Гиромии бародари меҳрбони оқои Муҳаммадризоро гардиши сипеҳри рому ҷунбиши моҳу меҳр ба коми бод . Гилаҳои туро ки аз сари меҳри прўрдӣ буд на аз дар дилхурӣ , гиромии сарвари комкори мирзои Аҳмад ба хуштар гуфтӣ рози сурӯд ва боз намӯд . Он нест ки паймону пайвандат ки бениёз аз гувоҳ ва савгандаст фаромӯш афтоду хомаи меҳри ҳангомаи худ ба худ аз нигориши номи вгзорши нома хомӯш нишаст . Ҳануз аз гирди роҳу дрдгзргоаҳ тан нишастау равон аз ранҷи хастагӣ ором наҷуста , гирифтори сўк бародар шудам ва аз гардӣ ки прўизни чархами ногуҳ ба србихт бо хоки баробар . То чанде аз ин пеши пари кандау пареши кӯби озмои сӯгворӣ будему ранҷи андеши андӯҳу зорӣ , ҳам чунон аз ин банди ҷони шикору газанди равони озор озодӣ нахоста , хешии наздик ки аз дар меҳрами бародари дигар буд ва бо ҷони гиромии баробар дар гузашт . Чаҳ гӯям ки зонам чаҳ бар сари гузашт . Доғи сӯгворӣ тоза шуд ва навой нолау зории баланди овоза , шуморами ҳама бо ашк ва афғонасту гузори афғону ашкам аз кайҳон ба кайвон . Ночор аз ҳамаи кории бозмондм ва бо андӯҳӣ ки кӯҳ аз шиквааши камари дуздади анбоз . Шеър :

گرامی برادر مهربان آقا محمدرضا را گردش سپهر رام و جنبش ماه و مهر به کام باد. گله های تو را که از سر مهر پروردی بود نه از در دلخوری، گرامی سرور کامکار میرزا احمد به خوشتر گفتی راز سرود و باز نمود. آن نیست که پیمان و پیوندت که بی نیاز از گواه و سوگند است فراموش افتاد و خامه مهر هنگامه خود به خود از نگارش نام وگزارش نامه خاموش نشست. هنوز از گرد راه و دردگذرگاه تن نشسته و روان از رنج خستگی آرام نجسته، گرفتار سوک برادر شدم و از گردی که پرویزن چرخم ناگه به سربیخت با خاک برابر. تا چندی از این پیش پر کنده و پریش کوب آزمای سوگواری بودیم و رنج اندیش اندوه و زاری، هم چنان از این بند جان شکار و گزند روان آزار آزادی نخواسته، خویشی نزدیک که از در مهرم برادر دیگر بود و با جان گرامی برابر در گذشت.چه گویم که زانم چه بر سر گذشت. داغ سوگواری تازه شد و نوای ناله و زاری بلند آوازه، شمارم همه با اشک و افغان است و گذار افغان و اشکم از کیهان به کیوان. ناچار از همه کاری بازماندم و با اندوهی که کوه از شکوهش کمر دزدد انباز. شعر:

Агар рӯзии ду номаи тарозиро хома дар ангушту хами андар пушт наомад андешаи паймон шикастану пайванди гусастани нФрмоинд . Ба хости бори худоу поки равони бузургони риштаи меҳр маро гусастӣу сарпанҷаи рӯзгорро бар гслонидни банди бандагӣ дастӣ нест . Бо ҳамаи афсурдагиҳо вдли мурдагиҳо ки аз ин ду сўки грдонгизи дарди овезами ҳамдам пайвастасту занҷири дилу даст , гилаи пардозӣу дили навозии дӯстро ки аз ҳамаи роҳам рӯй ҷон дар ӯст нигориши ин чанд сухан рафт . Ҳар гӯнаи корӣ ки сарангушти моаш гиреҳ гшоӣӣ тавонад бар саройанду бози намоянд ки пазироӣ анҷом хоҳад буд .

اگر روزی دو نامه طرازی را خامه در انگشت و خم اندر پشت نیامد اندیشه پیمان شکستن و پیوند گسستن نفرمایند. به خواست بار خدا و پاک روان بزرگان رشته مهر مرا گسستی و سرپنجه روزگار را بر گسلانیدن بند بندگی دستی نیست. با همه افسردگی ها ودل مردگی ها که از این دو سوک گردانگیز درد آویزم همدم پیوست است و زنجیر دل و دست، گله پردازی و دل نوازی دوست را که از همه راهم روی جان در اوست نگارش این چند سخن رفت. هر گونه کاری که سرانگشت ماش گره گشائی تواند بر سرایند و باز نمایند که پذیرای انجام خواهد بود.

Фурӯғи дидау чароғи дӯдаи оқои Маҳмадалиро дурудии фириштаи сурӯди бози рондаи номаи дигарро пӯзиш гузор оянд , зиндагонии фузуну бахти ҳумоюни бод .

فروغ دیده و چراغ دوده آقا محمدعلی را درودی فرشته سرود باز رانده نامه دیگر را پوزش گزار آیند، زندگانی فزون و بخت همایون باد.