Дар саҳни эмоми зодаи махдумии мирзои Абдуллоҳро мулоқот кардам . Аз саломатии ҳолоти шумо мақолот рафт . Маълӯмоту машҳӯдот ончӣ дошту имкони аъодт буд бе каму зиёдат бар сурӯд , бар бахти бхндидм ва бар худ бигиристам . Аз ҳар ҷиҳатами малолати афзуди магари инки дар пас зонуӣ иқомат нишастау камарӣ ба таҳрири устувори баста , зояд алоўсоФ хўшўқт шудам ,у поки худовандро бар ҳиммат бе знти он маънии мардумӣу ахлоқ ситоиш ронадам . Дилам мехоҳад нафас беҳавасро дарбора худ шаҳид нахоҳӣ ва ба қадари имкон дар такмили хат рабт накоҳӣ . Дар сӯрати имкони бегоҳу гоҳи маваддати худро низ ба ман фиристӣ , ки аз боби мафохирати матраҳи анзори дӯстони созаму ҷайбу домони худро забти он шарми бӯстон .

در صحن امام زاده مخدومی میرزا عبدالله را ملاقات کردم. از سلامتی حالات شما مقالات رفت. معلومات و مشهودات آنچه داشت و امکان اعادت بود بی کم و زیادت بر سرود، بر بخت بخندیدم و بر خود بگریستم. از هر جهتم ملالت افزود مگر اینکه در پس زانوی اقامت نشسته و کمری به تحریر استوار بسته، زاید الاوصاف خوشوقت شدم، و پاک خداوند را بر همت بی ضنت آن معنی مردمی و اخلاق ستایش راندم. دلم می خواهد نفس بی هوس را درباره خود شهید نخواهی و به قدر امکان در تکمیل خط ربط نکاهی. در صورت امکان بیگاه و گاه مودت خود را نیز به من فرستی، که از باب مفاخرت مطرح انظار دوستان سازم و جیب و دامان خود را ضبط آن شرم بوستان.