Зодаи озодаи волонжодаҳи сулаймонии Довӯди мирзо ки бахташи пояндаи боду зиндагонии физоянда , аз ин банда бе ҳаст ва буд ки озараши ҳама дӯдасту судаш яксар зиён , пас аз ҳазор меҳрбонӣ ва навохт , як нома паҳлавӣ пардохт бар фарҳанги порсии хосту борҳои созу сомон боз гуфт орост . Анҷоми фармоиши саркорашро аз дилу ҷони пазирои гаштам ва бидон мояи срдсроиӣ ки гоҳе аз дар озмӯни хона ҳаме рафт гарму гиро , ҳамаи андешау тлўоси он буд ки ин каминаи хоҳишро бе онкии чшмдошт дароз уфтад ва ба номау пайғоми ниёзи хезади ҳам дар базми биҳишти дидораши оғози орм ва ба поён барам аз онҷо ки гардиши ахтари бурун аз паргор комасту тркҷўши ҷунбиши гардуни тикка беш аз даҳон ҳар пухтау хоми даҳ рӯзи афзӯн ҳаме рафт то бо ҳамаи осӯдагӣу ромишу ӣстодагӣу кӯшиш , гӯйӣ ноӣ забон аз гузориш бастаанду дасти тавон аз нигориши шикаста . Ба ҳазор андеша , дили сахтии сухан гуфтан надонаду хомаи гуҳарӣ сифтани натавонад . Шрмсозии саркораш аз дайри анҷомии ин каминаи корам ки кӯдакони дабистониро рости доштани чнонстӣ ки дастори бандони ихбориро мост гумоштан бо ҳамаи дилбастагӣ аз дидори Фрштии сиришташ ки шарми ҳашт биҳиштаст даврӣ ангехт ва кӯрӣ оварад , ҳам магари сари кори мирзои иброҳӣм ки дар он базми минӯи нмўнш ҳамвора роҳаст ва бидон ҳанҷори зебоу гуфтори шевои пӯзиши андеши ҳазор гуноҳ , дар хоҳи бахшоиши орад , ва аз ин озарму шармандагӣу тимор ва парокандагӣам муждаи орому осоиши расонад . Аз ҳанҷори ноҳамвори ин нигориши порсӣ гузориш пайдост ки ман банда ҳеҷ ндон срдсхн парида дасти шикастаи даҳанро неру ва тавон он ҳумоюни нома ки аз андеша офаридану пиндори прўридн , кайвони даст бар даҳонасту тири доман ба дандон , набӯда ва нест ва нахоҳад буд , агараш ҷузи ин кори осони оғози душвори анҷом фармоишӣ ҳаст , вагар худ ҳамаи сар бохтанасту ҷон дар андохтан гӯ бифармоӣ ки рӯй бар остонасту равон дар остин .

زاده آزاده والانژاده سلیمانی داود میرزا که بختش پاینده باد و زندگانی فزاینده‌، از این بندهٔ بی‌هست و بود که آذرش همه دود است و سودش یکسر زیان‌، پس از هزار مهربانی و نواخت‌‌، یک نامه پهلوی پرداخت بر فرهنگ پارسی خواست و بارها ساز و سامان باز گفت آراست. انجام فرمایش سرکارش را از دل و جان پذیرا گشتم و بدان مایه سردسرایی که گاهی از در آزمون‌خانه همی‌رفت گرم و گیرا‌، همه اندیشه و تلواس آن بود که این کمینه خواهش را بی‌آنکه چشمداشت دراز افتد و به نامه و پیغام نیاز خیزد هم در بزم بهشت دیدارش آغاز آرم و به پایان برم از آنجا که گردش اختر برون از پرگار کام است و ترکجوش جنبش گردون تکه بیش از دهان هر پخته و خام ده روز افزون همی رفت تا با همه آسودگی و رامش و ایستادگی و کوشش، گویی نای زبان از گزارش بسته‌اند و دست توان از نگارش شکسته. به هزار اندیشه‌، دل سختی‌ِ سخن‌گفتن نداند و خامه گهری سفتن نتواند. شرمسازی سرکارش از دیر انجامی این کمینه کارم که کودکان دبستانی را راست داشتن چنانستی که دستار بندان اخباری را ماست گماشتن با همه دلبستگی از دیدار فرشتی سرشتش که شرم هشت‌بهشت است دوری انگیخت و کوری آورد، هم مگر سر کار میرزا ابراهیم که در آن بزم مینو نمونش همواره راه است و بدان هنجار زیبا و گفتار شیوا پوزش اندیش هزار گناه، در خواه بخشایش آرد، و از این آزرم و شرمندگی و تیمار و پراکندگی‌ام مژدهٔ آرام و آسایش رساند. از هنجار ناهموار این نگارش پارسی گزارش پیداست که من بندهٔ هیچ‌ندان‌ِ سردسخن‌ِ پریده‌دست‌ِ شکسته‌دهن را نیرو و توان آن همایون‌نامه که از اندیشه آفریدن و پندار پروریدن‌، کیوان دست بر دهان است و تیر دامن به‌دندان‌، نبوده و نیست و نخواهد بود، اگرش جز این کار آسان آغاز دشوار انجام فرمایشی هست، وگر خود همه سر باختن است و جان در انداختن گو بفرمای که روی بر آستان است و روان در آستین.