Хушоу хурмои он рӯзгорон ки дил аз ҷаҳонӣ рустагӣ дошт ва бо дидори ҷони прўрдти бастагӣ , дарҳо розу ниёз аз ду сӯи боз буду дилро бар хоки пояти дасти чҳрсоӣӣу бори намоз , эй офтоби ҳеҷ ситораи сояи Меҳрӣ бар ин тираи рӯзи сиёҳи ахтроФкн , эй дарёии ширини гўори дами обӣ бар лаби талхи комони тФсидаҳи дили рез . Коҷи пуштиро аз андоз шамшоди болои андоми срўбхш , ва рӯй зардиро аз тамошои чҳрдлороу ранги равшан ки доғи лолау боғ гуласт рухсори умеди пушти тзрўсоз , ончӣ пайдост на корӣ аз ту сохта хоҳад шуд ва на борӣ аз ман пардохта зеро ки моро пои пўиаҳи варӣ бастаанду турои дасти чорагарӣ шикаста .

خوشا و خرما آن روزگاران که دل از جهانی رستگی داشت و با دیدار جان پروردت بستگی، درها راز و نیاز از دو سو باز بود و دل را بر خاک پایت دست چهرسائی و بار نماز، ای آفتاب هیچ ستاره سایه مهری بر این تیره روز سیاه اخترافکن، ای دریای شیرین گوار دم آبی بر لب تلخ کامان تفسیده دل ریز. کاج پشتی را از انداز شمشاد بالا اندام سروبخش، و روی زردی را از تماشای چهردلارا و رنگ روشن که داغ لاله و باغ گل است رخسار امید پشت تذروساز، آنچه پیداست نه کاری از تو ساخته خواهد شد و نه باری از من پرداخته زیرا که ما را پای پویه وری بسته اند و ترا دست چاره گری شکسته.

Хуштар онкии ин коргара дар гиреҳро ки чун мӯии дил ӯ борати зира дар зира афтод , гушоиш аз бор худо ҷӯям ва ин даврии диронҷому шикеби кӯтаҳи зиндагониро костӣу физоиш аз пок яздон хоҳам . Борӣ агар бар гирифторони нбхшоӣӣу длҷўӣии хоксоронро ки ба бўӣии дили тавон ҷуст ва ба мўӣии сари тавон баст , гомии ду фарои пеши нФрмоӣӣ , кори дил табоҳасту рӯзи зиндагонии сиёҳ . Ба хоки поят агар донам чаҳ навиштам ё чаҳ гуфтам . Ва чаҳ пайдо кардам ё чаҳ наҳафтум . Бар лағзишҳои номаи хомаи бахшоиши кашу бҳрдст ки доне ва туоне ин хори хастау зори шикастаро ба намоиши роҳӣу навозиши нигоҳии навиди осоиши даҳ , мисра : чашми умедам ба роҳ то ки расонади паём .

خوشتر آنکه این کارگره در گره را که چون موی دل او بارت زره در زره افتاد، گشایش از بار خدا جویم و این دوری دیرانجام و شکیب کوته زندگانی را کاستی و فزایش از پاک یزدان خواهم. باری اگر بر گرفتاران نبخشائی و دلجوئی خاکساران را که به بوئی دل توان جست و به موئی سر توان بست، گامی دو فرا پیش نفرمائی، کار دل تباه است و روز زندگانی سیاه. به خاک پایت اگر دانم چه نوشتم یا چه گفتم. و چه پیدا کردم یا چه نهفتم. بر لغزش های نامه خامه بخشایش کش و بهردست که دانی و توانی این خوار خسته و زار شکسته را به نمایش راهی و نوازش نگاهی نوید آسایش ده، مصرع: چشم امیدم به راه تا که رساند پیام.