Алии бародари ҳасан ки бекажӣу костӣ ҳар ду марои дидаи чап ва ростанд ва аз дербози ин дили сўдосозу ҷони сармояи сӯзро бо чеҳраи меҳри афрӯзи ину мҳрҷони афзой он доду хост , пӯяндаи он фархундаи кӯй буду ҷӯяндаи он ҷавшандаи ҷӯй , чори асбаи сӯии ту май тохт ва даҳ чашма рӯй ту май ҷуст . Дареғ омад дар он анҷуман ки маниши саройдори шабистонам ва ҳазор овои гулистон аз ман роз сурӯдӣ сарояду роҳ дурудӣ накушояд . Бахти онам кӯ ки фурӯзони ахтар агар худ ҳафта ва моҳӣ бошад бар пояи он хиштии тахту сояи он биҳиштии дарахти роҳии намояд , ва пас аз чандини чшмдошт бар он чеҳри меҳрафзо ки ба фари кушодаи рўӣӣ , бо ранҷи тиҳии дастӣу ситораи сӯхтагиҳо моя ҷамшед пардохту соя ба хуршеди афканд , навид нигоҳӣ бахшад . Бо худ андар шавем ва аз ҳамаи бози оӣим дар дарбандему камари бргшоӣим , андеша аз ҳар анҷуман боз хонем ва аз рӯзгори хеш сухан ронем , байт :

علی برادر حسن که بی کژی و کاستی هر دو مرا دیده چپ و راستند و از دیرباز این دل سوداساز و جان سرمایه سوز را با چهره مهر افروز این و مهرجان افزای آن داد و خواست، پوینده آن فرخنده کوی بود و جوینده آن جوشنده جوی، چار اسبه سوی تو می تاخت و ده چشمه روی تو می جست. دریغ آمد در آن انجمن که منش سرایدار شبستانم و هزار آوای گلستان از من راز سرودی سراید و راه درودی نگشاید. بخت آنم کو که فروزان اختر اگر خود هفته و ماهی باشد بر پایه آن خشتی تخت و سایه آن بهشتی درخت راهی نماید، و پس از چندین چشمداشت بر آن چهر مهر افزا که به فر گشاده روئی، با رنج تهی دستی و ستاره سوختگی ها مایه جمشید پرداخت و سایه به خورشید افکند، نوید نگاهی بخشد. با خود اندر شویم و از همه باز آئیم در دربندیم و کمر برگشائیم، اندیشه از هر انجمن باز خوانیم و از روزگار خویش سخن رانیم، بیت:

Ореи онҷо ки ёди ёрон ба миён бигузаштау оянда фаромӯш ояд дариғо бозуии перӣ бар ҷавонӣ чир афтоду гурги марг дар нахҷӣри ҷони шер гир омад . Ҳамеи тарсами чархи умеди сӯзу ахтари баргаштаи рӯзам рахт бидон нагустардау ромиш аз сояу шоиаҳи он хуррам дарахт набарда тагарги марг бар бору барги ниҳоли зиндагӣ боридан гирад , ва бар ҷои он тахти сурами ҷойгоҳ аз таҳта гӯр созад . Борӣ дар ин даврии нопидои карон агар пои Фрсўди осмон ва ахтар гаштему турои нодидау лобаи андеши ранҷҳои чандин сола нигардида , дар роҳи пўёӣӣу тоби ҷўёӣии хок ва хокистар пайдост ки зиштиҳоу дуруштиҳои моро ба зибоӣӣу нармии пардаи дорӣу омрзгорӣ хоҳӣ фармуду паймони иктоӣиро ки бо ҷон пайвандаст бо бозмондагону ояндагони ман посдорӣ хоҳӣ кард .

آری آنجا که یاد یاران به میان بگذشته و آینده فراموش آید دریغا بازوی پیری بر جوانی چیر افتاد و گرگ مرگ در نخجیر جان شیر گیر آمد. همی ترسم چرخ امید سوز و اختر برگشته روزم رخت بدان نگسترده و رامش از سایه و شایه آن خرم درخت نبرده تگرگ مرگ بر بار و برگ نهال زندگی باریدن گیرد، و بر جای آن تخت سورم جایگاه از تخته گور سازد. باری در این دوری ناپیدا کران اگر پای فرسود آسمان و اختر گشتیم و ترا نادیده و لابه اندیش رنج های چندین ساله نگردیده، در راه پویائی و تاب جویائی خاک و خاکستر پیداست که زشتی ها و درشتی های ما را به زیبائی و نرمی پرده داری و آمرزگاری خواهی فرمود و پیمان یکتائی را که با جان پیوند است با بازماندگان و آیندگان من پاسداری خواهی کرد.

Имсоли афзӯн аз рӯзгори гузаштаи нома нигорӣ кардаам ва аз дасти дӯстону дастони душманон ки ҳар ду бегунаҳ озоранд ва бар буии суди набӯдау андешаи беҳбуди гумонеи савдои кину меҳрро гарми ҳавасу сарди бозори гилаи гузорӣ , надонам раседу чашм гузор гардид ё пас даст гузоштанду рӯзномаи ёронро ки роздори дил ва ҷонаст бозича рӯзгорон ингоштанд . Хоҳи дасти дӯсти бӯсади хоҳ дар пой душман равад , ман поси бандагиро то ном зиндагӣаст дар пой набарам ва аз дасти нҳлм . Дар кори алӣ ки гузоранда нома ва паёмаст нигоришу сифориш раво нест , худ донеи ниҳоли кадом боғасту фурӯғи кадоми чароғ , оварда кадом коргоҳасту парвардаи кадоми боргоҳ ? байт :

امسال افزون از روزگار گذشته نامه نگاری کرده ام و از دست دوستان و دستان دشمنان که هر دو بی گنه آزارند و بر بوی سود نبوده و اندیشه بهبود گمانی سودای کین و مهر را گرم هوس و سرد بازار گله گزاری، ندانم رسید و چشم گزار گردید یا پس دست گذاشتند و روزنامه یاران را که رازدار دل و جان است بازیچه روزگاران انگاشتند. خواه دست دوست بوسد خواه در پای دشمن رود، من پاس بندگی را تا نام زندگی است در پای نبرم و از دست نهلم. در کار علی که گذارنده نامه و پیام است نگارش و سفارش روا نیست، خود دانی نهال کدام باغ است و فروغ کدام چراغ، آورده کدام کارگاه است و پرورده کدام بارگاه؟ بیت: