Сайиди ҳусайни номӣ аз хуросон беш аз гуфт ва шунид хуш овоз бӯда ва ҳамвора дар анҷуманҳо разми номаи Марӣау саргузашти лаби ташнагонро достони пардоз . Шефтаи чеҳру фирефтаи меҳри ахтарии рхшои духтарии зебои зайнаб ном афтоду мурғи дилаши сахти сахти гирифтор дом омад . Аз онҷо ки кашишҳои ҷон ва диласту ҷунбишҳои меҳру пайванд , андешаи ҳусайн низ дар ниҳоди зайнаби рахти афканди пинҳон аз душману дӯсти бони ду як дил бе миёнҷии номау паёми роҳи розу ниёз боз афтод . Ҳар ҷои базми сӯгворӣ фароҳам шудӣ зайнаб рӯй дар рӯй ҳусайн нишастау ҳусайн низ аз дар дили бастагии дида бар дидори зайнаби бастӣ . Ин оҳ сард кашидӣ онрои ашки гарми давидӣ , ин мӯяи сурӯдии он мӯӣ гушӯдӣ . Зайнабро бародарӣ буд девонаи хуи тираи ҳаш , бегонаи рӯи хираи каш , аз сари посдорӣу носозгории ҷой дар паҳлавӣ ҳусайн гузид чашмӣ бар ину чашмӣ бар он дидӣ . Ҳусайни коми нодида рӯй дар зайнаби ситам расида оварадӣ ва бо ҷунбиши дасту гардиши чашм фарёд кардӣ : зайнаби ҷони зайнаби ҷон , ҷони ҳусайни бархе лаби хушку чашмтарат бод , медонам май хоҳии даст ба гардани ҳусайнат дароварӣ аммо аз ин шимури ҳароми зода май тарсӣ ,у оҳ аз ҳусайн бе зайнаби фарёд аз зайнаб беҳусайн , токии ашки туу хӯни ман ин хирси чашми сифеду саги рӯсиёҳро дасти доману ром гардан гардад . Ҳамчунин оғоз то анҷом дар пардаи розу ниёзи бдошт ва бар оташи пинҳони сӯзу гудозӣ .

سید حسین نامی از خراسان بیش از گفت و شنید خوش آواز بوده و همواره در انجمن ها رزم نامه ماریه و سرگذشت لب تشنگان را داستان پرداز. شیفته چهر و فریفته مهر اختری رخشا دختری زیبا زینب نام افتاد و مرغ دلش سخت سخت گرفتار دام آمد. از آنجا که کشش های جان و دل است و جنبش های مهر و پیوند، اندیشه حسین نیز در نهاد زینب رخت افکند پنهان از دشمن و دوست بآن دو یک دل بی میانجی نامه و پیام راه راز و نیاز باز افتاد. هر جا بزم سوگواری فراهم شدی زینب روی در روی حسین نشسته و حسین نیز از در دل بستگی دیده بر دیدار زینب بستی. این آه سرد کشیدی آنرا اشک گرم دویدی، این مویه سرودی آن موی گشودی. زینب را برادری بود دیوانه خو تیره هش، بیگانه رو خیره کش، از سر پاسداری و ناسازگاری جای در پهلوی حسین گزید چشمی بر این و چشمی بر آن دیدی. حسین کام نادیده روی در زینب ستم رسیده آوردی و با جنبش دست و گردش چشم فریاد کردی: زینب جان زینب جان، جان حسین برخی لب خشک و چشم ترت باد، می دانم می خواهی دست به گردن حسینت در آوری اما از این شمر حرام زاده می ترسی، و آه از حسین بی زینب فریاد از زینب بی حسین، تاکی اشک تو و خون من این خرس چشم سفید و سگ روسیاه را دست دامن و رام گردن گردد.همچنین آغاز تا انجام در پرده راز و نیاز بداشت و بر آتش پنهان سوز و گدازی.

Афсонаи ман бандау саркор низ ҳангомаи ҳусайн ва зайнабасту рӯз ҳар ду аз дасти посдорони тиратар аз шаб , агар дарёфт ҳумоюни дидоратро кӯтоҳии андешами гумон табоҳӣ мабар , танро рустагӣасту ҷонро пайвастагӣ , ман ҷой надорам магари онҷо ки ту дорӣ , чаканам бор надораму ҷузи паёму номаи онҳам ба сад ҳазор андешау бим роҳ гуфту гзоз .

افسانه من بنده و سرکار نیز هنگامه حسین و زینب است و روز هر دو از دست پاسداران تیره تر از شب، اگر دریافت همایون دیدارت را کوتاهی اندیشم گمان تباهی مبر، تن را رستگی است و جان را پیوستگی، من جای ندارم مگر آنجا که تو داری، چکنم بار ندارم و جز پیام و نامه آنهم به صد هزار اندیشه و بیم راه گفت و گزاز.