Пеш аз ин ки достони пайку паёмро нишон ва номӣ набӯд фарсӯдаи равон оромӣ дошт ,у бечораи дил бетамошоӣ рӯйу мӯяти тира ё равшани боми вшомӣ . Бад-ӣни як нома ки онҳами озмоиши калакронигор афтода на осоиши моро дастӣ кушода бошад , ё посухи бастаҳо нигоришу дастаҳо гузоришро бунёдии ниҳода , якбора аз ҷой барканда шудам ва чун мишкӣни каманди девонаи писандати пой то сари парокандаи ковуш дар дами мижаи гулгуни вгўнаҳи зририи сохту ёди наргиси мардуми фиребат аз косаи чашми лолау хайрии шкФт , тору пуди оромам дарҳам гусехту обрӯии шикебам бар бод дод ва дар хоки рехт . Захмҳои куҳан тоза шуду нолаи ҷони хомӯши баланди овозаи рахти тоб ва тавонам ба дарё фитод ,у паймони бурдборӣ ки ба дасти ёрӣ ӯ сомону сиррии доштам дар пой рафт , маниш аз хуии ҷдоӣии домани фароҳами чиду дил аз девори шкибоӣӣ рӯй бартофт . Надонам аз ин пас чора дард чисту дармони ҷони тимори пурвирди кадом ? донам ба чанги даҳ вайронаи девонаи занҷири хомии дарбандӣу бҳрсўи банди озмои ҳазор каманд . Ҳаргизи коми хеш бар дилхоҳи ту пешӣ надаҳум ва бо ҳар чаҳ на мояи обрӯу ороми ту агар худ ба харворҳо ромиш ва ба хирманҳо оромиш хешӣ нахоҳам , вале чун нав омӯз кеши ҷдоӣиму тозаи ҳанҷори ойини тнҳоӣӣ , агарам гоҳ гоҳе роҳӣ диҳанд ва дар сояи он остон ки намози ҷой расатонаст паноҳӣ бахшанд гуноҳӣ нахоҳад дошт .

پیش از این که داستان پیک و پیام را نشان و نامی نبود فرسوده روان آرامی داشت، و بیچاره دل بی تماشای روی و مویت تیره یا روشن بام وشامی. بدین یک نامه که آنهم آزمایش کلک را نگار افتاده نه آسایش ما را دستی گشاده باشد، یا پاسخ بسته ها نگارش و دسته ها گزارش را بنیادی نهاده، یکباره از جای برکنده شدم و چون مشکین کمند دیوانه پسندت پای تا سر پراکنده کاوش در دم مژه گلگون وگونه زریری ساخت و یاد نرگس مردم فریبت از کاسه چشم لاله و خیری شکفت، تار و پود آرامم درهم گسیخت و آبروی شکیبم بر باد داد و در خاک ریخت. زخم های کهن تازه شد و ناله جان خاموش بلند آوازه رخت تاب و توانم به دریا فتاد، و پیمان بردباری که به دست یاری او سامان و سری داشتم در پای رفت، منش از خوی جدائی دامن فراهم چید و دل از دیوار شکیبائی روی برتافت. ندانم از این پس چاره درد چیست و درمان جان تیمار پرورد کدام؟ دانم به چنگ ده ویرانه دیوانه زنجیر خامی دربندی و بهرسو بند آزمای هزار کمند.هرگز کام خویش بر دلخواه تو پیشی ندهم و با هر چه نه مایه آبرو و آرام تو اگر خود به خروارها رامش و به خرمن ها آرامش خویشی نخواهم، ولی چون نو آموز کیش جدائیم و تازه هنجار آئین تنهائی، اگرم گاه گاهی راهی دهند و در سایه آن آستان که نماز جای راستان است پناهی بخشند گناهی نخواهد داشت.