Амидгоҳо дар гӯшаи номаи Сайиди номӣ аз ин бенишон бар забони хомаи гўҳрФшони рафта буд , мисра : мокаҳ бошем ки андешаи мо низ кунанд . Бози хонаи саркори обод ки ба поси ошноӣии бист солау омезиши ним рӯз , аз хоксорон ёд мефармойанд ва ба нигориши гузорӣ аз ӯ бедоранд .

امیدگاها در گوشه نامه سید نامی از این بی نشان بر زبان خامه گوهرفشان رفته بود، مصرع: ماکه باشیم که اندیشه ما نیز کنند. باز خانه سرکار آباد که به پاس آشنائی بیست ساله و آمیزش نیم روز، از خاکساران یاد می فرمایند و به نگارش گزاری از او بیدارند.

Бории баҳмони роҳу равишу ҳанҷору маниш ки дидау доне бандаам ва он пок ҳастиро ки ҷовидон нестӣ мабод аз дар иктоӣии парастанда . Беш аз онкӣ дар неруӣ гуфтор гунҷад ё тарозуии гумону пиндори синҷиди орзӯманди хуҷастаи дидораму озодондиш шево гуфту гузори дареғ ки шӯрбахтиҳои ахтари воруни бахтами ҳаргиз дар он хуррами анҷуман ки шарми ҳазор чаманаст ва бузургтар умеди ҷону тани шабу рӯзии бори надод ва аз гирдоби киштии шикани даврии роҳ канор нанамуд , ҷуз онкӣ дарёфт ин орзӯро бар дар поки яздони хоксорона рӯй ниёз соему чшмдошт аз ҳар дар бар дастгириҳои бахшоиши худоӣ боз дорам чаҳ хоҳам кард , байт :

باری بهمان راه و روش و هنجار و منش که دیده و دانی بنده ام و آن پاک هستی را که جاویدان نیستی مباد از در یکتائی پرستنده. بیش از آنکه در نیروی گفتار گنجد یا ترازوی گمان و پندار سنجد آرزومند خجسته دیدارم و آزاداندیش شیوا گفت و گزار دریغ که شوربختی های اختر وارون بختم هرگز در آن خرم انجمن که شرم هزار چمن است و بزرگتر امید جان و تن شب و روزی بار نداد و از گرداب کشتی شکن دوری راه کنار ننمود، جز آنکه دریافت این آرزو را بر در پاک یزدان خاکسارانه روی نیاز سایم و چشمداشت از هر در بر دستگیری های بخشایش خدایی باز دارم چه خواهم کرد، بیت:

Беш аз ин густохии шӯхи чашмӣу сахти рўӣӣ ва бешимурӣу ёва гўӣӣаст , фаромӯшам макуну хомаи номанигор аз парастиши рӯзгору длҷўӣии ҷони умедворам хомӯш махоҳ , фармоишӣ ки сарангушти тўоноӣии ин хоксораши гиреҳ гшоӣӣ тавонад нигориши намо ки дар анҷомаши кеши бандагӣу ойини парастандагӣ кор хоҳам баст .

بیش از این گستاخی شوخ چشمی و سخت روئی و بی شمری و یاوه گوئی است، فراموشم مکن و خامه نامه نگار از پرستش روزگار و دلجوئی جان امیدوارم خاموش مخواه، فرمایشی که سرانگشت توانائی این خاکسارش گره گشائی تواند نگارش نما که در انجامش کیش بندگی و آئین پرستندگی کار خواهم بست.