Агар ҷӯёии рӯзгори дарҳам ва парешонам бошанд ҳамонаст ки борҳо нигоштаам ,у пинҳону ошкори равшан ва ҳувайдо дошта . намедонам наме хуоне ё нигориши посухро ба пораи андешиҳо дуруст наме доне . Чашм дар роҳи номау паёмӣ ки дар ӯ умед комӣ бошад сифед ,у дил аз пўиаҳ бомай ки андешаи мандам ки ин даврии дербози андаки андаки шишаи меҳрами сабк аз дасти он дил ки душману дӯсташи як сангасту наздику давраши як ранги бозгрФтаҳ ба санги озмоид ,у маро низ ки аз ду ҷаҳони ҷузи ту худовандӣ надонам чун ту дигари бандагони худкоми ҳаваси парасти пиндорад , ростии ростии дилҳоро ба дилҳо роҳ будӣ .

اگر جویای روزگار درهم و پریشانم باشند همان است که بارها نگاشته ام، و پنهان و آشکار روشن و هویدا داشته. نمی دانم نمی خوانی یا نگارش پاسخ را به پاره اندیشی ها درست نمی دانی . چشم در راه نامه و پیامی که در او امید کامی باشد سفید، و دل از پویه بامی که اندیشه مندم که این دوری دیرباز اندک اندک شیشه مهرم سبک از دست آن دل که دشمن و دوستش یک سنگ است و نزدیک و دورش یک رنگ بازگرفته به سنگ آزماید، و مرا نیز که از دو جهان جز تو خداوندی ندانم چون تو دیگر بندگان خودکام هوس پرست پندارد، راستی راستی دل ها را به دل ها راه بودی.