Хостам аз ғавғои кори ошӯбро пурсишии орму афсурдаи равонро аз ошӯби ҷдоӣӣу ғавғои тнҳоӣии оромишии созам , ҳануз лаб нагушӯда ва ин сари бастаи розро дар миёни ниҳодаи афсонаи банди вчўб ва кунаду кӯби худ оғоз карда ҷон дард олудам ба андӯҳии шикеби сӯз анбоз дошт . Бахтам бисӯзаду тахти ахтари тираи рӯзам бар гардад ки ба ҳеҷ корам ёрӣ накарданду пои мардӣ ва дастёрӣ наёварданд пои гусастаи даст бар дил , бор дар гул аз дӯдаи дарвеши сари хешу роҳи эмоми зодаи қосим дар пеш гирифтам . Ин чизҳо ва ситезҳо ки дар ҷирга шумо мегӯйанд ва он бадгумониҳо ки куҳнау нав аз бузургону парасторони шумо май шинавам , агар дар роҳи орзӯии дидорат шиша ҳастӣ ба санг ояду фарох паҳна зист аз танггириҳои кашишу хости галӯгоҳ ноӣу сина чанг гардад , ромиш пайвастагӣ нахоҳам ва аз он банди гарони газандат рустагӣ наҷӯям . Яксар мӯи обрӯу осоиши дӯстро ба дарёи дарёу кӯҳи кӯҳи хӯни хешу оромиши дил баробар кунам . Дар ҷои худ сангин ба пои талху ширин дар кашу сахт ва рангин бизану нағз ва нӯшин бихон . Агар ман дар раҳи меҳрат ба нокомӣ хок шавам , риштаи шаб ва рӯз нахоҳад гусасту гирди андӯҳӣ бар доман гардун нахоҳад нишаст . Мисра : ту бимон эй онкӣ чун ту пок нест .

خواستم از غوغا کار آشوب را پرسشی آرم و افسرده روان را از آشوب جدائی و غوغای تنهائی آرامشی سازم، هنوز لب نگشوده و این سر بسته راز را در میان نهاده افسانه بند وچوب و کند و کوب خود آغاز کرده جان درد آلودم به اندوهی شکیب سوز انباز داشت. بختم بسوزد و تخت اختر تیره روزم بر گردد که به هیچ کارم یاری نکردند و پای مردی و دستیاری نیاوردند پای گسسته دست بر دل، بار در گل از دوده درویش سر خویش و راه امام زاده قاسم در پیش گرفتم. این چیزها و ستیزها که در جرگه شما می گویند و آن بدگمانی ها که کهنه و نو از بزرگان و پرستاران شما می شنوم، اگر در راه آرزوی دیدارت شیشه هستی به سنگ آید و فراخ پهنه زیست از تنگ گیری های کشش و خواست گلوگاه نای و سینه چنگ گردد، رامش پیوستگی نخواهم و از آن بند گران گزندت رستگی نجویم. یکسر مو آبرو و آسایش دوست را به دریا دریا و کوه کوه خون خویش و آرامش دل برابر کنم. در جای خود سنگین به پای تلخ و شیرین در کش و سخت و رنگین بزن و نغز و نوشین بخوان. اگر من در ره مهرت به ناکامی خاک شوم، رشته شب و روز نخواهد گسست و گرد اندوهی بر دامن گردون نخواهد نشست. مصرع: تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست.

Дӯсти деринаи ёр бе кӣнаи ғавғои нома ба ту пардохта ва ҳар чаҳ бояд дар он ёд фармӯдаанд , ҳангоми ҷунбиш аз хона фаромӯш кардам , ҳар чаҳ зӯдтари дида бар он дар соем дайраст , моро аз худ андеша ва пиндорӣ нест , ҳар чаҳ фармон ту бошад он кунем .

دوست دیرینه یار بی کینه غوغا نامه به تو پرداخته و هر چه باید در آن یاد فرموده اند، هنگام جنبش از خانه فراموش کردم، هر چه زودتر دیده بر آن در سایم دیر است، ما را از خود اندیشه و پنداری نیست، هر چه فرمان تو باشد آن کنیم.