Мавлои ростини ҳоҷии Муҳамади асмъил , ба исмати Заҳроу ҳишмати Марями салавоти аллоҳи ъалиҳумо ин рӯзгори дербози ҳаргизи фаромӯши набӯда ва нахоҳӣ буд . Бо инки ба иллати иртиоши бенону ахтлоҷи басару иллатҳои дигари ёсои номаи нигориро нисбат ба рӯзгори пешини тахфифӣ роиъ додааму хомау дафтари имлоу аншоءро як бора бар тоқи фаромӯшии ниҳода . Гуё аз ҷндқу симнони чаҳор панҷ тғрономаҳи дарози домону кӯтоҳи Фроўиз ба шумо нигошта бошам . Вале чун ба ҳукми азлату тарки омезиш аз дирангу шитоби рўндгонм хабар нест , ғолиб бар тоқ тохир монад ва бегуноҳ дар шаръи мкотиби олӯдаи тақсири омадам . Акнӯн ҷавонӣ ки интисобаш бо қибла гоҳе мирзои иброҳӣми муътамади наввоби ҷалоли аддӣн мирзоаст роҳи андеш буд , ин ду ҳарф бар маъбари ҳозиру бодӣ нигориш рафт агар ҷунбиш ӯро ба доролмлки рай то раҷъат аз зиёрати остони алии бен ҷаъфари саломи аллоҳи алайҳ дирангӣ раст як ду се рсоили тоқиаҳро бо анзори ъзирт ҷуфтхоҳам сохту чунончӣ ӯ бад-ӣн таъҷил бошад ва ман бад-ӣни таътил , аншоءи аллоҳи таъолӣ дар суҳбати роҳи паймои дигари ирсоли таълиқот берибу тлФиФоти тиҳӣ аз риё чашм сипору гӯш гузор хоҳад афтод .

مولای راستین حاجی محمد اسمعیل، به عصمت زهرا و حشمت مریم صلوات الله علیهما این روزگار دیرباز هرگز فراموش نبوده و نخواهی بود. با اینکه به علت ارتعاش بنان و اختلاج بصر و علت های دیگر یاسای نامه نگاری را نسبت به روزگار پیشین تخفیفی رایع داده ام و خامه و دفتر املا و انشاء را یک باره بر طاق فراموشی نهاده. گویا از جندق و سمنان چهار پنج طغرانامه دراز دامان و کوتاه فراویز به شما نگاشته باشم. ولی چون به حکم عزلت و ترک آمیزش از درنگ و شتاب روندگانم خبر نیست، غالب بر طاق تاخیر ماند و بی گناه در شرع مکاتیب آلوده تقصیر آمدم. اکنون جوانی که انتصابش با قبله گاهی میرزا ابراهیم معتمد نواب جلال الدین میرزا است راه اندیش بود، این دو حرف بر معبر حاضر و بادی نگارش رفت اگر جنبش او را به دارالملک ری تا رجعت از زیارت آستان علی بن جعفر سلام الله علیه درنگی رست یک دو سه رسایل طاقیه را با انظار عزیرت جفت خواهم ساخت و چنانچه او بدین تعجیل باشد و من بدین تعطیل، انشاء الله تعالی در صحبت راه پیمای دیگر ارسال تعلیقات بی ریب و تلفیفات تهی از ریا چشم سپار و گوش گزار خواهد افتاد.

Аҳмад ба ҳукми паймони бархе ашъори аҳмдо аз гӯшау канор фароҳам карда буд ъмои қариб ба Авни аллоҳи вориду ниёзи маҳфил дӯст хоҳад дошт . Фарзандии Сайиди ҳусайни хастаи се чаҳор навҳаи санги зании дарҳами баста давр нест ӯ ҳам бад-ӣн гузор уфтад . Бечораи ман ки ҷузи тиҳии дастӣу лобаи базми дӯстонро наво ва ниёзӣ надорам , туро ба Муртазои алии ҷаноби умедгоҳии ҳоҷии саййидризоу қиблаи меҳрбони ҳоҷии мирзои тақиро ба ниёбати ман мулоқот кун ва аз ҳар ду узри андеши ъқўқи тақсироту ҳуқуқи ҳам хўоргии шӯ , ки фарти фурӯмондагиҳо аз ман то дар марги гомӣ беш намондау баъд аз ин умеди срўФи тҳрони востиФоӣ мулоқот надорам , шеър :

احمد به حکم پیمان برخی اشعار احمدا از گوشه و کنار فراهم کرده بود عما قریب به عون الله وارد و نیاز محفل دوست خواهد داشت. فرزندی سید حسین خسته سه چهار نوحه سنگ زنی درهم بسته دور نیست او هم بدین گذار افتد. بیچاره من که جز تهی دستی و لابه بزم دوستان را نوا و نیازی ندارم، ترا به مرتضی علی جناب امیدگاهی حاجی سیدرضا و قبله مهربان حاجی میرزا تقی را به نیابت من ملاقات کن و از هر دو عذر اندیش عقوق تقصیرات و حقوق هم خوارگی شو، که فرط فروماندگی ها از من تا در مرگ گامی بیش نمانده و بعد از این امید صروف طهران واستیفای ملاقات ندارم، شعر: