Гиромии срўрои ҳангомӣ ки ин бахти баргашта дар он дргштаҳ буд ва ба кори худ ёрон гум карда пайу саргашта , рӯзии Дуюмин ҷуфти Муртазо дар кор хӯрд ва хуфт бошӯии хеши пайдо ва наҳуфт чолишии тангу кушодау ковушии борӣк вклФт дошт . Аз онҷо ки ба оби дроФтодгони чанг дар гиёҳ зананду фурӯмондагон аз гарони сангиҳои кӯҳи андӯҳ дар коҳ гурезанд . Нолаҳои сӯзу табу гулҳои рӯзу шаб бмн оварад ки бо ту дар ин кори доварӣ ва аз худои ёварӣ ва аз Муртазо шавҳарӣ хоҳам , мисра : дарёб ки оби тобам аз сар бигузашт .

گرامی سرورا هنگامی که این بخت برگشته در آن درگشته بود و به کار خود یاران گم کرده پی و سرگشته، روزی دومین جفت مرتضی در کار خورد و خفت باشوی خویش پیدا و نهفت چالشی تنگ و گشاده و کاوشی باریک وکلفت داشت. از آنجا که به آب درافتادگان چنگ در گیاه زنند و فروماندگان از گران سنگی های کوه اندوه در کاه گریزند .ناله های سوز و تب و گل های روز و شب بمن آورد که با تو در این کار داوری و از خدا یاوری و از مرتضی شوهری خواهم، مصرع:دریاب که آب تابم از سر بگذشت.

Пас навишта чанд аз мурдаи реги падару модар ва пас афканди хоҳару бародару дигари чизҳоу дасти овезҳо аз ҷому ташту боғу дашту колоу рахту ҷӯйборону дарахт ки маровро расида буд аз остин берун карда бекост ва фузуд камтаринро супурд ки зинҳори ин супурдаҳоро аз дастбурди нахустин ёри шавҳари носозгорм посдорӣ кун . Ва ҳамчунин аз он номеҳрбон ки рӯзҳо бар шохи ман часбаду шабҳо дркох вай хусбад тёқгузорӣ ки ин ду анбози носоз дар тохт ва тоз созу баргу андешаи ҷону марги ман ҳамдасти дузд ва мӯшанду омодаи хариду фуруш . Чандон лоба карду хунобаи рехт ки тўшм аз тобу мағзам аз ҳуш карона гузид . Бо онкии марои бад-ӣни гӯнаи равишҳо шуморӣ ва бар ҳанҷори ин мояи манишҳо гузорӣ нест кораш табоҳ дидаму нофармонии анҷом дар хоҳиши гуноҳ бебаҳона гирифтаму барадам ва то хоҳиши вай бекоҳиш анҷом гирад онҷо ки ҷузи бори худо ва ман бандаи ҳеҷ офарӣдау офаринанда Эй набӯд ба саркори супурдам . Аз он пас бпоимрдии донишу дастёрии бениши гусастаи пайванди шӯии саркашу ҷуфти маҳвашро пайвастагии додем , ва роҳ омад ва рафт ва хӯрду хобу ончӣ бояд ва шояд бар рӯй эшон кушодем , он дуу хоксорро ҳар се ба роҳӣ аз он андешаҳои дили ошӯбу пешаҳои равони кӯб ки поси дузду мӯшу тлўоси хариду фуруш ва то се канор ва оғӯш бошад рустагӣ раст , магари сари кор ки ҳамчунон ба тёқи дорӣ гирифторасту поси андешии он супурдаҳоро бе умеди музду сголи подошу буйаи биҳишт ки кор шермардонаст рӯзи гузор .

