Номаи кӯтоҳи ҷома ки хомаи баланди ҳангома саркораш бидон пойу пари пардохта буд ва бар он зебу Фрбри сохта , чароғи афрӯзи ҷону дили гашту сарсабзии афзои обу гул . Хирмани тиморро оташи дӯзах дамор афрӯхту гулшани ромишро боришии биҳишт баҳор ифшоанд . Аз дар андому пайкари ахту анбози нигоришҳои хуши рехту шоёни ҳунар буд ва ба гавҳару чам дар дили афрӯзӣу ҷони бахше бо чеҳри Юсуфу равони исо рӯй дар рӯйу дами андари дам , агар хондану омухтану ФрогрФтн ва андӯхтан низ ҳам барӣни об ва рангаст ва бо ин созу санг ба хости поки яздону коми номи писандони дайр ё зуди пишдон ҳунар густарон хоҳии гашту пешвои равони парварон .

نامه کوتاه جامه که خامه بلند هنگامه سرکارش بدان پای و پر پرداخته بود و بر آن زیب و فربر ساخته، چراغ افروز جان و دل گشت و سرسبزی افزای آب و گل. خرمن تیمار را آتش دوزخ دمار افروخت و گلشن رامش را بارشی بهشت بهار افشاند. از در اندام و پیکر اخت و انباز نگارش های خوش ریخت و شایان هنر بود و به گوهر و چم در دل افروزی و جان بخشی با چهر یوسف و روان عیسی روی در روی و دم اندر دم، اگر خواندن و آموختن و فراگرفتن و اندوختن نیز هم براین آب و رنگ است و با این ساز و سنگ به خواست پاک یزدان و کام نام پسندان دیر یا زود پیشدان هنر گستران خواهی گشت و پیشوای روان پروران.

Оре ҳар кро гавҳар дид ва донист додаанду бозуии тоб ва тавонист кушода ,у онкии дониши омӯзии равшани ройу прстои бениши афзой чун саркори охундаш низ чароғи биноӣии фаро роҳ дорад , ва аз ранҷи лона бебаррагӣ ба ганҷи хона бениёзӣ бор бахшад , агар хўдкоҳии ҳеҷ снгстии гавҳари шикани кӯҳ Бадахшон хоҳад шуд , ва ё кирмакии шаби тоби шикори хуршеди дурахшон , ҳамчунон чири ҳавасу шоди хости коми андешам ки фаррухи равишу фархундаи манишҳои саркори эшон ҳар бомдодат бе сипоси гардуну ахтари физоишӣ тоза зояду ороишии чарх андоза фазояд .

آری هر کرا گوهر دید و دانست داده اند و بازوی تاب و توانست گشاده، و آنکه دانش آموزی روشن رای و پرستای بینش افزای چون سرکار آخوندش نیز چراغ بینائی فرا راه دارد، و از رنج لانه بی برگی به گنج خانه بی نیازی بار بخشد، اگر خودکاهی هیچ سنگستی گوهر شکن کوه بدخشان خواهد شد، و یا کرمکی شب تاب شکار خورشید درخشان، همچنان چیر هوس و شاد خواست کام اندیشم که فرخ روش و فرخنده منش های سرکار ایشان هر بامدادت بی سپاس گردون و اختر فزایشی تازه زاید و آرایشی چرخ اندازه فزاید.

Куҳани дудмони ниёкон ба фару фурӯғии гетии афрӯзи равшану навсозӣ ва ба рангу обинигор оройу баҳори афзои тоби гӯнаи ширину оби дидаи хусрави барӣ , барӯманди бехии шохи густари гардӣу сарафрози шохии мивапарвар , зибардаст ҳар болоу пасти оӣӣу намозгоҳ ҳар худситоӣу худопараст , шеър :

کهن دودمان نیاکان به فر و فروغی گیتی افروز روشن و نوسازی و به رنگ و آبی نگار آرای و بهار افزای تاب گونه شیرین و آب دیده خسرو بری، برومند بیخی شاخ گستر گردی و سرافراز شاخی میوه پرور، زبردست هر بالا و پست آئی و نمازگاه هر خودستای و خداپرست، شعر:

Ҳар кас ба кому ҷоӣии расидау баҳраи ному нўоӣии дида ба дод равон парваронасту хости ҳнргстрон . Санг аз тобиши хуршеди гавҳар рахшон гардаду хок аз фурӯғи моҳи озарми кони Бадахшон . Ба ду дасташи чанг дар домани зану баҳр чаҳ фармон диҳад гардан на . Ҳар ки домани неки бахтӣ аз дасти ҳиллад ва ба сахти рўӣӣу сусти раҳгии паймони неки бахатон дар пои барад ҳама ҳастӣ сахтӣ ва хорӣ бинаду пастӣу хоксорӣ . Зинҳор бар ин панди хиради писанди сахти паии пои Афшору мардонаи кори банди ой . Агар на пушаймонии барӣу парешонеи бинӣ .

هر کس به کام و جائی رسیده و بهره نام و نوائی دیده به داد روان پروران است و خواست هنرگستران. سنگ از تابش خورشید گوهر رخشان گردد و خاک از فروغ ماه آزرم کان بدخشان. به دو دستش چنگ در دامن زن و بهر چه فرمان دهد گردن نه. هر که دامن نیک بختی از دست هلد و به سخت روئی و سست رگی پیمان نیک بختان در پای برد همه هستی سختی و خواری بیند و پستی و خاکساری. زنهار بر این پند خرد پسند سخت پی پای افشار و مردانه کار بند آی. اگر نه پشیمانی بری و پریشانی بینی.

Умед гоҳе охундро аз ман ситойишии меҳри афзойу дурудии нёзоўиз бар гӯйу ҷдогони номаро лобаи созу пӯзиши андеши шӯ , агар он пешинаи нигоришро ки аз ту сифориш рафт , посухӣ гузориш мекард ороиши ному осоиши коми мо ба сомон буду хоки гарони пойу чархи сабки пўиро ба имдодии ду аз ситамкорӣу дили озории даст дар остину пой дар домон .

امید گاهی آخوند را از من ستایشی مهر افزای و درودی نیازآویز بر گوی و جداگان نامه را لابه ساز و پوزش اندیش شو، اگر آن پیشینه نگارش را که از تو سفارش رفت، پاسخی گزارش می کرد آرایش نام و آسایش کام ما به سامان بود و خاک گران پای و چرخ سبک پوی را به امدادی دو از ستمکاری و دل آزاری دست در آستین و پای در دامان.