Умеди гоҳои муждаи бозгашти саркору ҳамроҳони овезаи гӯшу пероя ҳуш афтод . Поки яздонро бар ин навид ки хуштар аз зиндагонӣ ҷовидаст , чеҳри суди даргоҳи ниёзи омада , ба ромишу оромишии берун аз чанбараи андозау гарон анбоз шудам . Дарёфт ҳумоюни базми минӯи нмўнро чори асба пай сипор сомон « дарбанд » будам ,у бад-ӣн андеша хурсанд ки дамии ду ба фари дидору гуфтори ёрони заҳрами гувориш қанд гирад ,у пайкари мустамандам ки аз кӯб ва кунад ҷдоӣии пои Фрсўди тимору газанди пастӣ буд гардани афроз ва сарбаланд гардад .

امید گاها مژده بازگشت سرکار و همراهان آویزه گوش و پیرایه هوش افتاد.پاک یزدان را بر این نوید که خوشتر از زندگانی جاوید است، چهر سود درگاه نیاز آمده، به رامش و آرامشی بیرون از چنبره اندازه و گران انباز شدم. دریافت همایون بزم مینو نمون را چار اسبه پی سپار سامان «دربند» بودم، و بدین اندیشه خرسند که دمی دو به فر دیدار و گفتار یاران زهرم گوارش قند گیرد، و پیکر مستمندم که از کوب و کند جدائی پای فرسود تیمار و گزند پستی بود گردن افراز و سربلند گردد.

Яке аз ёрони кори огоҳам дар гузаргоҳ фароз омад ва боз пурсед ки аз ин баланди парвоз сипеҳр андозат оҳанги кадом шохаст ва дар ин ҳанҷори боди кирдорати андешаи кадоми кох ? гуфтам ба буии хуҷастаи дидори бузурги устоди худ ёри гӯйонам ва ба кӯии роди сарвари хеши борҷўён . Гуфт оре ; ҳамчунон мерӯ ки зебо май рӯй . Вале саркораш инак аз роҳи расидау тозаи рахт аз пушти роҳи анҷом ба пешгоҳ кашида , бо ранҷи шаби саворӣу шиканҷи раҳи сипории куҷоаши неруии анҷуман ва пурвой ҳаст ва буд ва гуфту шунӯди ту бо ман бошад . Агар имрӯзаши бахуди бози Монӣ ва лагом бозгардоне то осӯдагиҳои гоҳро чораи сози фарсӯдагиҳои роҳ фармоед , ба кеши ману пеши худ хуштар намояд . Пандаш устувор дидаму талхаши ширини гўор , кори банди омадаи рост чун бахти хеши баргаштам . Ба хости бори худоӣу раҳнамӯнии фаррухи ахтари фардор бо мгоҳон гом сипору коми гузори ҳумоюни базми худовандӣу гардани афрози гардуни гардун сарбаландӣ хоҳам шуд . Гиромии сарвари вологуҳари ҳоҷиро аз ин хоксори ситоишу дурудии пок аз олоиши титоли ватар фурӯшӣ ки шеваи забон бозонасту пешаи найранги созон бар сурӯдаи ҷудогонаи номаро пӯзиши лобаи овез дар хоҳанд .

یکی از یاران کار آگاهم در گذرگاه فراز آمد و باز پرسید که از این بلند پرواز سپهر اندازت آهنگ کدام شاخ است و در این هنجار باد کردارت اندیشه کدام کاخ؟ گفتم به بوی خجسته دیدار بزرگ استاد خود یار گویانم و به کوی راد سرور خویش بارجویان. گفت آری؛ همچنان میرو که زیبا می روی. ولی سرکارش اینک از راه رسیده و تازه رخت از پشت راه انجام به پیشگاه کشیده، با رنج شب سواری و شکنج ره سپاری کجاش نیروی انجمن و پروای هست و بود و گفت و شنود تو با من باشد. اگر امروزش بخود باز مانی و لگام بازگردانی تا آسودگی های گاه را چاره ساز فرسودگی های راه فرماید، به کیش من و پیش خود خوشتر نماید. پندش استوار دیدم و تلخش شیرین گوار، کار بند آمده راست چون بخت خویش برگشتم. به خواست بار خدای و رهنمونی فرخ اختر فردار با مگاهان گام سپار و کام گذار همایون بزم خداوندی و گردن افراز گردون گردون سربلندی خواهم شد. گرامی سرور والاگهر حاجی را از این خاکسار ستایش و درودی پاک از آلایش تیتال وتر فروشی که شیوه زبان بازان است و پیشه نیرنگ سازان بر سروده جداگانه نامه را پوزش لابه آویز در خواهند.