Надонам пери роҳу раванди огоҳи шблии Бағдодӣ ё бузургии дигар аз худ руста ба худои пайвастаи ҷузи наздикон аз ҳамаи давр , ҷузи биноён аз ҳамаи кӯр , рӯзӣ бар сар анҷуман гуфт ҳаме донистан хоҳам то ҳуҷҷоҷи Юсуф бо он мағзи тираи ҳашу хуии хираи каш ки хӯн бе гуноҳонаши оби ҷӯй буду мағзи даравишони хоки кӯ , гоҳи ҷони супурдан чаҳ бар забон ронаду сурӯди бози пасинаши дами мурдан чаҳ буд ? яке аз ёрон бориш гуфт : будам ва дидам ё ҷустам ва шунидам ба нохўбтр андозӣ ҷон ҳаме дод ,у меҳрбони модараши анбози гиряу зорӣу дмсози нолау сӯгворӣ ҳаме зист . Дар он беҳушӣ ба худ боз омаду осемаи сару ошуфтаи ҷони чашму гӯши фарози афканд . Модарро мӯии кушода ва рӯй гиреҳ диду анбоштаи дарду ранҷии фаровону фара . Пурседаш ин рӯй шхўдаҳу мӯӣ гушӯда чисту фарёди осмони пўӣу ашки оскўни ҷӯши кадом ? гуфт ҳамоно ба хоби андарӣ ки бечорагон аз ситами борагиҳои ту чаҳ диданд ва аз он хӯни хўоргиҳо рустау баста чаҳ кашиданд , сангӣ дар ҳама дашт куҷост то аз теғи алмоси зангати гӯнаи биҷодаҳ ва ёқӯт наёфту хорӣ дар ҳамаи ҳомӯни кӯ ки аз захми новаки ҷони шикорати боғи сӯрӣу роғ озргўн нараст . Бо он мояи шўронгихтну хӯни рехтан бар ту бори худо бо ҳамаи бахшоиши чашм омрзгорӣ надорам ва ба кайфари он пардаи дариҳо ки каминаи даридагии он сад ҳазор ҷома ҷонаст умеди пардаи дорӣ , рубоӣ :

ندانم پیر راه و روند آگاه شبلی بغدادی یا بزرگی دیگر از خود رسته به خدا پیوسته جز نزدیکان از همه دور، جز بینایان از همه کور، روزی بر سر انجمن گفت همی دانستن خواهم تا حجاج یوسف با آن مغز تیره هش و خوی خیره کش که خون بی گناهانش آب جوی بود و مغز درویشان خاک کو، گاه جان سپردن چه بر زبان راند و سرود باز پسینش دم مردن چه بود؟ یکی از یاران بارش گفت: بودم و دیدم یا جستم و شنیدم به ناخوبتر اندازی جان همی داد، و مهربان مادرش انباز گریه و زاری و دمساز ناله و سوگواری همی زیست. در آن بی هوشی به خود باز آمد و آسیمه سر و آشفته جان چشم و گوش فراز افکند. مادر را موی گشاده و روی گره دید و انباشته درد و رنجی فراوان و فره. پرسیدش این روی شخوده و موی گشوده چیست و فریاد آسمان پوی و اشک آسکون جوش کدام؟ گفت همانا به خواب اندری که بیچارگان از ستم بارگی های تو چه دیدند و از آن خون خوارگی ها رسته و بسته چه کشیدند، سنگی در همه دشت کجاست تا از تیغ الماس زنگت گونه بیجاده و یاقوت نیافت و خاری در همه هامون کو که از زخم ناوک جان شکارت باغ سوری و راغ آذرگون نرست. با آن مایه شورانگیختن و خون ریختن بر تو بار خدا با همه بخشایش چشم آمرزگاری ندارم و به کیفر آن پرده دری ها که کمینه دریدگی آن صد هزار جامه جان است امید پرده داری، رباعی:

Қитъа :

قطعه:

Ҳуҷҷоҷро аз ин гуфт равони сифти тан дар таб втоб афтоду оби чашм дар чашм беоб гардидан гирифт . Бо ашкии гарму афғонии сарду рўӣии сиёҳу рангии зарди сар аз дар лобау дарди фаро осмон дошт ва аз сари пӯзишии хашми сӯзу мҳронгиз бар забон ронад ки бори худоё на меҳрбони модарам танҳо ки танҳо бар ин андеша як паймонанду ҷаҳонӣ дар ин пиндори як дил ва як забон ки ин сиёҳи номаи гуноҳи ҳангомаро аз гузошту гузашти худовандят ки пасту баландро дида бидон бозасту хору арҷмандро даст дар юзаи бадви дароз , баҳра растгорӣ нахоҳад буду бастагонатро низ ки аз худ рстгоннд дар гузашти гуноҳами Зуҳра дар хоҳи омрзгорӣ , қитъа :

