Худоёи худоёи ин чаҳ ҷунбиш беҳангом буду бадрӯди ранҷи фарҷом ки нахусти паии хуршеди Комронӣ рӯй дар сиёҳии ниҳоду ахтари зиндагонии сар дар табоҳӣ , ромишу хуррамӣ сорӣ шуду дирангу оромиши рахт бар Рахши дрбдрии баст . Паранду парниёнами зери паии хоро ва хор афтоду кӯҳу ҳомӯнам дар дидаи хонаи каждуму лона мор омад , дами обӣ аз чашма сорӣ накашидам , мисраи ҷузи онкӣ хӯн шуд ва аз ҷоми дида рехт биравем .

خدایا خدایا این چه جنبش بی هنگام بود و بدرود رنج فرجام که نخست پی خورشید کامرانی روی در سیاهی نهاد و اختر زندگانی سر در تباهی، رامش و خرمی ساری شد و درنگ و آرامش رخت بر رخش دربدری بست. پرند و پرنیانم زیر پی خارا و خار افتاد و کوه و هامونم در دیده خانه کژدم و لانه مار آمد، دم آبی از چشمه ساری نکشیدم، مصرع جز آنکه خون شد و از جام دیده ریخت برویم.

Лаби ноне бар хуоне нишкастам магари онкӣ дар коми ҷони чошнӣ зҳрмор ангехту шрнгии ҷон шикор омад . Дамӣ аз сина танг андоз лаб накард ки ҷони хастаи равони дмсози тоб ва таб нигарадед ,у гомӣ аз чапу рости нспрдм ки рӯзи сиёҳи рӯзгорами чори асба бар шаби тории пешӣ ва хешӣ наҷуст , ҳамаи дами нолаи ранҷи прўрдми осмон гирд хосту баҳраи чшмзди ашки ҳомӯни навардами болои хези баҳорон ҳамовард зист . Рӯй зардами давр аз он гӯнаи баҳорӣу чеҳраи гулнории шукуфтан фаромӯш кард ва бе гуфту гузори нӯшин лаби нағзи гуфторати забон ба якбора аз гуфтан хомӯш нишаст , шикебу дирангро бо гаронӣҳои кӯҳи андӯҳат сангӣ намонад ,у хору сангии фаро пеш наомад ки аз лухти ҷигару прголаҳи дил рангӣ наёфт .

لب نانی بر خوانی نشکستم مگر آنکه در کام جان چاشنی زهرمار انگیخت و شرنگی جان شکار آمد. دمی از سینه تنگ انداز لب نکرد که جان خسته روان دمساز تاب و تب نگردید، و گامی از چپ و راست نسپردم که روز سیاه روزگارم چار اسبه بر شب تاری پیشی و خویشی نجست، همه دم ناله رنج پروردم آسمان گرد خاست و بهره چشمزد اشک هامون نوردم بالای خیز بهاران هماورد زیست. روی زردم دور از آن گونه بهاری و چهره گلناری شکفتن فراموش کرد و بی گفت و گزار نوشین لب نغز گفتارت زبان به یکباره از گفتن خاموش نشست، شکیب و درنگ را با گرانیهای کوه اندوهت سنگی نماند، و خار و سنگی فرا پیش نیامد که از لخت جگر و پرگاله دل رنگی نیافت.

Бории кӯфтау хаста , хираду шикастаи рахт ба райу тан ба тахти гоҳи сипеҳри фаргоҳ кӣ кашидам , фари фаррухи бори сари кори Эрони худоӣ ки тахти осмони рахташи пояндаи боду ахтари фархундаи бахташи физоянда , ба хуштар ойину ҳангомӣ даст дод , пешгоҳи хусравонеро чокаронаи намози барадаму соз ниёз додам , бар хӯрд ва навохтӣ беш аз онкии дили хосту гуфтани тавон кори баст .

باری کوفته و خسته، خرد و شکسته رخت به ری و تن به تخت گاه سپهر فرگاه کی کشیدم، فر فرخ بار سر کار ایران خدای که تخت آسمان رختش پاینده باد و اختر فرخنده بختش فزاینده، به خوشتر آئین و هنگامی دست داد، پیشگاه خسروانی را چاکرانه نماز بردم و ساز نیاز دادم، بر خورد و نواختی بیش از آنکه دل خواست و گفتن توان کار بست.