Қурбонат шавам аз файзи хизмат бо фарти шавқи маҳҷӯрам ва бо камоли наздикии давр . Ҳақи масъалаи тафраи ман ду иллат дорад : аввали онкии манзили саркори мҳбти риҷоли давлати рӯз афзӯнаст , ва пайдост чун ман фақирии ҳеҷ вуҷӯдро дар чунин маҳзари ҷузи қууду қиёму қнбрку сукути таклиф на . Пас аз онкӣ бо ҳазрати маҷоли муҷовирату нишот муошират набошад чаҳ татаббуъу кадоми таматтуъ манзураст , байт :

قربانت شوم از فیض خدمت با فرط شوق مهجورم و با کمال نزدیکی دور. حق مساله طفره من دو علت دارد: اول آنکه منزل سرکار مهبط رجال دولت روز افزون است، و پیداست چون من فقیری هیچ وجود را در چنین محضر جز قعود و قیام و قنبرک و سکوت تکلیف نه. پس از آنکه با حضرت مجال مجاورت و نشاط معاشرت نباشد چه تتبع و کدام تمتع منظور است، بیت:

Дуюми бархе мардумро қиёс аз иродату муровида бо саркор инаст ки вусӯли анъоми худоами аҷали амҷдои карам вале алнъмро ба титол ватар фурӯшӣ май бофам , рустагӣ аз ҳар ҷоу бастагӣ бо ҳазрат аз ин раҳгузораст , ва ин тасаввур бисёр бар ман гаронаст , зеро ки ман ҳаргиз аз боби ғаразу марази хосса ингуна амроз бо аҳадӣ нишаст ва бархест надоштаам ва андеша фузуду кости набӯда . Ҳар авқот дар хонаи хеш ё ҳамин манзили маҷоли эҳтимоли заҳмат манаст эҳзорам фармо то ҳам ман аз давлати ҳузури ҳазрати истифоӣ ком кунам , ва ҳам асҳоби таъаррузро ин хаёли хому тахайюл бемаънӣ аз дил ба забон наёяд , бандааму қурбати хешро ба эҳзори олӣ ҳўолт карда , ғолиби авқот дар манзили саркори азизи хону устодии мирзои Муҳамади алии тҳронӣ ба сар май бараму интизор тафаққуд дорам , соҳиб ихтиёранд .

دویم برخی مردم را قیاس از ارادت و مراوده با سرکار این است که وصول انعام خدام اجل امجدا کرم ولی النعم را به تیتال و تر فروشی می بافم، رستگی از هر جا و بستگی با حضرت از این رهگذار است، و این تصور بسیار بر من گران است، زیرا که من هرگز از باب غرض و مرض خاصه اینگونه امراض با احدی نشست و برخاست نداشته ام و اندیشه فزود و کاست نبوده. هر اوقات در خانه خویش یا همین منزل مجال احتمال زحمت من است احضارم فرما تا هم من از دولت حضور حضرت استیفای کام کنم، و هم اصحاب تعرض را این خیال خام و تخیل بی معنی از دل به زبان نیاید، بنده ام و قربت خویش را به احضار عالی حوالت کرده، غالب اوقات در منزل سرکار عزیز خان و استادی میرزا محمد علی طهرانی به سر می برم و انتظار تفقد دارم، صاحب اختیارند.

Инро ҳам бидонед мирзои ҷаъфар тнхўоаҳ нафиристода , ман баҳмони аҳволи боқӣу ҳангоми раҷъати саркор ҳамчунон маъаттал ва аз илтизоми хизмат маҳрӯм хоҳам буд . Коғазӣ ки ин ду рӯза аз мушорунилайҳ ба ман расед ирсоли хизмати доштам бо гирифтории ҳазрату арзи мардуму фиқдони тнхўоаҳи ҷои ҳечгуна сухан нест . Агар касе дар ин ҳолати хидматӣ ба ҳазрат арз накунад таваққуъи неъмати камол бешармӣ хоҳад буд фазли худои шуморо мстхлс кунад гирифторӣ мо нақулӣ нест .

این را هم بدانید میرزا جعفر تنخواه نفرستاده، من بهمان احوال باقی و هنگام رجعت سرکار همچنان معطل و از التزام خدمت محروم خواهم بود. کاغذی که این دو روزه از مشارالیه به من رسید ارسال خدمت داشتم با گرفتاری حضرت و عرض مردم و فقدان تنخواه جای هیچگونه سخن نیست. اگر کسی در این حالت خدمتی به حضرت عرض نکند توقع نعمت کمال بی شرمی خواهد بود فضل خدا شما را مستخلص کند گرفتاری ما نقلی نیست.