Саркор оҷудон бошӣ аз нгорстон ба шористон фармуд ,у кохи шабистону шохи сробстонро аз рӯй баҳорину рои нигорин оби чаману ранг гулистон бахшед . Маро дар парда ба хеш хонд ва бепарда бар ин бнўраҳ сухан орост ки имрӯз аз ҳамаи ёрони куҳнау нави Қоонӣ ва ту марои нздиктронид ва бо паймони ман аз пайванди давру наздик бар карон . Ман ҳам ба дидаи иктоӣӣ дар ҳар ду нагиристаам ва дар роҳу равиш бар созу сомонии дигари зистаи хуии хуш ва андоз неку сиришти поку фари гавҳару дигари мардумиҳои шуморо дар фаргоҳи амиру бузургони лашкару дигари ҷои чўнонкаҳ бояд гуфтааму посухҳои нағзу дилхоҳи шнФтаҳ , ҳама донанд акнӯн аз дар ростӣу дурустии мардуми як хонаем ва ҳар се парвози андеши як ошиёна . Тарк ва тоз як шуморо аз ман донанду равшану торики маро аз шумо хонанд . Ҳаргунаи умеду хоҳиш ки марои бозуӣ сохтанасту неруии пардохтан , бебўку магари бгўӣиду бҷўӣид то ҷоӣӣ ки пой рафтан бошаду ёрои ҷустан чоросбаҳ хоҳам тохт ва даҳ мурдахоҳам сохт . Агар худоӣ нахоста анҷоми онро худоӣ нахост , кӯшиш бе сипоси ману дониши коршиноси шумо пӯзиши андеш бегуноҳӣ ман хоҳад буд ва ҳеҷ якро гумони тани осоӣӣ ва кӯтоҳӣ нахоҳад рафт .

سرکار آجودان باشی از نگارستان به شارستان فرمود، و کاخ شبستان و شاخ سرابستان را از روی بهارین و رای نگارین آب چمن و رنگ گلستان بخشید. مرا در پرده به خویش خواند و بی پرده بر این بنوره سخن آراست که امروز از همه یاران کهنه و نو قاآنی و تو مرا نزدیکترانید و با پیمان من از پیوند دور و نزدیک بر کران. من هم به دیده یکتائی در هر دو نگریسته ام و در راه و روش بر ساز و سامانی دیگر زیسته خوی خوش و انداز نیک و سرشت پاک و فر گوهر و دیگر مردمی های شما را در فرگاه امیر و بزرگان لشکر و دیگر جای چونانکه باید گفته ام و پاسخ های نغز و دلخواه شنفته، همه دانند اکنون از در راستی و درستی مردم یک خانه ایم و هر سه پرواز اندیش یک آشیانه. ترک و تاز یک شما را از من دانند و روشن و تاریک مرا از شما خوانند. هرگونه امید و خواهش که مرا بازوی ساختن است و نیروی پرداختن، بی بوک و مگر بگوئید و بجوئید تا جائی که پای رفتن باشد و یارای جستن چاراسبه خواهم تاخت و ده مرده خواهم ساخت. اگر خدای نخواسته انجام آنرا خدای نخواست، کوشش بی سپاس من و دانش کارشناس شما پوزش اندیش بی گناهی من خواهد بود و هیچ یک را گمان تن آسائی و کوتاهی نخواهد رفت.

Мроҳм дар дӯстии ду хоҳиш ва комаст ки пос ҳар ду шумоу марои мояи ромиш ва ном хоҳад буд , агар чаҳ донам ногуфта бар он ҳанҷори ойин ва оҳанг хоҳед дошт ва бидон андом ва андоз поси шитоб ва диранг хоҳед кард вале аз дар ёдоварӣ номи бурдану ёд кардан хуштар : нахусти онкӣ ба фармони иктоӣӣ ки ҳар дуро хуй ва сириштасту рӯзномаи сарнавишт , бо ҳам анбози хона ва хон бошед ва дар хӯрд тоб ва тавон аз ошнои девон девона зист бегона ва бар карон . Зеро ки ҳам ранҷи шумо аз гусаст онон хоҳад кост ва ҳам ромиши ман аз пайваст шумо хоҳад афзуди чандини ному кому осӯдагӣу ороми дигар низ ки наҳуфта пайдост ва нагуфта гуё бар ин ду бехи барӯманд ки навиди ду ҷаҳонаши шоиаҳ ва шох аст хоҳад раст ,у ҷони ҳама аз накӯҳиши бадхоҳу ковуши душману коҳиш обрӯ хоҳад раст . Мардуми рӯзгори оташ хирмананду олоиши доман , аз кӯии ҳамаи даврӣ ва аз рӯй ҳамаи кӯрии хуштар . Онон ки аз пеши хеш ва ба кеши шумо ёрон ростинанд ва шумо низ ононро аз дар иктоӣии сар бар остону ҷон дар остин , аз ҳама дарбора ҳар ду номеҳрбониҳо дидааму бдзбонӣ ҳо шунида , пайдост бидонадишонро ки ҳазор бори бартар аз эшонанд гуфтор чисту рафтори кадом .