حجاج را از این گفت روان سفت تن در تب وتاب افتاد و آب چشم در چشم بی آب گردیدن گرفت. با اشکی گرم و افغانی سرد و روئی سیاه و رنگی زرد سر از در لابه و درد فرا آسمان داشت و از سر پوزشی خشم سوز و مهرانگیز بر زبان راند که بار خدایا نه مهربان مادرم تنها که تن ها بر این اندیشه یک پیمانند و جهانی در این پندار یک دل و یک زبان که این سیاه نامه گناه هنگامه را از گذاشت و گذشت خداوندیت که پست و بلند را دیده بدان باز است و خوار و ارجمند را دست در یوزه بدو دراز، بهره رستگاری نخواهد بود و بستگانت را نیز که از خود رستگانند در گذشت گناهم زهره در خواه آمرزگاری، قطعه:

Бо ин ҳама ки гуфтам вдонии биё ба фари хдоӣӣу сипоси тўоноӣии ин хештани хоҳи худкомаро бурун аз пиндори ҳамаи бахшу коми рҳоӣии даҳ ва бо ин мояи кӯрӣу ношиносӣу даврӣу носипосӣ ки марост бо ёрони шинохт ки равон аз ҳама пардохтаанд ва аз ҳамагон ба ту дар сохтаи ошноӣии бахш . Ин бигуфту ҷон аз доми тани ҷусту яздон аз банди аҳрӣман . Шеър :

با این همه که گفتم ودانی بیا به فر خدائی و سپاس توانائی این خویشتن خواه خودکامه را برون از پندار همه بخش و کام رهائی ده و با این مایه کوری و ناشناسی و دوری و ناسپاسی که مراست با یاران شناخت که روان از همه پرداخته اند و از همگان به تو در ساخته آشنائی بخش. این بگفت و جان از دام تن جست و یزدان از بند اهریمن. شعر:

Борӣ аз беҳтари фаргоҳ то меҳтари погоҳ бар онанд ки дар анҷоми ин кому кори осони гузор ки ошӯбаш ба дастёрии ману мёндории ғавғо аз ту хост , гомӣ ранҷа нахоҳӣ дошту сарангушти симинро ки бозуии сангу панҷаи санадони тобади икраҳ ба гиреҳи гшоӣӣ шиканҷа нахоҳӣ ҷуст , биё ба нокомии он ҳамау комҷўӣии ман пое дар ин кор нау дастии фарои зери ин бор бар , шояд рамидаи шикорӣ ром гардаду шамидаи нигорӣ дар дом уфтад . Агар ин бор дар ин кор чун дигар борҳои вдгри корҳо ҳанҷори сахти рўӣӣу сусти роӣии ореу анҷоми ин каминаи ҳавасро ки парешонеҳо дар пешу пушаймониҳо дар пасаст ба пари магасӣ дар ҳам ва бар ҳамгузорӣ пиндор наякум неки неки олӯда бадгумонӣ хоҳад шуд ,у хуии хираи кашро дар трктозиҳои кашокаши тири кашишу кӯшиш аз кеши ковуш дар чиллаи сахт гумоне хоҳад рафт .

باری از بهتر فرگاه تا مهتر پاگاه بر آنند که در انجام این کام و کار آسان گزار که آشوبش به دستیاری من و میانداری غوغا از تو خواست، گامی رنجه نخواهی داشت و سرانگشت سیمین را که بازوی سنگ و پنجه سندان تابد یکره به گره گشائی شکنجه نخواهی جست، بیا به ناکامی آن همه و کامجوئی من پایی در این کار نه و دستی فرا زیر این بار بر، شاید رمیده شکاری رام گردد و شمیده نگاری در دام افتد. اگر این بار در این کار چون دگر بارها ودگر کارها هنجار سخت روئی و سست رائی آری و انجام این کمینه هوس را که پریشانی ها در پیش و پشیمانی ها در پس است به پر مگسی در هم و بر هم گذاری پندار نیکم نیک نیک آلوده بدگمانی خواهد شد، و خوی خیره کش را در ترکتازی های کشاکش تیر کشش و کوشش از کیش کاوش در چله سخت گمانی خواهد رفت.