Фидоят шавам ,

فدایت شوم،

Ҳамвора мақомат дар диласт ва дар миёни ҷонат манзил гардӣда аз шамоилу сӯрат ба зарурат давр монад чаҳ хоҳад шуд , вале аз онҷо ки заъфи башарӣу меҳри фарзандӣу падарӣ дилам мехоҳад гоҳу бегоҳ аз чигунагии ҳолат бохабар бошам . Агар кори мроўдт изтирорӣ шуд ихтиёри макотибат боқӣаст . Ҳар авқоти димоғу фироқии дории ҳарфии ду ба хати шарифи нигоштаи сари онрои муҳкам меҳр намӯда бидиҳ ба млоълии Ардистон ӣ ё ҳар ки хотири ҷамъ тараст дар манзили саркори кули ъзизхон ба дасти алии ном одамаш бисипорад , нагӯяд ки навиштааст , мутолибаи ҷавоб ҳам накунад ба ман хоҳад расед . Дар таҳрир кӯтоҳӣ макун анқариб пушаймонии хоҳии барад . Ҳар кас бо ту то имрӯзи изҳор муҳаббат карда худро дӯст доштааст ва ман туро мехоҳам . Бачаи нестии ақли дории дигаронро дидаи марои ҳам май бинӣ , мисра : фарқаст дар миёнаи гулчину боғбон . Ҳар чаҳ дилат гувоҳӣ медиҳад ва ба ақлат мерасад амали фармой . Исрорӣ ки меравад маҳзи муҳаббат ва садоқатасту айни ошноӣӣу рафоқат .

همواره مقامت در دل است و در میان جانت منزل گردیده از شمایل و صورت به ضرورت دور ماند چه خواهد شد، ولی از آنجا که ضعف بشری و مهر فرزندی و پدری دلم می خواهد گاه و بیگاه از چگونگی حالت باخبر باشم. اگر کار مراودت اضطراری شد اختیار مکاتبت باقی است. هر اوقات دماغ و فراغی داری حرفی دو به خط شریف نگاشته سر آنرا محکم مهر نموده بده به ملاعلی اردستانی یا هر که خاطر جمع تر است در منزل سرکار کل عزیزخان به دست علی نام آدمش بسپارد، نگوید که نوشته است، مطالبه جواب هم نکند به من خواهد رسید. در تحریر کوتاهی مکن عنقریب پشیمانی خواهی برد. هر کس با تو تا امروز اظهار محبت کرده خود را دوست داشته است و من ترا می خواهم. بچه نیستی عقل داری دیگران را دیده مرا هم می بینی، مصرع: فرق است در میانه گلچین و باغبان. هر چه دلت گواهی می دهد و به عقلت می رسد عمل فرمای. اصراری که می رود محض محبت و صداقت است و عین آشنائی و رفاقت.