На чандон орзӯмандам ки роҳи анҷомам ба номау паём аз ту хурсанд дорад , ё пас аз ин ҷони дили бастау дили ҷони хастаро бе тамошои чанбари абрувону занҷири гесувонат ба камону каманди боз тавон дошт . Он бурдбориҳо ҳама бар бод омад ва он хештани дориҳо яксара бо хок омехт . Мисра : беш аз ин сабр надорам чаканам то кӣ ва чанд .

نه چندان آرزومندم که راه انجامم به نامه و پیام از تو خرسند دارد، یا پس از این جان دل بسته و دل جان خسته را بی تماشای چنبر ابروان و زنجیر گیسوانت به کمان و کمند باز توان داشت. آن بردباری ها همه بر باد آمد و آن خویشتن داری ها یکسره با خاک آمیخت. مصرع: بیش از این صبر ندارم چکنم تا کی و چند.

Пӯсту мӯӣ бар танам аз тндглии занҷир ва зиндонасту парниёну прндм дар пои гусастаи пай аз ранҷи пӯёии дарин санглохи коми Фрсои хороу санадон . Борҳо пайғом додӣ ва навид фиристодӣ ки ба дасти овези гармобау гашт дар ободӣу дашти моҳии ду се роҳ бар ту хоҳам гузашт ва аз дар хўшхўӣӣу кеши дилҷӯеи дастӣ бар он дил ки дар чанги сангини дилам хӯн шуд ва ба хок рехт хоҳам гузошт ҳамвора номаҳои дили овези мҳронгиз низ дар ҳар як аз рӯстои шимӣрон ва бо ҳар ки бошӣ бар даст ҳар ки бошад ба ту хоҳам навишту рӯзномаи ҳудро ки яксар рози паймон ва пайвандасту сози созишу савганд бар дидаи хӯни полоу ҷони андӯҳи мандати равшан ва пайдо хоҳам кард , моҳии ду афзӯн шуд то ҳамеи ёргўёну борҷўён дар ин паҳнаи дайри анҷом аз паии дидорӣ роҳ сипорам ва бар буии номау паёмӣ агар ҳама дашномӣ бошад , рӯзи гузор на рӯзи сиёҳам .

پوست و موی بر تنم از تندگلی زنجیر و زندان است و پرنیان و پرندم در پای گسسته پی از رنج پویایی درین سنگلاخ کام فرسای خارا و سندان. بارها پیغام دادی و نوید فرستادی که به دست آویز گرمابه و گشت در آبادی و دشت ماهی دو سه راه بر تو خواهم گذشت و از در خوشخوئی و کیش دلجویی دستی بر آن دل که در چنگ سنگین دلم خون شد و به خاک ریخت خواهم گذاشت همواره نامه های دل آویز مهرانگیز نیز در هر یک از روستای شمیران و با هر که باشی بر دست هر که باشد به تو خواهم نوشت و روزنامه هود را که یکسر راز پیمان و پیوند است و ساز سازش و سوگند بر دیده خون پالا و جان اندوه مندت روشن و پیدا خواهم کرد، ماهی دو افزون شد تا همی یارگویان و بارجویان در این پهنه دیر انجام از پی دیداری راه سپارم و بر بوی نامه و پیامی اگر همه دشنامی باشد، روز گذار نه روز سیاهم.

Борӣ аз чеҳри мҳрФрўзт рўшноӣӣ ёфт ва на чашмӣ ки чун дидаи пери писар гум карда брдри чшмдошт сифед афтод аз дӯдаи калаки тўтёи хезати як раҳи серума соӣӣ дид , ҳамоно дидаи бонон бар гузаргоҳ нишастаанд ва аз гармобау гашту тамошои боғу дашти роҳи баста , ҳафт осмони абри сиёҳи пардаи як моҳаст ва сад шаҳри нигаҳбон бо сад ҳазор дида ки аз сар барканда бод ва ба пои андари парокандаи чашми полои як роҳ . Бо он мояи нигоҳдорӣу тёқгузорӣ кӣу куҷои тобӣ аз хуршеди рухсорат бар ин тира равзан хоҳад тофт ,у торики зиндони мустамандон чигуна ва чун бхроми тозаи сарву фурӯғи лолаи баргати оби бустону тоб гулшан хоҳад барад , шеър :

باری از چهر مهرفروزت روشنائی یافت و نه چشمی که چون دیده پیر پسر گم کرده بردر چشمداشت سفید افتاد از دوده کلک توتیا خیزت یک ره سرمه سائی دید، همانا دیده بانان بر گذرگاه نشسته اند و از گرمابه و گشت و تماشای باغ و دشت راه بسته، هفت آسمان ابر سیاه پرده یک ماه است و صد شهر نگهبان با صد هزار دیده که از سر برکنده باد و به پای اندر پراکنده چشم پالای یک راه. با آن مایه نگاهداری و تیاق گذاری کی و کجا تابی از خورشید رخسارت بر این تیره روزن خواهد تافت، و تاریک زندان مستمندان چگونه و چون بخرام تازه سرو و فروغ لاله برگت آب بستان و تاب گلشن خواهد برد، شعر:

Борӣ акнӯн ки ба фар пой бӯаст даст рас нест ва аз поси роҳи бонон маро бидон гулшану турои бад-ӣни гулхани бор аз пеш ва пас на , дар хӯрд тўоноӣии номаи нигориро ки кордонони ним дидор ниҳодаанд , солу моҳии хомау шасти ранҷаи фармойу равони дардмандонро ки дар панҷаи пӯлоди муштиҳои нокомии шиканҷа андешаст , ба навиди пайвастагӣ агар чаҳ газоф бошад рустагии бахш .

باری اکنون که به فر پای بوست دست رس نیست و از پاس راه بانان مرا بدان گلشن و ترا بدین گلخن بار از پیش و پس نه، در خورد توانائی نامه نگاری را که کاردانان نیم دیدار نهاده اند، سال و ماهی خامه و شست رنجه فرمای و روان دردمندان را که در پنجه پولاد مشتی های ناکامی شکنجه اندیش است، به نوید پیوستگی اگر چه گزاف باشد رستگی بخش.