Ин чаҳ дарди тоб навардасту кадоми ранҷ тимор оварад ки бар осмон аз оҳи озари афрӯзами ахтари сӯхт , ва дар лои хези дидаи хўнризми рахт ба дарёи афкандаи рубоӣ :

این چه درد تاب نورد است و کدام رنج تیمار آورد که بر آسمان از آه آذر افروزم اختر سوخت، و در لای خیز دیده خونریزم رخت به دریا افکنده رباعی:

Ранҷӣ ки ба пои меҳри соӣ ту фитод

رنجی که به پای مهر سای تو فتاد

Наз ковуши бахти мҳрзоӣ ту фитод

نز کاوش بخت مهرزای تو فتاد

Ин дӯди дил манаст каз чолиши зулф

این دود دل من است کز چالش زلف

Аз синаи баромаду бпоӣ ту фитод

از سینه برآمد و بپای تو فتاد

Агар давр аз ҷони ромиши прўрдт то оғози шоми ин дард ором нагираду навиди осӯдагиро аз сари кори дӯсти нома ва пайғом наёяд . Мисра : « Акбарам рафт ва надидам дигараш » ,ро барои ин хаста бекӯйу кас бояд хонду мӯии мӯён бар ин кушта бедодрас бояд гирист . Туро ба алӣ « ъ » ҳар чаҳ зӯдтари муждаи тандурустиро номаи нигории фармой ва аз оромиши дарди пояндаи мустаманди худро сипосӣ бар сар на .

اگر دور از جان رامش پروردت تا آغاز شام این درد آرام نگیرد و نوید آسودگی را از سر کار دوست نامه و پیغام نیاید. مصرع:«اکبرم رفت و ندیدم دیگرش»، را برای این خسته بی کوی و کس باید خواند و موی مویان بر این کشته بی دادرس باید گریست. ترا به علی «ع» هر چه زودتر مژده تندرستی را نامه نگاری فرمای و از آرامش درد پاینده مستمند خود را سپاسی بر سر نه.