مراهم در دوستی دو خواهش و کام است که پاس هر دو شما و مرا مایه رامش و نام خواهد بود، اگر چه دانم ناگفته بر آن هنجار آئین و آهنگ خواهید داشت و بدان اندام و انداز پاس شتاب و درنگ خواهید کرد ولی از در یاد آوری نام بردن و یاد کردن خوشتر: نخست آنکه به فرمان یکتائی که هر دو را خوی و سرشت است و روزنامه سرنوشت، با هم انباز خانه و خوان باشید و در خورد تاب و توان از آشنایی دیوان دیوانه زیست بیگانه و بر کران. زیرا که هم رنج شما از گسست آنان خواهد کاست و هم رامش من از پیوست شما خواهد افزود چندین نام و کام و آسودگی و آرام دیگر نیز که نهفته پیداست و نگفته گویا بر این دو بیخ برومند که نوید دو جهانش شایه و شاخ است خواهد رست، و جان همه از نکوهش بدخواه و کاوش دشمن و کاهش آبرو خواهد رست. مردم روزگار آتش خرمن اند و آلایش دامن، از کوی همه دوری و از روی همه کوری خوشتر. آنان که از پیش خویش و به کیش شما یاران راستین اند و شما نیز آنان را از در یکتائی سر بر آستان و جان در آستین، از همه درباره هر دو نامهربانی ها دیده ام و بدزبانی ها شنیده، پیداست بداندیشان را که هزار بار برتر از ایشانند گفتار چیست و رفتار کدام.

Дуюми онкӣ дар хонаи хеш низ ҳар ҳангоми барг оромиш ореду сози ромиш , шумо кор бар он бошад ки агар маро бидон кошона кор уфтад ё шуморо дарин ошиёнаи гузор , дамии ду аз дар дилхоҳи ёроии дониш ва дидӣ буд ва пурвой гуфт ва шунидӣ . Агар ин ду хоҳишро низ хор гиред ва бод пиндоред , аз сари меҳру хурсандӣ на ранҷишу худписандии бурдборӣ ва созгорӣ хоҳам кард , ва ҳамчунон бе буйаи подоши пос ёрӣ хоҳам дошт . Чун пои ному нанг дар миёнасту бдкишонро аз чапу рости тири накӯҳиш дар камон , аз нигориши ин мояи гузориши гурез ва гзирӣ набӯд . Ҳар дуро суди савдои зиндагонӣ бе зиёни боду хуррами баҳори Комронӣ бе тоби тамӯзу боди хазон .

دویم آنکه در خانه خویش نیز هر هنگام برگ آرامش آرید و ساز رامش، شما کار بر آن باشد که اگر مرا بدان کاشانه کار افتد یا شما را درین آشیانه گذار، دمی دو از در دلخواه یارای دانش و دیدی بود و پروای گفت و شنیدی. اگر این دو خواهش را نیز خوار گیرید و باد پندارید، از سر مهر و خرسندی نه رنجش و خودپسندی بردباری و سازگاری خواهم کرد، و همچنان بی بویه پاداش پاس یاری خواهم داشت. چون پای نام و ننگ در میان است و بدکیشان را از چپ و راست تیر نکوهش در کمان، از نگارش این مایه گزارش گریز و گزیری نبود. هر دو را سود سودای زندگانی بی زیان باد و خرم بهار کامرانی بی تاب تموز و باد خزان.