Муждаи бозгашти саркор аз кишти амир куллан вдшти поздор ки ба хирманҳо баҳораст ва ба харворҳонигор , овезаи гӯшу пероя ҳуш омад . Бо онкии навбати шом буду дарини паҳнаи паҳновар ки ҳамаи роҳ бар банд чодарасту каманди охур , ҷустуҷӯи танг ва беҳангом , чусти брҷстму танги камари баста , ҷустанро ду асба омода шудам , ва ҷустанро бар як пои ду , андакии истода то посӣ аз шаб бирафт пай сипор нишеб ва фароз будам ,у пиёда бар нарму дурушти дашту биёбон дар кортк ва тоз ба ҳаркаси расидами пурсидам , ҷуз надонаму роҳнмоӣӣ низ натавонам посухӣ дар гӯш наомад ва ҳеҷ пои мардуми дастгири аиндл ёва кӯшу ҷони беҳуда ҷӯш науфтод хастау нотавони монда ва ним ҷони ногзр дар кошонаи азкошон ки ҳаргиз бидон нарасида будаму худованди хонаро низ надида рахт биниҳодам ва камар бикшодам . Бомдодон ба дастури шоми гузаштау андешаи комӣ ки буд гом дар так ниҳодаму пой шитоб баргушодам , баҳри хона роҳӣ кардам ва дар ҳар чодари нигоҳӣ , мисра : дидам ҳама ҳаст ончӣ мебояд нест .

مژده بازگشت سرکار از کشت امیر کلا ودشت پازدار که به خرمن ها بهار است و به خروارها نگار، آویزه گوش و پیرایه هوش آمد. با آنکه نوبت شام بود و دراین پهنه پهناور که همه راه بر بند چادر است و کمند آخور، جستجو تنگ و بی هنگام، چست برجستم و تنگ کمر بسته، جستن را دو اسبه آماده شدم، و جستن را بر یک پای دو، اندکی ایستاده تا پاسی از شب برفت پی سپار نشیب و فراز بودم، و پیاده بر نرم و درشت دشت و بیابان در کارتک و تاز به هرکس رسیدم پرسیدم، جز ندانم و راهنمائی نیز نتوانم پاسخی در گوش نیامد و هیچ پای مردم دستگیر ایندل یاوه کوش و جان بیهوده جوش نیفتاد خسته و ناتوان مانده و نیم جان ناگزر در کاشانه ازکاشان که هرگز بدان نرسیده بودم و خداوند خانه را نیز ندیده رخت بنهادم و کمر بگشادم. بامدادان به دستور شام گذشته و اندیشه کامی که بود گام در تک نهادم و پای شتاب برگشادم، بهر خانه راهی کردم و در هر چادر نگاهی، مصرع: دیدم همه هست آنچه می باید نیست.

То наздики пешин чунон ки рӯзи пешин , роҳ рафтам ва ба пои гусастаи паии хорау хори сифтам . Чаҳ суд ки ҳам чунон бо ҳамаи ҷўёӣии бод ба чангасту пой ба санг , аз кӯшиши ман корӣ сохта несту бории пардохта на , хуштар онкии пои ҳарза дароӣ дар домани кашам ,у бндпои Фрсои ҷдоӣиро чун рӯзгори гузаштаи гардани нуҳум . То кӣ бори худои ин гусастаи пайвандро пайвастагӣ хоҳаду ҷони хастаи равонро аз банди газанду гирифторӣ рустагӣ бахшад . Агар дркўии минӯи базми саркори волои сайфи аддавла ба дастури он солҳо сози дидори оранд ва роз гуфту гузор , анҷумани омезишро равишӣ дар хур хоҳад расту дилҳои дарди Фрсўд ба ромишу оромиши парвариш дигар хоҳад зод , мисра : ҳар чаҳ фармон ту бошад он кунем .

تا نزدیک پیشین چونان که روز پیشین، راه رفتم و به پای گسسته پی خاره و خار سفتم. چه سود که هم چنان با همه جویائی باد به چنگ است و پای به سنگ، از کوشش من کاری ساخته نیست و باری پرداخته نه، خوشتر آنکه پای هرزه درای در دامن کشم، و بندپای فرسای جدائی را چون روزگار گذشته گردن نهم. تا کی بار خدا این گسسته پیوند را پیوستگی خواهد و جان خسته روان را از بند گزند و گرفتاری رستگی بخشد. اگر درکوی مینو بزم سرکار والا سیف الدوله به دستور آن سال ها ساز دیدار آرند و راز گفت و گزار، انجمن آمیزش را روشی در خور خواهد رست و دل های درد فرسود به رامش و آرامش پرورش دیگر خواهد زاد، مصرع: هر چه فرمان تو باشد آن کنیم.