Камтарини бандаи хоксори имрӯз аз таҷрӣши гомӣ фаротар натавонист рафт . Ҳеҷам огаҳӣ нест ки аз он моҳи харгаҳии нома ва пайғомӣ омад , ё чун рӯзҳои нахусти рўндгонро дўрбоши нигаҳбонони доми гардану бндгом буд . Се рӯз аз ин пешами пайки фаррухи паёми саркорӣ ба муждаи дидорати умедвори фармӯда то бидонам он хуршеди осмони меҳрбонӣу ҷамшеди тахтгоҳи кшўрстонӣ кӣ сояи меҳри парварӣ бар ин мушт хок хоҳад афканд ва куҷо дод дил ситам задагон хоҳад дод . Ҳамаи ҳангом аз бом то шоми дида бар роҳи доштаму тани хоки гузаргоҳ . Надонам ин гул ки сармояи обу ранги ҳазор баҳорасту зебу ороиши сад Нахшабу хлхнигор кӣ хоҳад раст ,у ҷони андӯҳгини куҷо аз банд чашм дошту дил нигаронӣ хоҳад раст . Дар хости чокар хоксоронаст ки дамии ду беш аз ҷунбиши раҳеро мужда расонанд ки чаҳор асбаи Рахши мҳрстоми моҳи хиромро дар паии уфтам .

کمترین بنده خاکسار امروز از تجریش گامی فراتر نتوانست رفت. هیچم آگهی نیست که از آن ماه خرگهی نامه و پیغامی آمد، یا چون روزهای نخست روندگان را دورباش نگهبانان دام گردن و بندگام بود. سه روز از این پیشم پیک فرخ پیام سرکاری به مژده دیدارت امیدوار فرموده تا بدانم آن خورشید آسمان مهربانی و جمشید تختگاه کشورستانی کی سایه مهر پروری بر این مشت خاک خواهد افکند و کجا داد دل ستم زدگان خواهد داد. همه هنگام از بام تا شام دیده بر راه داشتم و تن خاک گذرگاه. ندانم این گل که سرمایه آب و رنگ هزار بهار است و زیب و آرایش صد نخشب و خلخ نگار کی خواهد رست، و جان اندوهگین کجا از بند چشم داشت و دل نگرانی خواهد رست. در خواست چاکر خاکساران است که دمی دو بیش از جنبش رهی را مژده رسانند که چهار اسبه رخش مهرستام ماه خرام را در پی افتم.