Фидоят шавам қадре мутарассид зистам асарӣ аз вусӯлат нашуд , худро ба нигориши баёз аз латмаи дили нигаронии фиреб шикеб додам . Хабарӣ низ аз ҳусӯл мурод нашуд , зҷрти ҷдоӣӣу ҳрқти фурқатро зиёда бар ин муҳлат диранг наёфтам , истифои дидор ёрон карда астсъоди мулоқотро ба ҳангоми дигар ҳўолт намудем . Баъд манзил набӯд дар сафари рӯҳонӣ . Муддао аз худои хостам , имрӯз дар он маҳфили дили навозати мзили ғамҳои ҳуззори анҷуман шуда бошад . Ман ба қавли шарифи хон марҳӯм нақулӣ нест боз кӣ тавфиқи убӯр арк хоҳам ёфту чашму гӯшам аз давлати дидору неъмати гуфторати перояи соз ва барг хоҳад андӯхт . Зиёдаи шарт кифоят нест боқии достон ки ба иншои равон ҳўолтаст на имлои равон ба дирояти дӯст мавкӯласт .

فدایت شوم قدری مترصد زیستم اثری از وصولت نشد، خود را به نگارش بیاض از لطمه دل نگرانی فریب شکیب دادم. خبری نیز از حصول مراد نشد، ضجرت جدائی و حرقت فرقت را زیاده بر این مهلت درنگ نیافتم، استیفای دیدار یاران کرده استسعاد ملاقات را به هنگام دیگر حوالت نمودم. بعد منزل نبود در سفر روحانی. مدعا از خدا خواستم، امروز در آن محفل دل نوازت مزیل غم های حضار انجمن شده باشد. من به قول شریف خان مرحوم نقلی نیست باز کی توفیق عبور ارک خواهم یافت و چشم و گوشم از دولت دیدار و نعمت گفتارت پیرایه ساز و برگ خواهد اندوخت. زیاده شرط کفایت نیست باقی داستان که به انشای روان حوالت است نه املای روان به درایت دوست موکول است.