Рӯзномаи он пери парешону пӯри пушаймон дар дидау комами рӯзи равшану оби ширини талху тори афканд ва аз боғи дилу равон бар ҷои лолау гули хас ва хор ангехт оре дар ин савдои зиён суд ингошт ва бад афтод беҳбуди шимурд . Байт :

روزنامه آن پیر پریشان و پور پشیمان در دیده و کامم روز روشن و آب شیرین تلخ و تار افکند و از باغ دل و روان بر جای لاله و گل خس و خار انگیخت آری در این سودا زیان سود انگاشت و بد افتاد بهبود شمرد. بیت:

Борӣ корӣаст афтодау зӣонеи зода , накӯҳиши нофа ба носур бастанасту хӯн бо хӯн шустан . Ҳамон оғози нома ва пайк бидон дӯст ки роз гушӯдаанд ва роҳ намӯда доварии барадам ва пас аз гузориши дарди дармондагии ёварии ҷустам . Гуфт акнӯн ки дастёри нахустинро ба шикасти паймони дилхур ва ранҷа дошт ва бо душмани хонагии дӯст ва ҳам панҷа кард , пеши хдиўи кишвару амири лашкарёни забонҳо ки дидау доне ӯро девонау носипоси сурӯд ,у бидонадяшро фарзонау коршиноси ниҳод . Ҷомау фармони хусравонеи ситад , кома ва армон кдхдоӣии супурд . Хари ин чаҳор асба аз пули ҷуст , пои он даҳ мурда дар гул монад . Дигар аз ҷӯши ту чаҳ ояд ва аз гӯши ман чаҳ кушояд ? хуштар он байнам ки агар рахти саро бояд сӯхту боғ ниё фурухт , муштии симу зар фароҳам созад ва ҳам сӯии ҳамон мард ки шабнами кишт буд ,у оташи хирмани кишт , тозад , ба забони сари пӯзиши сӯз гуноҳ гуяд ва аз зиёни зари чораи рӯз сиёҳ ҷӯяд , дами сард аз лолаи меҳртузаш гарми ораду дили сахт аз сими кӣнатузаш нарм . Ва мо вдигри ёрон низ ба буйаи дастёрии пой рафтани соӣим ва ба буии комҷўӣӣ ноӣ гуфтани Фрсоӣим , шояд ки аз он хуйу маниш боз ояд ва ба ёрии ин ҷавону хории он пери ҳамдаму ҳамроз , ки бузургон гуфтаанд , қитъа :

باری کاری است افتاده و زیانی زاده، نکوهش نافه به ناسور بستن است و خون با خون شستن. همان آغاز نامه و پیک بدان دوست که راز گشوده اند و راه نموده داوری بردم و پس از گزارش درد درماندگی یاوری جستم. گفت اکنون که دستیار نخستین را به شکست پیمان دلخور و رنجه داشت و با دشمن خانگی دوست و هم پنجه کرد، پیش خدیو کشور و امیر لشکریان زبان ها که دیده و دانی او را دیوانه و ناسپاس سرود، و بداندیش را فرزانه و کارشناس نهاد. جامه و فرمان خسروانی ستد، کامه و ارمان کدخدائی سپرد. خر این چهار اسبه از پل جست، پای آن ده مرده در گل ماند. دیگر از جوش تو چه آید و از گوش من چه گشاید؟ خوشتر آن بینم که اگر رخت سرا باید سوخت و باغ نیا فروخت، مشتی سیم و زر فراهم سازد و هم سوی همان مرد که شبنم کشت بود، و آتش خرمن کشت، تازد، به زبان سر پوزش سوز گناه گوید و از زیان زر چاره روز سیاه جوید، دم سرد از لاله مهر توزش گرم آرد و دل سخت از سیم کینه توزش نرم. و ما ودیگر یاران نیز به بویه دستیاری پای رفتن سائیم و به بوی کامجوئی نای گفتن فرسائیم، شاید که از آن خوی و منش باز آید و به یاری این جوان و خواری آن پیر همدم و همراز، که بزرگان گفته اند، قطعه:

Ман банда низ бар онам ки ин озмудаи дӯст дастурӣ доду роҳи кушод , агар сими анбози сӯзу сози ораду зари ангези навид ва навоз кунад , нестиҳо ранг ҳастӣ гирад ва душворҳо санги осонии пазирад , рубоӣ :

من بنده نیز بر آنم که این آزموده دوست دستوری داد و راه گشاد، اگر سیم انباز سوز و ساز آرد و زر انگیز نوید و نواز کند، نیستی ها رنگ هستی گیرد و دشوارها سنگ آسانی پذیرد، رباعی:

Ва агар аз шӯри бахтӣ ба зорӣ сустӣ кунад , ва ба зари сахтии оби рафта ба ҷӯй наёяду ранги рафта ба рӯй , то рои саркор кадомасту онкии ин дом ёрад гусаст кист ва ӯро чаҳ ном ? баҳри каси рози гшоӣӣу роҳи нмоӣии пой аз сари сохтаи пай ӯ хоҳам тохт ,у дил аз ҳар андешаи пардохта ӯро чораи андеши ин кор ва ком хоҳам шинохт . Се гиромии бродро ки бадишон зиндаам ва ҳар серо аз дилу ҷони банда , дурудии ситоишпарвар бар саройанду ҷдогони номаро ба забонӣ ки меҳр фазояд ва кин задойад лоба гузор оянд .

و اگر از شور بختی به زاری سستی کند، و به زر سختی آب رفته به جوی نیاید و رنگ رفته به روی، تا رای سرکار کدام است و آنکه این دام یارد گسست کیست و او را چه نام؟ بهر کس راز گشائی و راه نمائی پای از سر ساخته پی او خواهم تاخت، و دل از هر اندیشه پرداخته او را چاره اندیش این کار و کام خواهم شناخت. سه گرامی برادرا که بدیشان زنده ام و هر سه را از دل و جان بنده، درودی ستایش پرور بر سرایند و جداگان نامه را به زبانی که مهر فزاید و کین زداید لابه گزار آیند.