Хатари имсол аз ин маргҳои беҳангом ва корҳои нофарҷоми ранҷи Фрсўди тимориҳои ҷонкоҳ омадӣу бори андеши борҳои нодилхоҳ , хаста машаву дили шикастаи мзӣ . Фарзандии асмъил ки имрӯзи шуморо падарасту пайдоу пинҳони зану марди боркаш ва бедардро рўзбину Корингар . Аз коргузориҳоу бурдбориҳои ту кома беш огоҳӣ ёфт , ва назд ёрону пеши ман бар гавҳари доноӣии туу хурсандии хеш гувоҳӣ дод . Борҳо навишт хатарро ситоиши сроӣӣу длҷўӣӣ бояд сазовори асб ва шоласту шоистаи пару бол . Дар кораши назарии хуштар аз ин бояд кард ва бад-ӣн равад хуҷаста ки нарму дурушти ниёзмудау талху ширини нчшидаҳ бепоимрду дастёр , кори перон доно кунаду бори ҷавонон тавоно кашад . Бори худоро сипос ҳо сазад , дар андеша навохтӣ шоён ва дар хуру физоишии равшан ва пайдо бош , дар тҳрони туфангӣ ба ҳазор кӯшишу ҷўёӣӣу ҷӯшашу пўёӣии ҷуст ва бар ҳанҷорӣ ки зӣу ойини мост , созу баррагӣ барон орост .

خطر امسال از این مرگ های بی هنگام و کارهای نافرجام رنج فرسود تیماری های جانکاه آمدی و بار اندیش بارهای نادلخواه، خسته مشو و دل شکسته مزی. فرزندی اسمعیل که امروز شما را پدر است و پیدا و پنهان زن و مرد بارکش و بی درد را روزبین و کارنگر. از کارگزاری ها و بردباری های تو کما بیش آگاهی یافت، و نزد یاران و پیش من بر گوهر دانائی تو و خرسندی خویش گواهی داد. بارها نوشت خطر را ستایش سرائی و دلجوئی باید سزاوار اسب و شال است و شایسته پر و بال. در کارش نظری خوشتر از این باید کرد و بدین رود خجسته که نرم و درشت نیازموده و تلخ و شیرین نچشیده بی پایمرد و دستیار، کار پیران دانا کند و بار جوانان توانا کشد. بار خدا را سپاس ها سزد، در اندیشه نواختی شایان و در خور و فزایشی روشن و پیدا باش، در طهران تفنگی به هزار کوشش و جویائی و جوشش و پویائی جست و بر هنجاری که زی و آئین ماست، ساز و برگی برآن آراست.

Шунидам мехоҳад ороиши дӯш ту созад , кадоми меҳрбонӣу навозиши бартар аз ин тавонад буд ки марди дилхоҳу сутӯдаи хештан аз худ ҷудо хоҳад ва бар дайгарӣ агар ҳамаи худ бародар бошад раво бинад . Акнӯн ки ӯ то ин пояу моя бо ту меҳрбонасту пдрсори хоста бар дасту офарин бар забони мроҳм дар навозишу длҷўӣии ту аз ҳеҷ дар дареғӣ нахоҳад хосту баҳр чаҳ бояд ва шояд афсӯсӣ нахоҳад рафт . Ҳон то дар кори зиндагӣу чораи парокандагии сози тан осоӣӣ наёрӣу сипоси ин бахшиш ки мояи сарафрозӣу гушоиши корҳости Фрўнгзорӣ . Пас аз бори худои пос ӯ дору сипос ӯ гузор , шеър :

شنیدم می خواهد آرایش دوش تو سازد، کدام مهربانی و نوازش برتر از این تواند بود که مرد دلخواه و ستوده خویشتن از خود جدا خواهد و بر دیگری اگر همه خود برادر باشد روا بیند. اکنون که او تا این پایه و مایه با تو مهربان است و پدرسار خواسته بر دست و آفرین بر زبان مراهم در نوازش و دلجوئی تو از هیچ در دریغی نخواهد خاست و بهر چه باید و شاید افسوسی نخواهد رفت. هان تا در کار زندگی و چاره پراکندگی ساز تن آسائی نیاری و سپاس این بخشش که مایه سرافرازی و گشایش کارهاست فرونگذاری. پس از بار خدای پاس او دار و سپاس او گذار، شعر:

Корҳо ҳама дар ҳастӣу нестии ман ба вай бозгзорасту бҳрном ки хонд ва бар ҳар ҳанҷор ки ронад бар ҳамагони худованди гор . Дар кӯчакӣу бандагӣу фармони пазирӣу парастандагии Аҳмад низ ҳар чаҳ фузун кӯшӣ камаст , мабодои худро касе донеу бахуди роӣии дег ҳавасӣ наҳй ки пухтаҳо ҳама хом хоҳад шуду донаҳо ҳамаи дом . Ҳамаи рӯзаи номау паёмат дар роҳи хуштар ки марои чашм бар гузаргоҳаст . Аз « таббат » ва « тавҳид » чаҳ гӯям аз « обгири клоғў » ва « боғи ҳунар » чаҳ ҷӯям .

کارها همه در هستی و نیستی من به وی بازگذار است و بهرنام که خواند و بر هر هنجار که راند بر همگان خداوند گار. در کوچکی و بندگی و فرمان پذیری و پرستندگی احمد نیز هر چه فزون کوشی کم است، مبادا خود را کسی دانی و بخود رائی دیگ هوسی نهی که پخته ها همه خام خواهد شد و دانه ها همه دام. همه روزه نامه و پیامت در راه خوشتر که مرا چشم بر گذرگاه است. از «تبت» و «توحید» چه گویم از «آبگیر کلاغو» و «باغ هنر» چه جویم.