Абдуллоҳи писари ҷаъфар тайёр гуяд : рӯзӣ ба дидор Муъовия шудам , даридаи гиребону жулидаи мӯӣ аз хонаи баромад . Чун чашмаш бар ман афтод сахти парокандаи гашту гарони шарманда . Нишони ошуфтагӣ аз рухсораши равшани равшан падедор афтод . Гуфтам донам ин кор аз куҷост ва ин коло аз кадоми бозор . Хотуни хонаи туро бо канизӣ ёфтау бад-ӣн беандомӣу густохии шитофта . Маро низ борҳои чунин корҳо афтодаасту ошӯбҳо зода . Гуфт бар гӯй . Гуфтам шабии боканизии паймон бистар додам ва худро навиди пайвандии дигар , ӯ дар чшмдошт ҳаме зист ва ман поси андеш ҳангом будам . Чун дерии бргзшти пиндоштами чашми хотун ба хобасту дидаи бахти хоҷаи бедор . Оҳистаи оҳиста аз бистари соз гурез кардам ва андоз ороми ҷои каниз . Ҳамоно хотуни ҳушёр буд ва бо сад дидаи бедори кор , хашм олуд аз пай равон шуд ва чашм полуд бар ҳанҷору андешаи мо нигарон . Овоз пой ваем дар гӯш рафт ҳуш аз сар бар карон зисту парокандагии рахт дар миёни афканд . Роҳи бгрдонидму оҳанги по гоҳ кардам , чун аз ҳамаи роҳами пои дасти овези шикаста буду дасти пойдории бастаи бихўд бар шутурии гургин ва беполон ки равған дар ӯ молидаа буданд бар нишастам ва аз ҷои барангехтам . Хотун хашм олуд фаро расед ва аз фарозам ба зери андохт ки эй сояи парасти сиёҳи номаи ин кор ва кардатро дар тарозуии хирад сангӣ нест ва назд хирадмандони рангӣ на . Пас кафш аз пой бар оварад ва барканду кӯби ман сахти боистоди чангам дар гиребон заду чок ҷомаам аз сина ба домони бараду даст аз даҳони бардошт ва ҳеҷ аз хўдкомӣ ва беандомӣ фурӯ нагузошт .

عبدالله پسر جعفر طیار گوید: روزی به دیدار معاویه شدم، دریده گریبان و ژولیده موی از خانه برآمد. چون چشمش بر من افتاد سخت پراکنده گشت و گران شرمنده. نشان آشفتگی از رخسارش روشن روشن پدیدار افتاد. گفتم دانم این کار از کجاست و این کالا از کدام بازار. خاتون خانه ترا با کنیزی یافته و بدین بی اندامی و گستاخی شتافته. مرا نیز بارها چنین کارها افتاده است و آشوب ها زاده. گفت بر گوی. گفتم شبی باکنیزی پیمان بستر دادم و خود را نوید پیوندی دیگر، او در چشمداشت همی زیست و من پاس اندیش هنگام بودم. چون دیری برگذشت پنداشتم چشم خاتون به خواب است و دیده بخت خواجه بیدار. آهسته آهسته از بستر ساز گریز کردم و انداز آرام جای کنیز. همانا خاتون هشیار بود و با صد دیده بیدار کار، خشم آلود از پی روان شد و چشم پالود بر هنجار و اندیشه ما نگران. آواز پای ویم در گوش رفت هوش از سر بر کران زیست و پراکندگی رخت در میان افکند. راه بگردانیدم و آهنگ پا گاه کردم، چون از همه راهم پای دست آویز شکسته بود و دست پایداری بسته بیخود بر شتری گرگین و بی پالان که روغن در او مالیده بودند بر نشستم و از جای برانگیختم. خاتون خشم آلود فرا رسید و از فرازم به زیر انداخت که ای سایه پرست سیاه نامه این کار و کردت را در ترازوی خرد سنگی نیست و نزد خردمندان رنگی نه. پس کفش از پای بر آورد و برکند و کوب من سخت بایستاد چنگم در گریبان زد و چاک جامه ام از سینه به دامان برد و دست از دهان برداشت و هیچ از خودکامی و بی اندامی فرو نگذاشت.

Бо худ гуфтам занонро фарҳангии устувор ва дидӣ дуруст нест , хуштар онкӣ бар ин нофармонӣу хўдроӣии кори банди худдорӣу бурдбории гирдам ,у табоҳи кории вайро ба омрзгории подоши созам . Кеш бахшоиш оварадам ва дар гузашт ва гузошт худ ва ӯро ҳар ду осоиш .

با خود گفتم زنان را فرهنگی استوار و دیدی درست نیست، خوشتر آنکه بر این نافرمانی و خودرائی کار بند خودداری و بردباری گردم، و تباه کاری وی را به آمرزگاری پاداش سازم. کیش بخشایش آوردم و در گذشت و گذاشت خود و او را هر دو آسایش.

Муъовия аз ин гуфт гуҳари сифт чун боғ аз боди наврӯзӣ бар шкФт ва аз ҳанҷори шарму ошуфтагии неки нек боз омад . Хандони хандон дрхонаҳ шуду хотунро ба пӯзишу навозишҳои равонпазир дили бози ҷуст . Чун ба хонаи расидами ду канизак дидам ки ҳар як кӣсаи зар бар симини синӣ ниҳода даромаданд ки хотуни туро ба хушӣу некӣ ёд кард , ва паём дод ки хоҷаи имрӯз ба фари достонӣ ки биравӣ сурӯдӣ аз андоз хашму ранҷиш боз омад , ва бар гардаи ман дар бахшоиши фарози афканд , лағзишу гуноҳро доман кашид ва бар ҷои бадкории нек кирдорӣ оварад , ин худ камӣни подоши он пок даҳанасту камтарини ниёзи он покизаи сухан .

معاویه از این گفت گهر سفت چون باغ از باد نوروزی بر شکفت و از هنجار شرم و آشفتگی نیک نیک باز آمد. خندان خندان درخانه شد و خاتون را به پوزش و نوازش های روان پذیر دل باز جست. چون به خانه رسیدم دو کنیزک دیدم که هر یک کیسه زر بر سیمین سینی نهاده درآمدند که خاتون ترا به خوشی و نیکی یاد کرد، و پیام داد که خواجه امروز به فر داستانی که بروی سرودی از انداز خشم و رنجش باز آمد، و بر گرده من در بخشایش فراز افکند، لغزش و گناه را دامن کشید و بر جای بدکاری نیک کرداری آورد، این خود کمین پاداش آن پاک دهن است و کمترین نیاز آن پاکیزه سخن.