Чандеаст паймони пайку паём аз ду сӯ фаромӯшасту хомаи номанигор аз ҳар гӯнаи нигоришу гузориши хомӯш , на роҳи пўӣии изоин сар бидон дар пай сипораст ва на тимори поӣӣ аз он буми бойени бргоми гузор . Ниёзҳои забонӣ наҳуфта монад ва розҳои наоне нагуфта , шигифтиҳои ҷдоӣии мағзи сухани зойро банд хамӯшӣ бар ноӣ басту номаи гузорони порсӣу тозиро доми диранги каманд бар ду пой афтод .

چندی است پیمان پیک و پیام از دو سو فراموش است و خامه نامه نگار از هر گونه نگارش و گزارش خاموش، نه راه پوئی ازاین سر بدان در پی سپار است و نه تیمار پائی از آن بوم باین برگام گذار. نیازهای زبانی نهفته ماند و رازهای نهانی نگفته، شگفتی های جدائی مغز سخن زای را بند خموشی بر نای بست و نامه گزاران پارسی و تازی را دام درنگ کمند بر دو پای افتاد.

Хуши он рӯзгорон ки бе сипоси хомау номаи сози омезишу дидорӣ буд ва бе поси ошноу ҳароси бегона роз гуфту гузорӣ . Равон аз банд ҳар андешаи ҷузи пайванди дӯсти рустагӣ ҳо дошт ва бо ҳар пеша ки дилхоҳ ӯст бастагиҳо . Аз гуфт рангинаши базми ёрони биҳиштии ҳамаи баҳор буд ва оварда хуйу парвардаи ниҳодаши анҷуманро дрёӣии гавҳари хезу сипеҳрии ахтар нигор дошт . Надонам чаҳ носипосии хост киомез якдасту овези пайвасти мо ба дастӣ ки дида ва донанд дар пой рафт воин хон ҷони гўор ки биҳиштии хӯриш буду Фрштии ҷонро парвариш , трктози сипеҳраши яғмои сохт . Ростиро беш аз ин бар ранҷи шикеб оромиш натавонам ва аз ҳар мояи шодии ҷуз бо саркори дӯсти зистан ва рафтану гуфтану шнФтн ромиш надонам . Гуруҳеи мардум аз дидор ба пиндор сохтаанд ва аз хуршед ба сояи пардохта , шеър :

خوش آن روزگاران که بی سپاس خامه و نامه ساز آمیزش و دیداری بود و بی پاس آشنا و هراس بیگانه راز گفت و گزاری. روان از بند هر اندیشه جز پیوند دوست رستگی ها داشت و با هر پیشه که دلخواه اوست بستگی ها. از گفت رنگینش بزم یاران بهشتی همه بهار بود و آورده خوی و پرورده نهادش انجمن را دریائی گوهر خیز و سپهری اختر نگار داشت. ندانم چه ناسپاسی خواست که آمیز یکدست و آویز پیوست ما به دستی که دیده و دانند در پای رفت واین خوان جان گوار که بهشتی خورش بود و فرشتی جان را پرورش، ترکتاز سپهرش یغما ساخت. راستی را بیش از این بر رنج شکیب آرامش نتوانم و از هر مایه شادی جز با سرکار دوست زیستن و رفتن و گفتن و شنفتن رامش ندانم. گروهی مردم از دیدار به پندار ساخته اند و از خورشید به سایه پرداخته، شعر:

Нахуст аз дарбори яздонеи пайванди фари хуҷастаи дидори ҷўӣими чунончии баҳрау бахше аз он нахезад ногзр ба гуфту гузору нома ванигор бртозиму дрсозим , шеър :

نخست از دربار یزدانی پیوند فر خجسته دیدار جوئیم چنانچه بهره و بخشی از آن نخیزد ناگزر به گفت و گزار و نامه و نگار برتازیم و درسازیم، شعر:

Дар ин фархундаи ҳангом ки рўндгони пой аз сар сохта бидон ҳумоюни даракаи сипеҳраши замини дигари боди пай сипар буданд , гушоиши дарҳои пайку паёмро хома калид омаду ҷони хастаи равонро бад-ӣни дасти овез аз нигоришҳои зебоу гузоришҳои шевои саркории муждаи умед . Моро пас аз ин дар поси номау чопори тан осоӣӣ нахоҳад зод , ва дар пайвасти номау номаи гузори нигин бар забону банд бар шаст нахоҳад буд .

در این فرخنده هنگام که روندگان پای از سر ساخته بدان همایون درکه سپهرش زمین دیگر باد پی سپر بودند، گشایش درهای پیک و پیام را خامه کلید آمد و جان خسته روان را بدین دست آویز از نگارش های زیبا و گزارش های شیوای سرکاری مژده امید. ما را پس از این در پاس نامه و چاپار تن آسائی نخواهد زاد، و در پیوست نامه و نامه گزار نگین بر زبان و بند بر شست نخواهد بود.

Умедворами саркори дӯсти паймони дурусти бунёди дӯстонро ба аз ин посдории оранду бастагони каманди длнгрониро аз банди нокомӣ ба гусели пайку паёмии зӯдтар аз он ки коми андешам растгорӣ бахшанд . Агар доне то куҷои орзӯмандам ва аз он калаку забон ба гуфтӣ ду агар ҳама дашном бошад чаҳ мояи сипоси андеш ва хурсанд , ба як чшмзди хома аз шаст наҳйу нома аз даст , бар паранд сода аз машки судаи хирмани ҳокнӣ ,у хорстони базмам ба гулҳои рангини шарми чаманҳо , ҳар гӯнаи кору фармоиш низ ки сари ангушти дӯстдораш гушоиш тавонад агар бе ҳеҷ афсӯснигор оре кардани ҷонро сипосӣ дигар хоҳад раст .

امیدوارم سرکار دوست پیمان درست بنیاد دوستان را به از این پاسداری آرند و بستگان کمند دلنگرانی را از بند ناکامی به گسیل پیک و پیامی زودتر از آن که کام اندیشم رستگاری بخشند.اگر دانی تا کجا آرزومندم و از آن کلک و زبان به گفتی دو اگر همه دشنام باشد چه مایه سپاس اندیش و خرسند، به یک چشمزد خامه از شست نهی و نامه از دست، بر پرند ساده از مشک سوده خرمن هاکنی، و خارستان بزمم به گل های رنگین شرم چمن ها، هر گونه کار و فرمایش نیز که سر انگشت دوستدارش گشایش تواند اگر بی هیچ افسوس نگار آری کردن جان را سپاسی دیگر خواهد رست.