Одамӣ дар ҳар ҷойгоҳ ки борҷст ва роҳ ёфт хоҳи фарози тахти хоҳи болои дор . Хуштар онстӣ ки аз бен дандону миёни ҷони не рӯй дилу срзбони бори худоро сипос дор ояд ва бо нарми хўӣӣу кушодаи рўӣӣ бар нарму дурушту ширину талхи ҷаҳони рўзгзор . Розӣ агар дорад ҳам бадв гуяду чизе агар хоҳад ҳам аз ӯ ҷӯяд . Ҳамин моя ки аз банди тӯпхонаи воло рустаанд ва дар ошиёнаи дарвешонаи хеш аз газанди тӯбчиу осеби қаровул бо зану фарзанду хешу пайванди худ осӯда ва озод нишаста ҳамвора сипос дор оянду ситоиши бахшоиши поки яздону орому осоиши ҷону танро посгзор , то кӣ ва ба кадоми дастовези кори сардору дигари гирифторонро аз ин занҷиру зиндони растгории хезаду озодӣу ороми чораи банд ва гирифторӣ кунад . Офтоби шаҳриёронро ки тахташи пояндаи боду бахташи физоянда , ба хости худои меҳр омрзгорӣ хоҳад ҷанбеду ҳамагонро дайр ё зуди кор аз банди хории шумори арҷмандӣ ва комкорӣ хоҳад ёфт . Надонам саркори хони ин шабҳо ва рӯзҳо бо он табҳо ва сӯзҳо дар чаҳ кораст ва бар пасту баланди чархи бозигар ба чаҳ роҳу равиши рӯзшумор ? беҳтар онаст ки зишту зебои кайҳонро ба фари бурдборӣу сангу бозуии хештани дорӣу ҳонг , бар худ осону ҳамвори созанд ,у талху шӯришро ки ба хости худои дайр ё зуди ҷом бар сангасту санг бар ҷом дар коми ҷони ширин гўор фармойанд . Шомӣ нест ки бомаш дар пай набошад ва ҳеҷ боғӣ на ки пайвастаи кӯби озмои хазон ва дай поед , шеър :

آدمی در هر جایگاه که بارجست و راه یافت خواه فراز تخت خواه بالای دار. خوشتر آنستی که از بن دندان و میان جان نی روی دل و سرزبان بار خدا را سپاس دار آید و با نرم خوئی و گشاده روئی بر نرم و درشت و شیرین و تلخ جهان روزگذار. رازی اگر دارد هم بدو گوید و چیزی اگر خواهد هم از او جوید. همین مایه که از بند توپخانه والا رسته اند و در آشیانه درویشانه خویش از گزند توپچی و آسیب قراول با زن و فرزند و خویش و پیوند خود آسوده و آزاد نشسته همواره سپاس دار آیند و ستایش بخشایش پاک یزدان و آرام و آسایش جان و تن را پاسگزار، تا کی و به کدام دستاویز کار سردار و دیگر گرفتاران را از این زنجیر و زندان رستگاری خیزد و آزادی و آرام چاره بند و گرفتاری کند. آفتاب شهریاران را که تختش پاینده باد و بختش فزاینده، به خواست خدا مهر آمرزگاری خواهد جنبید و همگان را دیر یا زود کار از بند خواری شمار ارجمندی و کامکاری خواهد یافت. ندانم سرکار خان این شب ها و روزها با آن تب ها و سوزها در چه کار است و بر پست و بلند چرخ بازیگر به چه راه و روش روزِ شمار؟ بهتر آن است که زشت و زیبای کیهان را به فر بردباری و سنگ و بازوی خویشتن داری و هنگ، بر خود آسان و هموار سازند، و تلخ و شورش را که به خواست خدا دیر یا زود جام بر سنگ است و سنگ بر جام در کام جان شیرین گوار فرمایند. شامی نیست که بامش در پی نباشد و هیچ باغی نه که پیوسته کوب آزمای خزان و دی پاید، شعر:

Агар дамии ду фари дидори сари кории тиҳӣ аз ранҷу озори ёрони хона даст тавонад дод огоҳӣ фиристанд ки дарёфт он хуррами анҷуманро ба ҷон омодаем ва ба сари истода .

اگر دمی دو فر دیدار سر کاری تهی از رنج و آزار یاران خانه دست تواند داد آگاهی فرستند که دریافت آن خرم انجمن را به جان آماده ایم و به سر ایستاده.