Ҷонами хоки роҳати боду равонами гирди гузаргоҳат , дар кҷоӣӣ ва чаҳ ҷоӣӣ чаҳ май диҳӣ ва чаҳ май сетоне ? бахтат меҳрбонаст ё саргарон , ҳамроҳон ёр диланд ё бори дил , аз гуфтаҳои гуҳари сифти ду устоди куҳан ва ду худованди сухани хоҷау шайх чаҳ андӯхта ва аз равони парварон ки сухан густарон ин рӯзгоранд чаҳ омӯхтае ? ҳамгинонро бо ту оштӣ ё ҷангасту туро бо эшон андешаи ном ё нанг ? бидон фаррухи Фргоҳт ки чархиши хоки даргоҳи бод ба дастури пешин роҳаст ё дасти овези беморӣ ҳои барбаста хоки гузаргоҳ , шуморат бо соз ва сурӯдаст , ё намозу дуруд ? рашкандишонро дар овезу озор фарозаст ё роҳомезу созиши боз ? бадхоҳи дастони дасти нирми неруи дӯстӣ андешаст ё бар ҳамон ҳанҷори дерину ойини пеш ? бидон худоӣ ки моро бандагӣ дод . Ва турои худовандии гузориши тимору хурсандии хорӣу арҷмандии костӣу физоиш бетобӣу осоиш , баландӣу пастӣ , ҳушёрӣу мастӣ , ҳар чаҳ ҳаст бекост ва фузуд нигориши фармойу ҳамроҳ ҳар ки доне ва туоне пеш аз онкии сояи хуршед дар Фрохои шимӣрони паҳн ва дароз уфтаду сомони дзошўбу таҷрӣш аз ҷӯши хронбори бегонау хеш бо рустаи растохез анбоз ояд бо бандаи хоксор хеш фирист ки рӯзам аз умед сиёҳасту дида аз чшмдошти сифед .

جانم خاک راهت باد و روانم گرد گذرگاهت، در کجائی و چه جائی چه می دهی و چه می ستانی؟ بختت مهربان است یا سرگران، همراهان یار دلند یا بار دل، از گفته های گهر سفت دو استاد کهن و دو خداوند سخن خواجه و شیخ چه اندوخته و از روان پروران که سخن گستران این روزگارند چه آموخته ای؟ همگنان را با تو آشتی یا جنگ است و ترا با ایشان اندیشه نام یا ننگ؟ بدان فرخ فرگاهت که چرخش خاک درگاه باد به دستور پیشین راه است یا دست آویز بیماری های بربسته خاک گذرگاه، شمارت با ساز و سرود است، یا نماز و درود؟ رشک اندیشان را در آویز و آزار فراز است یا راه آمیز و سازش باز؟ بدخواه دستان دست نیرم نیرو دوستی اندیش است یا بر همان هنجار دیرین و آئین پیش؟ بدان خدای که ما را بندگی داد. و ترا خداوندی گزارش تیمار و خرسندی خواری و ارجمندی کاستی و فزایش بی تابی و آسایش، بلندی و پستی، هشیاری و مستی، هر چه هست بی کاست و فزود نگارش فرمای و همراه هر که دانی و توانی پیش از آنکه سایه خورشید در فراخای شمیران پهن و دراز افتد و سامان دزآشوب و تجریش از جوش خرانبار بیگانه و خویش با رسته رستاخیز انباز آید با بنده خاکسار خویش فرست که روزم از امید سیاه است و دیده از چشمداشت سفید.