Оқои ростини ҳоҷии Муҳамади асмъил , чаҳоруми рабиъ алавваласт , дар остони алии бен Мӯсои саломи аллоҳи алайҳи кӯри вношнохт барои сад ҳазор заҳмат ва навохт чеҳри хоксорӣ бар замину фарқи мафохират бар чарх барин додам . Поки яздонро ситоишу сипос ки ин анҷом ҳастӣу оғози пастӣ бо касе корам афтод ки агар ман ӯро нашиносам , маърифат ӯ дарбора ману оммаи офариниш тамомаст . Солии авбоши Ширози ҳоҷии абдулваҳҳоби Ноиниро ки борони раҳмат бар ӯ бод ба таҳрики душманҳои ӯ дар либоси тиҷорат ба меҳмонӣ хостанду пеш аз онкии базм ба вуҷӯди ваии озини пазирад , танӣ чанд лўлёни хайлро маст ва шангул карда бо асбоби лоғу сурӯд омода доштанд . Чун боз нишасту кулуфт таъоруфот бархест , фавоҳиш бо зарбу усӯлу савту сурӯдӣ ки матлӯбу маъҳуди эшон буд ба маҷлиси дртохтнд . Яке ки аз ҳама ба халқу халқи бартарӣ ва беҳтарӣ дошт « дил меравад зи дастам »ро ба оҳангии длнўоз бар карда пои кӯбу дасти афшони зии ҷаноби ҳоҷӣ хиромидан гирифт бағали вории бадви мондаи ин фардро сроӣидн :

آقای راستین حاجی محمد اسمعیل، چهارم ربیع الاول است، در آستان علی بن موسی سلام الله علیه کور وناشناخت برای صد هزار زحمت و نواخت چهر خاکساری بر زمین و فرق مفاخرت بر چرخ برین دادم. پاک یزدان را ستایش و سپاس که این انجام هستی و آغاز پستی با کسی کارم افتاد که اگر من او را نشناسم، معرفت او درباره من و عامه آفرینش تمام است. سالی اوباش شیراز حاجی عبدالوهاب نائینی را که باران رحمت بر او باد به تحریک دشمن های او در لباس تجارت به مهمانی خواستند و پیش از آنکه بزم به وجود وی آذین پذیرد، تنی چند لولیان خیل را مست و شنگول کرده با اسباب لاغ و سرود آماده داشتند. چون باز نشست و کلفت تعارفات برخاست، فواحش با ضرب و اصول و صوت و سرودی که مطلوب و معهود ایشان بود به مجلس درتاختند. یکی که از همه به خلق و خلق برتری و بهتری داشت «دل می رود ز دستم» را به آهنگی دلنواز بر کرده پای کوب و دست افشان زی جناب حاجی خرامیدن گرفت بغل واری بدو مانده این فرد را سرائیدن:

Чун бдинҷо расед ҳоҷии алайҳи алрҳмаҳи сиррӣ боло кард ва бидон нигоҳ ки арбоб назар шиносанд дар вай нагирист , ларзидан гирифт ва бар сари гашт ва мадҳуш афтод . Пас аз муъолиҷоти гӯногӯн ба худ боз омаду шеван бар сохт ки ӣнҷо куҷост ва ман кистам ва ин ҳолат чист ? ва бар дасти он ҷаноби бозгаштӣ насӯҳона кард . Ва сонӣ робиъа шуд .

چون بدینجا رسید حاجی علیه الرحمه سری بالا کرد و بدان نگاه که ارباب نظر شناسند در وی نگریست، لرزیدن گرفت و بر سر گشت و مدهوش افتاد. پس از معالجات گوناگون به خود باز آمد و شیون بر ساخت که اینجا کجاست و من کیستم و این حالت چیست؟ و بر دست آن جناب بازگشتی نصوحانه کرد. و ثانی رابعه شد.

Корӣ бо рост ё дурӯғи ин афсона надорам . Чун бо андешау муроди ман наздикаст дилӣ дар он бастаам ва бар дар умед нишаста , магари ҳамон нигоҳ ки дарвеши огоҳи базли рӯзгори он лўлии сохт , наздикони даргоҳи ин ҳуҷҷат боҳар ва вале қоҳир ки падару модарами бархе хӯну хокаши бод дар кори ин сиёҳи номаи сарди ҳангомаи фармӯда аз банду каманди худпарастӣ боз раҳанд . Волои фиқдони истеъдоду олӯдагӣу касолати втни осоӣии ин бевуҷӯд аз он бешаст ки бад-ӣни зиёрату дуоу ибодату парасторӣу муҷоҳидату артёз набӯда тавонад истифоӣ растгорӣ намӯд . Ман дар ниёбати зиёрату иқомати дуои узри савобии нисбат ба оммаи ёрони хоссаи ту ки ҳоҷии Муҳамади асмъилӣ аз худ мсмўъ нахоҳам дошт . Хоҳишмандами шумо ҳам ба дуоу ниёзи нили муроди маро аз худо бихоҳед ки аншоءи аллоҳи таъолӣ дар ин остони бори рустагӣу эътибор хастагӣ дошта бошам . Пораи қитъаи таъриху ғайра дар ҷндқ барои шумо ҷамъ кардему Аҳмади сФоӣӣ ки ҳаҷа аломтсоласт кафил аисол гардид аз ӯ бихоҳед . Ҷаноби қибла гоҳе ҳоҷии саййидризоро мурӣду нойиби алзёрау дуои гӯу сногўӣ неъмат ҳастам , қатъи тавваҷуҳи нФрмоӣид .

کاری با راست یا دروغ این افسانه ندارم. چون با اندیشه و مراد من نزدیک است دلی در آن بسته ام و بر در امید نشسته، مگر همان نگاه که درویش آگاه بذل روزگار آن لولی ساخت، نزدیکان درگاه این حجت باهر و ولی قاهر که پدر و مادرم برخی خون و خاکش باد در کار این سیاه نامه سرد هنگامه فرموده از بند و کمند خودپرستی باز رهاند. والا فقدان استعداد و آلودگی و کسالت وتن آسائی این بی وجود از آن بیش است که بدین زیارت و دعا و عبادت و پرستاری و مجاهدت و ارتیاض نبوده تواند استیفای رستگاری نمود. من در نیابت زیارت و اقامت دعا عذر ثوابی نسبت به عامه یاران خاصه تو که حاجی محمد اسمعیلی از خود مسموع نخواهم داشت. خواهشمندم شما هم به دعا و نیاز نیل مراد مرا از خدا بخواهید که انشاء الله تعالی در این آستان بار رستگی و اعتبار خستگی داشته باشم. پاره قطعه تاریخ و غیره در جندق برای شما جمع کردیم و احمد صفائی که حجه الامتثال است کفیل ایصال گردید از او بخواهید. جناب قبله گاهی حاجی سیدرضا را مرید و نایب الزیاره و دعا گو و ثناگوی نعمت هستم، قطع توجه نفرمائید.