Фидоӣ вуҷӯдат шавам , дастхати мубораки афсари мубоҳоти гашти сипоси ъотФтҳои мулӯкона тақдим афтод . Ончӣ карда вагуфтаанд маҳзи анояту чокар навозӣаст . Яксол афзӯн шуд то муонидин аз ғилоф баромадаанду оғоз хилоф карда , кор ба масоф расед , чун ман ҷамеъи алҷҳот аз беҳисобӣу каҷи пилосӣ мубарро будем ва ҳар навъ беандомӣу газофу ковушу харобӣ рӯй дод аз ҷониби хсмои вилоят буд , ва бо вуҷӯди имкони чорау дафъи мшоҷрт сабр кардаму ҳақиқати вақойиъро ба меҳри уламо ва муқаддасин истишҳод карда ба саркори нойиби алҳкўмаҳу худоами аҷали Амҷади акрами амир бар ҳақу сардор мутлақ фиристодам ,у мунтазир ки инсофи эшон рафъи таъаддӣ бадхоҳ хоҳад кард .

فدای وجودت شوم، دستخط مبارک افسر مباهات گشت سپاس عاطفت های ملوکانه تقدیم افتاد. آنچه کرده وگفته اند محض عنایت و چاکر نوازی است. یکسال افزون شد تا معاندین از غلاف برآمده اند و آغاز خلاف کرده، کار به مصاف رسید، چون من جمیع الجهات از بی حسابی و کج پلاسی مبرا بودیم و هر نوع بی اندامی و گزاف و کاوش و خرابی روی داد از جانب خصمای ولایت بود، و با وجود امکان چاره و دفع مشاجرت صبر کردم و حقیقت وقایع را به مهر علما و مقدسین استشهاد کرده به سرکار نایب الحکومه و خدام اجل امجد اکرم امیر بر حق و سردار مطلق فرستادم، و منتظر که انصاف ایشان رفع تعدی بدخواه خواهد کرد.

Дерӣ нагузашт ки қзит маъкӯс шуду маҷъӯлоти душманонро ҳақи пиндошт . То кори бад-ӣн ҷо расед , чун чунин дидам ҳар чаҳ пеш омад таҳаммул кардам ва ончӣ хостанд додаму ончӣ аз номлоимот гуфтанд шунидам , чндонкаҳи орзӯии сад сола аз дили хсмои дерина берун рафту шикоят ба аҳадии набардам ва наме барам , зеро ки чндонкаҳ чунон амреи шанеъу норавои хосса дар ихтиёри бандагони ҷалолати арқони фахри аломрои доми иқболаи нисбат ба ман ки аз неки хоҳони қадими эшонам маълумаст аз олами болоу таъаллуқоти қазо ва қадараст . Дар ин сӯрати таҳаммулу бурдборӣу ризоу шукргузории хуштар аз рӯзи аввал , то ҳоли сарриштаи довариро аз дасти тадбири рабӯда ба қабза тақдир гузоштаам . Агар сазовор беобрўӣӣ ва харобӣ будам беш аз онҳо ки дили душмани хости воқеъи гашт . Ҷои шикоят ва доварӣ нест , ва агар ба касе низ тазаллум барам аҳадӣ ёварӣ нахоҳад кард . Ва чунончии мазлӯм ва бегуноҳ будам ва ҳастам ҷаноби ақдаси илоҳӣу кайфари аъмолу истеҳқоқи соҳиби ихтиёри вилояту сардори лашкару садри мамлакатро ки паноҳи ситами рсидгоннд бар раёсат ва сиёсат хоҳад дошт . То ҳоли шкибоӣӣ варзидаам бози ҳам бурдборӣ хоҳам кард . То аз садри боргоҳи ғайб чаҳ муқаддар бошад , яъне агар урдӯии кайҳони шиква дар шараф ҳаракат набӯд ,у истифои хизмати наввоби ашрафи волоу бисоти бӯси авлиёии давлати алайҳи хоссаи он ашхос ки ҳазрати воло дар рақами ҳумоюни ном бардаанд бдлхўоаҳ муяссар мешуд , худӣ ба тҳрон мекашидам . Имрӯзи он мақом даст нахоҳад дод , ба шарти ҳаёту ҳукми назр то охири моҳ , азми андеши атаботи алайҳи ҷаноби алии бен Мӯсои саломи аллоҳ алайҳ хоҳам гашт . Дар муроҷиати хоҳи урдӯии ислом аз чаман раҷъат карда бошад хоҳи ҳам чунон султонияи мазраби хайём ҷалолат бошад , маҳзи зиёрати бисоти волои роҳи паймои доролмлк рай хоҳам омад . Дар ин қазия ки маро рӯй дод аз дӯсту ошноу кучаку бузург ёрӣ надидам , магари наввоби воло ки ду се маҷлис сухан ронад ва ҳимоят фармуд ва аз гуфтани калимаи ҳақ хомӯш нашуд . То қиёмати мамнӯн ва сипос дорам , ӣнқадар дарбора ман ва касон бидонанд ки маъодоти хсмои вилоятии маҳзи рашку ҳасаду танги назарӣу паст фитратӣаст ва ин гӯнаи адоватро ҷузи марги ҳеҷ чора наёрад кард .