پس نوشته چند از مرده ریگ پدر و مادر و پس افکند خواهر و برادر و دیگر چیزها و دست آویزها از جام و طشت و باغ و دشت و کالا و رخت و جویباران و درخت که مراو را رسیده بود از آستین بیرون کرده بی کاست و فزود کمترین را سپرد که زنهار این سپرده ها را از دستبرد نخستین یار شوهر ناسازگارم پاسداری کن. و همچنین از آن نامهربان که روزها بر شاخ من چسبد و شب ها درکاخ وی خسبد تیاق گذاری که این دو انباز ناساز در تاخت و تاز ساز و برگ و اندیشه جان و مرگ من همدست دزد و موشند و آماده خرید و فروش. چندان لابه کرد و خونابه ریخت که توشم از تاب و مغزم از هوش کرانه گزید. با آنکه مرا بدین گونه روش ها شماری و بر هنجار این مایه منش ها گذاری نیست کارش تباه دیدم و نافرمانی انجام در خواهش گناه بی بهانه گرفتم و بردم و تا خواهش وی بی کاهش انجام گیرد آنجا که جز بار خدا و من بنده هیچ آفریده و آفریننده ای نبود به سرکار سپردم. از آن پس بپایمردی دانش و دستیاری بینش گسسته پیوند شوی سرکش و جفت مهوش را پیوستگی دادیم، و راه آمد و رفت و خورد و خواب و آنچه باید و شاید بر روی ایشان گشادیم، آن دو و خاکسار را هر سه به راهی از آن اندیشه های دل آشوب و پیشه های روان کوب که پاس دزد و موش و تلواس خرید و فروش و تا سه کنار و آغوش باشد رستگی رست، مگر سر کار که همچنان به تیاق داری گرفتار است و پاس اندیشی آن سپرده ها را بی امید مزد و سگال پاداش و بویه بهشت که کار شیرمردان است روز گذار.

Ногзри ин номаи нигориш ва дар поён сифориш меравад ки бе ҳеҷ кӯтоҳӣ гумоштае аз худ роҳӣу ниҳон аз хешу бегонаи моҳи харгоҳиро ки барда худост ва дар пардаи Муртазо , ба худ хон ва он навиштаҳоро бо огоҳии ҳоҷии мейри козиму ҳоҷии абдурризоу бандаи зодаи сФоӣӣ бекост ва фузуд ва гуфту шунӯди бадви боздиҳ , навишта расед ба нигориши Аҳмади внгин ҳар се ва ҳар ки донеи бустону нигоҳдор , то агар рӯзӣ назд мардум ё пеши худоӣ суханӣ зояду хурда Эй фазояд , бади андешро ҳамон навиштаи банди забони вмшт даҳон ояд пайдост ки дар хоҳи хоксор бар ин ҳанҷор ки навиштаму сириштами анҷомпазир ва ҳар ки сомон рай сипорад раҳеро огаҳӣ хоҳанд дод . Агар дарин сомон низ фармоишӣ бошад гузориш фармойанд ки аз дрбндгӣ ба поён хоҳад рафт . Зиндагониро физоишу чеҳри рӯзгори саркориро ба зевари оромиши ороиши бод .

ناگزر این نامه نگارش و در پایان سفارش میرود که بی هیچ کوتاهی گماشته ای از خود راهی و نهان از خویش و بیگانه ماه خرگاهی را که برده خداست و در پرده مرتضی، به خود خوان و آن نوشته ها را با آگاهی حاجی میر کاظم و حاجی عبدالرضا و بنده زاده صفائی بی کاست و فزود و گفت و شنود بدو بازده، نوشته رسید به نگارش احمد ونگین هر سه و هر که دانی بستان و نگاهدار، تا اگر روزی نزد مردم یا پیش خدای سخنی زاید و خرده ای فزاید، بد اندیش را همان نوشته بند زبان ومشت دهان آید پیداست که در خواه خاکسار بر این هنجار که نوشتم و سرشتم انجام پذیر و هر که سامان ری سپارد رهی را آگهی خواهند داد.اگر درین سامان نیز فرمایشی باشد گزارش فرمایند که از دربندگی به پایان خواهد رفت. زندگانی را فزایش و چهر روزگار سرکاری را به زیور آرامش آرایش باد.