Фарзонаи фарзанди ман хостам баҳра ёб дидори ҳумоюнати гирдам аз бими онкии мабодо аз нахҷӣр ба шикор фармӯда бошӣ , пои пўиаҳи вари неруӣ ҷунбиш надошт . Ба ночори худ дар миёнаи роҳ диранг оварда фарзандии мирзои ҷаъфарро ба хизмат фиристодам агар ҳастӣу санг дандонӣ нест ки пӯст бар тани дӯстон зиндон кунаду базми хуҷастаи фаргоҳро брёрони анҷумани погоҳ риндон фармоед , раҳеро огаҳии бахш шояд дамии ду ба фари дидорат ки Мисрёнро шом ва наҳорасту дили бохтагонро боғу баҳор аз ранҷи рӯзгору шиканҷи ҷдоӣии бросоӣим .

فرزانه فرزند من خواستم بهره یاب دیدار همایونت گردم از بیم آنکه مبادا از نخجیر به شکار فرموده باشی، پای پویه ور نیروی جنبش نداشت. به ناچار خود در میانه راه درنگ آورده فرزندی میرزا جعفر را به خدمت فرستادم اگر هستی و سنگ دندانی نیست که پوست بر تن دوستان زندان کند و بزم خجسته فرگاه را بریاران انجمن پاگاه رندان فرماید، رهی را آگهی بخش شاید دمی دو به فر دیدارت که مصریان را شام و نهار است و دل باختگان را باغ و بهار از رنج روزگار و شکنج جدائی برآسائیم.