Қиблаи гоҳо :

قبله گاها:

эй азиз охир дидӣ ки бӯстон бе сари хару анҷумани холӣ аз хатар нест . Бо вуҷӯди ин ҳамаи мардуми мухталифи аллҳиаҳ ҳамоно маҳфилатро такяи бктош бояд гуфт . Ман инки паии сипар ва худро аз ин мухотирот берун хоҳам афканд агар чаҳ ҳамл бар бадаҳдӣ хоҳӣ кард ва ин ҳурматро ба биўФоӣии нисбат хоҳӣ дод . АлФроқи ммолои итоқи ман сунани алмрслин , рафтам то кӣу куҷо ба шарафи ҳузури ҳазрат ки воми дил буд ва ӯ ком ҷон дид рӯзӣ шавад . ё азизи ин чаҳ авзоъаст ки дар ҳар маҷлису маҳфилат шуҳуд меуфтад , ин айвон базмаст ё майдони разм , агар майдон размаст мо мардум майдон нестем ва агар айвони базм , ин ҳамаи асҳоб разм кистанд , ғарази ман зиёдаи тоб диранг надоштам осемаи сар рӯй ба саҳро гузоштам .

ای عزیز آخر دیدی که بوستان بی سر خر و انجمن خالی از خطر نیست. با وجود این همه مردم مختلف اللحیه همانا محفلت را تکیه بکتاش باید گفت. من اینکه پی سپر و خود را از این مخاطرات بیرون خواهم افکند اگر چه حمل بر بدعهدی خواهی کرد و این حرمت را به بیوفائی نسبت خواهی داد. الفراق ممالا یطاق من سنن المرسلین، رفتم تا کی و کجا به شرف حضور حضرت که وام دل بود و او کام جان دید روزی شود. یا عزیز این چه اوضاع است که در هر مجلس و محفلت شهود می افتد، این ایوان بزم است یا میدان رزم، اگر میدان رزم است ما مردم میدان نیستیم و اگر ایوان بزم، این همه اصحاب رزم کیستند، غرض من زیاده تاب درنگ نداشتم آسیمه سر روی به صحرا گذاشتم.