Пас аз бадрӯди райу оҳанги Кирмон токунӯн ки камобеш моҳии ду афзӯни гузаштаи гузориши кори хуҷастаи рӯзгорати банди газандӣ аз дили меҳр пайванд нагушӯдау навид ба аФтодкору тандурустӣ ки саромади орзўҳости ранги тираи рӯзӣу андӯҳ аз ойинаи ҷон мустаманд назадуда . Надонам дар роҳ аз хӯрду хобу дирангу шитоб бар сари кору ҳамроҳон чаҳ гузашт , ва пас аз рсидхонаҳи хирадманду девонау ошноу бегонаи роҳу рафтор ва гуфту гузор бар чаҳ равишу кадом маниш паймӯданд , агар чаҳ рустагиҳоу гусастагиҳои ту ин ин чизҳоро баста ҳаст ва буду хастаи кост ва фузуд нест , ва дар пеш омад зишту зебои ҷуз бо хости хдоӣӣ ки ҳама ӯст ва бо ӯст , гуфту шунӯд на , вайронӣу ободии як сангасту гирифторӣу озодии як ранги бечораи яғморо ки фурӯи шикеб ва бурдборӣ надода , ва аз банди андешау пиндори роҳу раҳоӣ ва растгорӣ накушода . Кӣу куҷои дил аз чашм дошт ком гирад ва чигуна ва чун беномау паёми ороми пазирад то саргузашти худро нигориши оранд , ёраи навардон гузориш кунанд . Ҷонами ҳмхўобаҳи лабу рӯзами ҳамсоя шаб хоҳад шуд , ночори пажӯҳиш ва дарёфтро нома дар мушту хома дар ангушт карда , ранҷи афзои фархундаи равон май гирдам ки аз гӯшау канори нигорандаи рости гузору гзорндаҳи дурустнигор ба чанг оварда дурустӣу шикаст ончӣ ҳаст нигорандагӣ куну ҷони хастаи равонро ки дар роҳи ҷустуҷӯи гӯши вҳўш бар ин гуфтугӯаст ромиши зиндагии бахш . Умедворами раҳеро аз навиди Фрҳии огаҳии диҳӣу рӯзи андӯҳи ёронро бе онкии длнгронӣ дароз уфтад , ҳанҷори кӯтаҳии бахше бадаст бош ки корӣ ба ҷой хештанаст .

پس از بدرود ری و آهنگ کرمان تاکنون که کمابیش ماهی دو افزون گذشته گزارش کار خجسته روزگارت بند گزندی از دل مهر پیوند نگشوده و نوید به افتادکار و تندرستی که سرآمد آرزوهاست رنگ تیره روزی و اندوه از آئینه جان مستمند نزدوده. ندانم در راه از خورد و خواب و درنگ و شتاب بر سر کار و همراهان چه گذشت، و پس از رسیدخانه خردمند و دیوانه و آشنا و بیگانه راه و رفتار و گفت و گزار بر چه روش و کدام منش پیمودند، اگر چه رستگی ها و گسستگی های تو این این چیزها را بسته هست و بود و خسته کاست و فزود نیست، و در پیش آمد زشت و زیبا جز با خواست خدائی که همه اوست و با اوست، گفت و شنود نه، ویرانی و آبادی یک سنگ است و گرفتاری و آزادی یک رنگ بیچاره یغما را که فرو شکیب و بردباری نداده، و از بند اندیشه و پندار راه و رهایی و رستگاری نگشاده. کی و کجا دل از چشم داشت کام گیرد و چگونه و چون بی نامه و پیام آرام پذیرد تا سرگذشت خود را نگارش آرند، یاره نوردان گزارش کنند. جانم همخوابه لب و روزم همسایه شب خواهد شد، ناچار پژوهش و دریافت را نامه در مشت و خامه در انگشت کرده، رنج افزای فرخنده روان می گردم که از گوشه و کنار نگارنده راست گزار و گزارنده درست نگار به چنگ آورده درستی و شکست آنچه هست نگارندگی کن و جان خسته روان را که در راه جستجو گوش وهوش بر این گفتگو است رامش زندگی بخش. امیدوارم رهی را از نوید فرهی آگهی دهی و روز اندوه یاران را بی آنکه دلنگرانی دراز افتد، هنجار کوتهی بخشی بدست باش که کاری به جای خویشتن است.