Чаҳ борӣ ва чаҳ корӣ , чаҳ рӯзӣ ва чаҳ рӯзгорӣ , рӯзӣ ки магӯӣу рӯзгорӣ ки мапурс , рӯзи хуши он буд ки ба фари дидори меҳри фурӯғати хуршед дар гиребон дошту рӯзгори фаррух онкӣ бидон рухсори дили орои бомдоди ромиши зери домон , инак бо ранҷи ҷдоӣӣу шиканҷи тнҳоӣӣ , чун нахҷӣри хаданги хӯрдаи баҳри комами чашми длнгронӣ аз пайу тану ҷонро рӯйу рой дар Тӯс ,у пойу пўӣ дар рай , раҳ аз пешу дил аз пас , кории сахт душворасту шумории ҳамаи дарду тимор .

چه باری و چه کاری، چه روزی و چه روزگاری، روزی که مگوی و روزگاری که مپرس، روز خوش آن بود که به فر دیدار مهر فروغت خورشید در گریبان داشت و روزگار فرخ آنکه بدان رخسار دل آرا بامداد رامش زیر دامان، اینک با رنج جدائی و شکنج تنهائی، چون نخجیر خدنگ خورده بهر کامم چشم دلنگرانی از پی و تن و جان را روی و رای در طوس، و پای و پوی در ری، ره از پیش و دل از پس، کاری سخت دشوار است و شماری همه درد و تیمار.

Дареғи он анҷуманҳои ромиши хез ки ба дидори ёрони биҳиштии ороста буд ва бигуфту гузори рангини баҳорӣ аз осеби хазони пероста , бе сипоси лабу забон , гуфт ва шунидӣ мерафт ва бе поси чашму нигоҳи тамошо ва дидӣ , гӯшҳо аз гуфт шевои гавҳари рхшо ба остин ва доман кашидӣ ,у комҳо аз ғунча гуё шукр ба харвору хирмани барадӣ . Рози меҳру пайванд бепарда мерафту сози созишу савганд безахма май хост , тан аз хон икрнгии рангин хӯриш дошту ҷон аз ноӣу нӯши ҳам сангии сангини парвариш , иктоӣии рахти ошноу бегона бар дарҳамии афканд ва бе прўоӣии бори донишманду девона бар хари ҳамеи баст . Ҷузи ман ва дӯст набудему худо бо мо буд , чархи ситами пешау ахтари рашки андеша ба як ҷунбиши мижгон бар бод дод ва аз ин тозаи кеш ки пеш омад ойини омезишро бар сози ҷдоӣии бунёди ниҳод .

دریغ آن انجمن های رامش خیز که به دیدار یاران بهشتی آراسته بود و بگفت و گذار رنگین بهاری از آسیب خزان پیراسته، بی سپاس لب و زبان، گفت و شنیدی می رفت و بی پاس چشم و نگاه تماشا و دیدی، گوش ها از گفت شیوا گوهر رخشا به آستین و دامن کشیدی، و کام ها از غنچه گویا شکر به خروار و خرمن بردی. راز مهر و پیوند بی پرده می رفت و ساز سازش و سوگند بی زخمه می خواست، تن از خوان یکرنگی رنگین خورش داشت و جان از نای و نوش هم سنگی سنگین پرورش، یکتائی رخت آشنا و بیگانه بر درهمی افکند و بی پروائی بار دانشمند و دیوانه بر خر همی بست. جز من و دوست نبودیم و خدا با ما بود، چرخ ستم پیشه و اختر رشک اندیشه به یک جنبش مژگان بر باد داد و از این تازه کیش که پیش آمد آئین آمیزش را بر ساز جدائی بنیاد نهاد.

Дар ин тимори тнҳоӣӣу андӯҳи ношкибоӣӣ агар фари дидори сари кори худовандии сайфи аддавлаи дасти нмидод ба ромиш гуфту гузориши дили хастаи ҷону парешони боз наме ҷуст , ҳар оинаи ҳушро ном ба расвои рафта буду хирадро нанг ба шидоӣӣ . Ҳама бар ҷои кулами хор дар гиребон мераст ва ба ҷои лолау хайрии хасу хнҷк аз остину домон май зод . Ҳар ки бо ту нишаст аз ҳама бар хосту онкӣ бар ту фузуд аз ҳама дар кост . Гирифтори ту озодӣ наҷуед ,у вайрони ту ободӣ нахоҳад . Мисра : нахҷӣри номад дар ба чашми ин гурги Юсуфи дидаро .

در این تیمار تنهائی و اندوه ناشکیبائی اگر فر دیدار سر کار خداوندی سیف الدوله دست نمیداد به رامش گفت و گزارش دل خسته جان و پریشان باز نمی جست، هر آینه هوش را نام به رسوایی رفته بود و خرد را ننگ به شیدائی. همه بر جای کلم خار در گریبان می رست و به جای لاله و خیری خس و خنجک از آستین و دامان می زاد. هر که با تو نشست از همه بر خاست و آنکه بر تو فزود از همه در کاست. گرفتار تو آزادی نجوید، و ویران تو آبادی نخواهد. مصرع: نخجیر نامد در به چشم این گرگ یوسف دیده را.

Борӣ акнӯн ки кому нокоми каманди омезиш гусастан гирифту паймону пайванди анбозӣ шикастан ангехт , дар шитоби бустону диранги шабистону дидори ёрону тамошои баҳорон ва монанди он моро фаромӯши нФрмоинд . Ва то шумори кор бар даврӣаст даврони наздикро ҳамвора аз оварда калаки шевои нигориши фурӯғи афзои дидау ороиши гӯши созанд . Бҳлаҳи фармоишӣ бо пораи чизҳои дигар ки дар хӯрд гузориш несту орандаро дар расонӣдани ниёзӣ ба сифориш , ниёз афтод , коргузоронро аз дар хушнӯдии ман на суди хеши фармон пазириш хоҳад рафт .

باری اکنون که کام و ناکام کمند آمیزش گسستن گرفت و پیمان و پیوند انبازی شکستن انگیخت، در شتاب بستان و درنگ شبستان و دیدار یاران و تماشای بهاران و مانند آن ما را فراموش نفرمایند. و تا شمار کار بر دوری است دوران نزدیک را همواره از آورده کلک شیوا نگارش فروغ افزای دیده و آرایش گوش سازند. بهله فرمایشی با پاره چیزهای دیگر که در خورد گزارش نیست و آرنده را در رسانیدن نیازی به سفارش، نیاز افتاد، کارگزاران را از در خشنودی من نه سود خویش فرمان پذیرش خواهد رفت.