Умеди гоҳои миёнаи саркор ва ин хоксори паймон бар он рафт ки то ҳангоми бозгашти дубори афзӯни ранҷи афзои ёрон дар банд ва ба дидори мҳроўизи ромиши зои ин гуруҳ ки ҳамаро аз дилу ҷон бандаам ва ба ҷону дили парастанда , осӯдаи равон ва хурсанд нашавам . То акнӯн ки бисту шашум моҳаст , пои дирангам дар доман буду гӯш бар дару чашм бар равзан , то ёр язд сипорам кӣ лагоми гарои сомон Ардакон ояду маро аз пайванди гӯшаи танҳои дасти овези шикаст паймон гардад . Зодаи озодаи оқои Абдуллоҳи имрӯзро шикваи созу гилаи андеш ба сарафрозӣам гом Фрсо гашта , ки ин хонаи нишинӣ ва гӯша гузиниро дар пос паймон манаст . Каманди меҳрат ба шикори мо бар натофту пайванди ягонагӣ бо ҳамаи бастагиҳо соз сустӣ гирифт , ин рангҳоро баҳонаи ҷустӣу бегона вааш дар хона нишастӣ , посухии дилпазир ки рӯонаш ором гираду забонаш дар ком хазад , надоштам , ночори пой бениёзӣ бар тораки паймони суда , равона дар банд гардидам ба фари хуҷастаи дидори эшону дигари хуишони дасти парешоне аз дил бар карон зисту пои нокомӣ аз гул бар омад , ба дурустӣ донист ки паймони саркориро поси андешам ва гарна бандагиҳои дерин ба ҷой хешаст .
امید گاها میانه سرکار و این خاکسار پیمان بر آن رفت که تا هنگام بازگشت دوبار افزون رنج افزای یاران در بند و به دیدار مهرآویز رامشزای این گروه که همه را از دل و جان بندهام و بهجان و دل پرستنده، آسودهروان و خرسند نشوم. تا اکنون که بیست و ششم ماه است، پای درنگم در دامن بود و گوش بر در و چشم بر روزن، تا یار یزد سپارم کی لگام گرای سامان اردکان آید و مرا از پیوند گوشه تنهایی دست آویز شکست پیمان گردد. زاده آزاده آقا عبدالله امروز را شکوهساز و گلهاندیش به سرافرازیام گامفرسا گشته، که این خانهنشینی و گوشهگزینی را در پاس پیمان منست. کمند مهرت به شکار ما بر نتافت و پیوند یگانگی با همه بستگیها ساز سستی گرفت، این رنگها را بهانه جستی و بیگانهوش در خانه نشستی، پاسخی دلپذیر که روانش آرام گیرد و زبانش در کام خَزَد، نداشتم، ناچار پای بینیازی بر تارک پیمان سوده، روانه در بند گردیدم به فر خجسته دیدار ایشان و دیگر خویشان دست پریشانی از دل بر کران زیست و پای ناکامی از گل بر آمد، بهدرستی دانست که پیمان سرکاری را پاس اندیشم و گرنه بندگیهای دیرین به جای خویش است.
Кӣ бошад аз дар даройӣ ва ин достонҳо якбора сар ояд ? инро бидон ки ин чанд рӯза ба хости бори худоу фармоиши бандагони хдоигони ҳоҷӣ аз язд ба ҷндқ ва аз онҷо ба тҳрони рафта , дигарами умеди бозгашти бад-ӣни гулшан ки хораши ману гулаши туе , нест . Бори худоро сипоси андешаму ситоиши гузор ки дар ин роҳи пўииҳоу мардуми ҷӯиҳо туро дидаму меҳрат ба ҷон гузидам , агар на ёрони райро дар ин ҷунбиши диронҷому давандагиҳои ҳеҷ фарҷом аз роҳ оварадӣ шоёну ниёзӣ дар хур обам бишусту бодам ба даст буд , зуди бози ой ки дида дар роҳ ва аз чшмдошт сифедаст .
کی باشد از در درآیی و این داستانها یکباره سر آید؟ این را بدان که این چند روزه به خواست بار خدا و فرمایش بندگان خدایگان حاجی از یزد به جندق و از آنجا به طهران رفته، دیگرم امید بازگشت بدین گلشن که خارَش من و گلش تویی، نیست. بار خدا را سپاس اندیشم و ستایشگذار که در این راهپوییها و مردمجوییها ترا دیدم و مهرت به جان گزیدم، اگر نه یاران ری را در این جنبش دیرانجام و دوندگیهایِ هیچفرجام از راهآوردی شایان و نیازی درخور آبم بشست و بادم بهدست بود، زود باز آی که دیده در راه و از چشمداشت سفید است.