Гиромии фарзанди ғавғоро пандҳо сурӯдаму роҳ ҳо намудем , магар аз тлўос баридан боз ояд ва ба ҳанҷори пайвастани фароз . Ҳамаи об ба ҳован судан афтод , ва ба бод ба чанбар паймудан . Аз ковуши дӯстони душмани рӯу осеби ин ҷаври тавон пардоз на чандон ҳаросонаст ки ба ҷузи андешаи гурез роҳӣ донад , ва магар андоз порсу пардози хуросони гурез гоҳе . Достонии шигарфу афсона шигифтаст ки чунин бечораи ҳеҷ озор ки бо ҳеҷ чиз ва бо ҳеҷ кас корзораш нест , ба гуноҳӣ ки ҷаҳонӣ ба покии домонаш гувоҳаст олӯда кард ва аз кунаду кӯбу банду чӯб ки саркори сардор бо ҳамаи сангдилиҳо борӣ дарбора гуноҳи пешагони табоҳи андешагони сзондид ва раво надошт фарсӯда ояд .

گرامی فرزند غوغا را پندها سرودم و راه ها نمودم، مگر از تلواس بریدن باز آید و به هنجار پیوستن فراز. همه آب به هاون سودن افتاد، و به باد به چنبر پیمودن. از کاوش دوستان دشمن رو و آسیب این جور توان پرداز نه چندان هراسان است که به جز اندیشه گریز راهی داند، و مگر انداز پارس و پرداز خراسان گریز گاهی. داستانی شگرف و افسانه شگفت است که چنین بیچاره هیچ آزار که با هیچ چیز و با هیچ کس کارزارش نیست، به گناهی که جهانی به پاکی دامانش گواه است آلوده کرد و از کند و کوب و بند و چوب که سرکار سردار با همه سنگدلی ها باری درباره گناه پیشگان تباه اندیشگان سزاندید و روا نداشت فرسوده آید.

Фарёд ки рӯзгори бадхоҳ ҳунармандонасту мардуми рӯзгори сад чандон . Фарзанди ман панд бишинаву кори банд , агар на пушаймонии барӣу парешонеи бинӣ , ҷуз бо бародар худ нишаст ва хост макун , ва бо ҳеҷ як аз ин гуруҳ ки аз беруни ёр рангинанд ва ба дўрни андари мо заҳрогин , дурусту рости мзӣ . Пои диранги фарои домани каш ва ҳар чаҳ аз худованд пеш ояд гардан на . Рози хеш аз бегонау хеши наҳуфтаи дору неку бади ончӣ аз ин ва он ниўшии нои шнФтаҳи ингор . Забон аз накӯҳиши дӯсту душман дарвеш куну пайваста дар банди рост кардану дуруст овардани рафтору кирдор хеш бош . Поси дилхоҳи худованду сипоси нону намаки вайро пас аз бандагӣу пазириши фармони бори худоӣ бар ҳамаи кории пешии даҳу забонро ҳамаи ҷоу ҳамаи ҳангоми нигоҳдор . Агар талхӣ аз касе шинавии турши манишин . Дар гуфтан беш аз онкӣ гӯйанд бас хамаш кун , боростони ҷузи достони ростии мсгол , ва аз гуфт нои устувори хомӯшу лоли зӣ . Ҳамвора бо беҳтар аз хеш анҷуман кун ва бо ҳар кас аз дар донишу бениш аз ту беш сухани рон .

فریاد که روزگار بدخواه هنرمندان است و مردم روزگار صد چندان. فرزند من پند بشنو و کار بند، اگر نه پشیمانی بری و پریشانی بینی، جز با برادر خود نشست و خاست مکن، و با هیچ یک از این گروه که از بیرون یار رنگین اند و به دورن اندر ما زهرآگین، درست و راست مزی. پای درنگ فرا دامن کش و هر چه از خداوند پیش آید گردن نه. راز خویش از بیگانه و خویش نهفته دار و نیک و بد آنچه از این و آن نیوشی نا شنفته انگار. زبان از نکوهش دوست و دشمن درویش کن و پیوسته در بند راست کردن و درست آوردن رفتار و کردار خویش باش. پاس دلخواه خداوند و سپاس نان و نمک وی را پس از بندگی و پذیرش فرمان بار خدای بر همه کاری پیشی ده و زبان را همه جا و همه هنگام نگاهدار. اگر تلخی از کسی شنوی ترش منشین. در گفتن بیش از آنکه گویند بس خمش کن، باراستان جز داستان راستی مسگال، و از گفت نا استوار خاموش و لال زی. همواره با بهتر از خویش انجمن کن و با هر کس از در دانش و بینش از تو بیش سخن ران.

Бори худоро бар ҳар манишу равиш ки бошӣ Фромш макун , ва дар хӯрд тоб ва тавон аз паии хурсандӣ ӯ кӯш . Зеро ки ҳар ки ваяш гиромии хости кас хор наёрад карду хор ӯро низ ҳеҷ офарӣдае гиромӣ натавонад дошт , мисра : ҳам чунон мерӯ ки зебо май рӯй .

بار خدا را بر هر منش و روش که باشی فرامش مکن، و در خورد تاب و توان از پی خرسندی او کوش. زیرا که هر که ویش گرامی خواست کس خوار نیارد کرد و خوار او را نیز هیچ آفریده ای گرامی نتواند داشت، مصرع: هم چنان میرو که زیبا می روی.