Гиромии сарвари меҳрбони ҳоҷии асмъили бик , аз аввали моҳи тоокнўни се чаҳор мартабаи маҳзи мулоқоту пурсиши ҳолоти шумо роҳии давру дароз паймӯдаам ва ба хилофи рӯзгори гузаштаи ҳеҷ навбат ҳозир набӯдӣ , маҳрӯму хоиб муроҷиат кардам . Ҳақи масъалаи ҳамон мулоқоти муҷарраду суҳбати як соъата набӯд , баннои доштам то рӯзаст ва ту аз кори таъзияу хизмати такяи фориғӣ бо ҳам машғӯли муқобила китоб бошем ва чун навбати рузят ва азо расед ман ҳам худӣ дар миён андохта шояд аз баракоти ҳамроҳии шумоу давлати қабули ҷаноби Сайидошуҳадои салавоти аллоҳу саломаи алайҳи моро ҳам бо ҳамаи олӯдагӣу фиқдони қобилияти хори он хуррами бӯстону хоки он баланд остон шуморанд . Чун муқаддар набӯд муяссар нашуд .

گرامی سرور مهربان حاجی اسمعیل بیک، از اول ماه تااکنون سه چهار مرتبه محض ملاقات و پرسش حالات شما راهی دور و دراز پیموده ام و به خلاف روزگار گذشته هیچ نوبت حاضر نبودی، محروم و خایب مراجعت کردم. حق مساله همان ملاقات مجرد و صحبت یک ساعته نبود، بنا داشتم تا روز است و تو از کار تعزیه و خدمت تکیه فارغی با هم مشغول مقابله کتاب باشیم و چون نوبت رزیت و عزا رسید من هم خودی در میان انداخته شاید از برکات همراهی شما و دولت قبول جناب سیدالشهدا صلوات الله و سلامه علیه ما را هم با همه آلودگی و فقدان قابلیت خار آن خرم بوستان و خاک آن بلند آستان شمارند. چون مقدر نبود میسر نشد.

Борӣ ҳануз аз айёми таъзият чандон нагузашта , дар сӯрати тарки муонидати гардуну барги мусоидати кавкаб вақте боқӣаст , агар таъйиди бахту ҳиммати шумо корӣ мекард ки ду шборўз ё камтари авқот дар муқобилаи китобу муомила рузят мебарадем , дар нафаси аламри кори маошу маъодро бо ҳам ғоилаҳ пардоз гашта будем . Агар устоди сухану оқои куҳани адиби уреби устоди ростини оқои саййидалӣ низ ки соҳиби маҷлис ва худованд азост дар такя на маҳфили муқобила ҳузур медошт суру сўку тарабу крбӣ бо ҳам мураккаб доштем . Зиёдаи заҳмат ва тмноӣӣ надорам . Агар ҳам гирифтории оиқи ранҷи аФзоӣии мости моро фаромӯши нФрмоӣид ки дар ҳамаи аҳвол ба дуои аҳбобу тавваҷуҳи он ҷаноб муҳтоҷем . Ҷаноби мустатоби қибла гоҳе оқои саййидалиро аз қавли ман арзи саломии чокарона бар гӯй .

باری هنوز از ایام تعزیت چندان نگذشته، در صورت ترک معاندت گردون و برگ مساعدت کوکب وقتی باقی است، اگر تایید بخت و همت شما کاری می کرد که دو شباروز یا کمتر اوقات در مقابله کتاب و معامله رزیت می بردیم، در نفس الامر کار معاش و معاد را با هم غایله پرداز گشته بودیم. اگر استاد سخن و آقای کهن ادیب اریب استاد راستین آقا سیدعلی نیز که صاحب مجلس و خداوند عزاست در تکیه نه محفل مقابله حضور می داشت سور و سوک و طرب و کربی با هم مرکب داشتیم. زیاده زحمت و تمنائی ندارم. اگر هم گرفتاری عایق رنج افزائی ماست ما را فراموش نفرمائید که در همه احوال به دعای احباب و توجه آن جناب محتاجیم.جناب مستطاب قبله گاهی آقا سیدعلی را از قول من عرض سلامی چاکرانه بر گوی.