دیری نگذشت که قضیت معکوس شد و مجعولات دشمنان را حق پنداشت. تا کار بدین جا رسید، چون چنین دیدم هر چه پیش آمد تحمل کردم و آنچه خواستند دادم و آنچه از ناملایمات گفتند شنیدم، چندانکه آرزوی صد ساله از دل خصمای دیرینه بیرون رفت و شکایت به احدی نبردم و نمی برم، زیرا که چندانکه چونان امری شنیع و ناروا خاصه در اختیار بندگان جلالت ارکان فخر الامرا دام اقباله نسبت به من که از نیک خواهان قدیم ایشانم معلوم است از عالم بالا و تعلقات قضا و قدر است. در این صورت تحمل و بردباری و رضا و شکرگزاری خوشتر از روز اول، تا حال سررشته داوری را از دست تدبیر ربوده به قبضه تقدیر گذاشته ام. اگر سزاوار بی آبروئی و خرابی بودم بیش از آنها که دل دشمن خواست واقع گشت. جای شکایت و داوری نیست، و اگر به کسی نیز تظلم برم احدی یاوری نخواهد کرد. و چنانچه مظلوم و بی گناه بودم و هستم جناب اقدس الهی و کیفر اعمال و استحقاق صاحب اختیار ولایت و سردار لشکر و صدر مملکت را که پناه ستم رسیدگانند بر ریاست و سیاست خواهد داشت. تا حال شکیبائی ورزیده ام باز هم بردباری خواهم کرد. تا از صدر بارگاه غیب چه مقدر باشد، یعنی اگر اردوی کیهان شکوه در شرف حرکت نبود، و استیفای خدمت نواب اشرف والا و بساط بوس اولیای دولت علیه خاصه آن اشخاص که حضرت والا در رقم همایون نام برده اند بدلخواه میسر می شد، خودی به طهران می کشیدم. امروز آن مقام دست نخواهد داد، به شرط حیات و حکم نذر تا آخر ماه، عزم اندیش عتبات علیه جناب علی بن موسی سلام الله علیه خواهم گشت. در مراجعت خواه اردوی اسلام از چمن رجعت کرده باشد خواه هم چنان سلطانیه مضرب خیام جلالت باشد، محض زیارت بساط والا راه پیمای دارالملک ری خواهم آمد. در این قضیه که مرا روی داد از دوست و آشنا و کوچک و بزرگ یاری ندیدم، مگر نواب والا که دو سه مجلس سخن راند و حمایت فرمود و از گفتن کلمه حق خاموش نشد. تا قیامت ممنون و سپاس دارم، اینقدر درباره من و کسان بدانند که معادات خصمای ولایتی محض رشک و حسد و تنگ نظری و پست فطرتی است و این گونه عداوت را جز مرگ هیچ چاره نیارد کرد.

Агар саркори шавкати мадори фахри аломроءи алъзоми сркшику бандагони ҳишмати арқони сардори мутлақи хаёли доварӣ ва ёварӣ дошта бошанд , ҳеҷ ҳоҷат ба заҳмати аФзоӣии хоксору иъодаи ҳикоят ва шикоят нест , худ медонед ин мушти торикиро ман аз куҷо хӯрдаам бисёр дароз нафасӣ кардам , дилам тангаст . Истидъо дорам дар маҷолис аз калимаи ҳақ хомӯшӣ набошанд ки дар ин билети анбозу ёру муайяну ғмхўорӣ ки дорам саркор волост . Туро ба Муртазои алӣ дар нигориши арқому чигунагии ҳолоти ду шоҳзодаи озодаи сайфи аддавлау сайфи аллоҳи мирзои доми ақболҳми дареғи мФрмоӣ ки пайвастаи дида дар роҳаст .

اگر سرکار شوکت مدار فخر الامراء العظام سرکشیک و بندگان حشمت ارکان سردار مطلق خیال داوری و یاوری داشته باشند، هیچ حاجت به زحمت افزائی خاکسار و اعاده حکایت و شکایت نیست، خود می دانید این مشت تاریکی را من از کجا خورده ام بسیار دراز نفسی کردم، دلم تنگ است. استدعا دارم در مجالس از کلمه حق خاموشی نباشند که در این بلیت انباز و یار و معین و غمخواری که دارم سرکار والاست. ترا به مرتضی علی در نگارش ارقام و چگونگی حالات دو شاهزاده آزاده سیف الدوله و سیف الله میرزا دام اقبالهم دریغ مفرمای که پیوسته دیده در راه است.