Борномаҳи саркории коми ҷонро чашмаи зиндагии кушоду ахтари бахтро фари рухшандагии бхшўд . Сари бахтиёрӣ бар осмони судаму чеҳри спосдорӣ бар остон . Навиди бозгашти хусравоне на чандон хиром ва хурсандӣ ангехт ки хомаро тоб нигориш бошаду номаро ганҷи гузориш . Агар донам раҳи анҷоми хуршеди стомро аз кадоми роҳ лагом хоҳанд дод , ба худои савганд бо ин пои гусастаи рафтори пай аз сари сохта то неруӣ тохтан ҳаст чаҳор асба аз дар дасти бӯсӣ пазира хоҳам гашт , ва аз хоки роҳат ки оташ ҷавонӣасту оби зиндагонии дидау танро сози ту тёу басӣҷ кимиёхоҳам сохт . Инки дар остони осмони фаргоҳи он фаррухи писару фархундаи падар ки падару модарами бархе хӯну хокашони боди пайваста ба ёдам доштаанду ҳаргиз фаромӯш нагузошта , кӯҳи кӯҳи ромишу дарёи дарёи сипос бар сипосу ромишҳои пешини афзуд .

بارنامه سرکاری کام جان را چشمه زندگی گشاد و اختر بخت را فر رخشندگی بخشود.سر بختیاری بر آسمان سودم و چهر سپاسداری بر آستان. نوید بازگشت خسروانی نه چندان خرام و خرسندی انگیخت که خامه را تاب نگارش باشد و نامه را گنج گزارش. اگر دانم ره انجام خورشید ستام را از کدام راه لگام خواهند داد، به خدا سوگند با این پای گسسته رفتار پی از سر ساخته تا نیروی تاختن هست چهار اسبه از در دست بوسی پذیره خواهم گشت، و از خاک راهت که آتش جوانی است و آب زندگانی دیده و تن را ساز تو تیا و بسیج کیمیا خواهم ساخت. اینکه در آستان آسمان فرگاه آن فرخ پسر و فرخنده پدر که پدر و مادرم برخی خون و خاکشان باد پیوسته به یادم داشته اند و هرگز فراموش نگذاشته، کوه کوه رامش و دریا دریا سپاس بر سپاس و رامش های پیشین افزود.

Бори худои даст ва дилӣ диҳад ки худовандиҳои волоро ба бозуии бандагӣу неруии парастандагии подош тавонам доду никхўоаҳу бади андеши саркориро агар худ пардози дашном ва андоз дурудӣ бошад сози оштӣу пархошӣ тавонам кард . Бодомау болои пӯшӣ ки нишон фиристодаанд ва навид дода , он мояи шодкомии зод ва шармсорӣ раст , ки бо ҳафтод гуфтану навиштан роз наёрам сурӯд ва боз наёрам намӯд . Бори худои наво ва навохт воло дар ду кайҳони даҳ боло ба хуштар ойину оҳангӣ подош бахшад . Ин худ нахустин худовандӣу бандаи навозӣ саркор нест . Сол ҳоаст ҷомаи пӯш ва ҷомагӣ хорем ва дар сояи меҳрбонӣу мизбонии волои рӯзи гузору рӯзии гумор . Фармӯдаанд ману туро дар баргу сози зиндагии кеши бегонагӣ дар миёнасту шеваи бегонагии бркрон .

بار خدا دست و دلی دهد که خداوندی های والا را به بازوی بندگی و نیروی پرستندگی پاداش توانم داد و نیکخواه و بد اندیش سرکاری را اگر خود پرداز دشنام و انداز درودی باشد ساز آشتی و پرخاشی توانم کرد.بادامه و بالا پوشی که نشان فرستاده اند و نوید داده، آن مایه شادکامی زاد و شرمساری رست، که با هفتاد گفتن و نوشتن راز نیارم سرود و باز نیارم نمود. بار خدا نوا و نواخت والا در دو کیهان ده بالا به خوشتر آئین و آهنگی پاداش بخشد. این خود نخستین خداوندی و بنده نوازی سرکار نیست. سال ها است جامه پوش و جامگی خواریم و در سایه مهربانی و میزبانی والا روز گزار و روزی گمار. فرموده اند من و ترا در برگ و ساز زندگی کیش بیگانگی در میان است و شیوه بیگانگی برکران.

Бори худо гувоҳасту равони бузургони огоҳ , ки ман бандаи худро муштӣ хок донаму саркори волоро худованди пок . Ба фармӯдаи донои куҳани дорои сухани нишот , онкӣ ҳаст тўӣӣ ончӣ нест ман . Ҳар чаҳ дорам ва ҳар ки дорам ҳамаро барӣни фаргоҳ ки ситоишгоҳ деринасту намози ҷои пешин аз дилу ҷон ниёз медонам . Ба худои савганд агар дорои тахт Фаридун бошаму рахти қорун , яксарро бе буйаи сипос дар пои ту резам ва бо хоки роҳатомезам , ҳамчунон сипоси як ҳафта хону хӯришу парасторӣу парвариш саркорӣ нагуфта ва наҳуфта хоҳад монад . Умедворам бо паймону пайванди ту ба хок дар оем ва бо пайванду паймони ту аз хоки броим , ба ду кайҳони андарам рӯй чҳрсои он дар бошаду равони бархе он ҷону сар , чун ҳангоми бозгашти худовандӣ наздикасту шаб низ беш аз андозаи тирау торик , гулҳои дарди рӯзӣу тимори тнҳоӣӣу ранҷи рӯзгору дигари чизҳоро ба ҳангоми пои бӯс раҳо карда осеби густохӣу озори фузуни дроӣиро аз чашму гӯшу мағзу ҳуши воло боз пардохтам .

بار خدا گواه است و روان بزرگان آگاه، که من بنده خود را مشتی خاک دانم و سرکار والا را خداوند پاک. به فرموده دانای کهن دارای سخن نشاط، آنکه هست توئی آنچه نیست من . هر چه دارم و هر که دارم همه را براین فرگاه که ستایشگاه دیرین است و نماز جای پیشین از دل و جان نیاز میدانم. به خدا سوگند اگر دارای تخت فریدون باشم و رخت قارون، یکسر را بی بویه سپاس در پای تو ریزم و با خاک راهت آمیزم، همچنان سپاس یک هفته خوان و خورش و پرستاری و پرورش سرکاری نگفته و نهفته خواهد ماند. امیدوارم با پیمان و پیوند تو به خاک در آیم و با پیوند و پیمان تو از خاک برآیم، به دو کیهان اندرم روی چهرسای آن در باشد و روان برخی آن جان و سر، چون هنگام بازگشت خداوندی نزدیک است و شب نیز بیش از اندازه تیره و تاریک، گل های درد روزی و تیمار تنهائی و رنج روزگار و دیگر چیزها را به هنگام پای بوس رها کرده آسیب گستاخی و آزار فزون درائی را از چشم و گوش و مغز و هوش والا باز پرداختم.