Амидгоҳои саркори смдоқо аз гурез бе ҳангоми шумории дигари бардошту ҳанҷорӣ дигар гирифт , асби савориро ки дасти аўизи гурез буд дар каманд хеш оварад ,у мирзои фатҳи аллоҳро аз дар дидаи бонии поси андеши фаргоҳ ва даргоҳ фармуд . Роҳи бозгашти ман аз шаш дар баста монаду пой пўиаҳ сипорро дар нохуни неи шикаста ва бар зонуи паии гусаста . Ногузирами имрӯзу фардои дасти пайвастагӣ аз даҳани саркор бурӣда хоҳад буду мурғи умед ки дамии ду давр аз ошёни брўкнорти нёромидӣ , аз бом омезиш парида , аз банди дӯстон ба титоли раҳоӣ ҷустан ва ба каҷи пилосӣ ҷустан аз чун манӣ сард ва ноҳинҷорасту хому нои устувор . Ночор аз саркори дӯст пӯзиш хоҳаму шикасти ин паймонро ки на бар даст ман хост то бихоҳӣ рӯсиёҳи наздики шом ки хуршед рӯй дар зардӣу рӯзи дам дар сардии ниҳод , бо оқои Муҳамади содиқи корбнди бозгашт ва паҳна сипор дарра ва дашт шавед . То куҷои домани дидор ба чанг уфтаду гӯнаи коҳӣ ба гумораши тоби омезиши биҷодаҳ ранг ояд . Фузуни нигориро ҷузи дилтангӣ чаҳ раведу ҷузи хори андӯҳи кадоми гули шкФд .

امیدگاها سرکار صمدآقا از گریز بی هنگام شماری دیگر برداشت و هنجاری دیگر گرفت، اسب سواری را که دست اویز گریز بود در کمند خویش آورد، و میرزا فتح الله را از در دیده بانی پاس اندیش فرگاه و درگاه فرمود. راه بازگشت من از شش در بسته ماند و پای پویه سپار را در ناخن نی شکسته و بر زانو پی گسسته. ناگزیرم امروز و فردا دست پیوستگی از دهن سرکار بریده خواهد بود و مرغ امید که دمی دو دور از آشیان بروکنارت نیارامیدی، از بام آمیزش پریده، از بند دوستان به تیتال رهایی جستن و به کج پلاسی جستن از چون منی سرد و ناهنجار است و خام و نا استوار. ناچار از سرکار دوست پوزش خواهم و شکست این پیمان را که نه بر دست من خاست تا بخواهی روسیاه نزدیک شام که خورشید روی در زردی و روز دم در سردی نهاد، با آقا محمد صادق کاربند بازگشت و پهنه سپار دره و دشت شوید. تا کجا دامن دیدار به چنگ افتد و گونه کاهی به گمارش تاب آمیزش بیجاده رنگ آید. فزون نگاری را جز دلتنگی چه روید و جز خار اندوه کدام گل شکفد.