Рӯзии пас аз дугонаи дидаи сари сози ғнўдни сохту чашм дил андоз гушӯдан . Ба хоби андарами даштии дарози домон фароз омаду оташӣ бедӯдам аз саропои паҳнаи ҷӯшон боз намӯд . Чаҳ дашту кадоми озар ки паҳнои кайҳон бо паҳна бепоён ӯ доманӣ гирд намӯдӣу ахгари дӯзах бо забонаи гардуни сӯзи ин оташии сарди танӣ чанд низ сиёҳи номаи худ кома бар ҳанҷори мурдагони дсторбнду сифеди ҷома дар он оташ ба пушту паҳлу ғалатон дидаму лаби хомӯшу дил фарёд хон .

روزی پس از دوگانه دیده سر ساز غنودن ساخت و چشم دل انداز گشودن. به خواب اندرم دشتی دراز دامان فراز آمد و آتشی بی دودم از سراپای پهنه جوشان باز نمود. چه دشت و کدام آذر که پهنای کیهان با پهنه بی پایان او دامنی گرد نمودی و اخگر دوزخ با زبانه گردون سوز این آتشی سرد تنی چند نیز سیاه نامه خود کامه بر هنجار مردگان دستاربند و سفید جامه در آن آتش به پشت و پهلو غلطان دیدم و لب خاموش و دل فریاد خوان.

Ногуҳ аз он сӯии бохтарони озар ба паҳнои ду газ ё бештари соз Фсрдн гирифт ва то поёни он бекарон паҳна андоз фурӯи бурдан , чун ба дурустии корбнди нигоҳи омадам , фаровони рахнау роҳ бар ҳанҷори чарогоҳи чаҳор поёни дарҳаму барҳам дида шуд . Озар табоҳ гашта ва гузаргоҳ бирасон кишти зорӣ ки пас аз дрўдн дар ӯ озар зананд сиёҳи монда . Осеб ва бокам пои паии сипари сар аз пўиаҳи фурӯи басту дил бо даҳшату ҳаросӣ ки гуфтан ва шнФтн натавон анбоз монад , ки оўхи ин чаҳ дашт озрхизаст ва он кадоми оташи дӯзахи овез . Ба ногоҳ аз дасти чапи рости мардии осӯдаи ху оҳиста гуфт падедор афтод . Пурсидамаши ин паҳнаи озар кадомаст ва ӯро чаҳ ном ? гуфт миён ободаст ки тозӣонаш барзах хонанд .

ناگه از آن سوی باختران آذر به پهنای دو گز یا بیشتر ساز فسردن گرفت و تا پایان آن بی کران پهنه انداز فرو بردن، چون به درستی کاربند نگاه آمدم، فراوان رخنه و راه بر هنجار چراگاه چهار پایان درهم و برهم دیده شد. آذر تباه گشته و گذرگاه برسان کشت زاری که پس از درودن در او آذر زنند سیاه مانده. آسیب و باکم پای پی سپر سر از پویه فرو بست و دل با دهشت و هراسی که گفتن و شنفتن نتوان انباز ماند، که آوخ این چه دشت آذرخیز است و آن کدام آتش دوزخ آویز. به ناگاه از دست چپ راست مردی آسوده خو آهسته گفت پدیدار افتاد. پرسیدمش این پهنه آذر کدام است و او را چه نام؟ گفت میان آباد است که تازیانش برزخ خوانند.

Гуфтам ин оташро бад-ӣни ҳанҷор ки донеу байнам ки аз ҷӯши афканд ва чаҳ хомӯш кард ? гуфт дурудӣ ки бар равони поки паямбар ҳаме фиристанду ҷузи он дасти овез ин сӯзанда озарро чизи дигар Фрўгштн наёрад . Гуфтам пас аз дар Фсрдну Фрўмрдни бозаши соз ҷӯш хоҳад хост ё ҳамчунон хомӯшаст , гуфт неи ҷовидон хомӯшаст ва то растохезаш ҷӯшидани фаромӯш . Агар чаҳ гуфташ ҳама устувор дидам ва бар ҳанҷор шунидам вале аз дар озмӯни худ низ дурудии срсрӣ бар сурӯда бар озар дамидам . Бар ҳамон роҳу равиш ки гуфтаму шунӯдии оташи соз табоҳӣ гирифту замини ранги сиёҳӣ . Лухтӣ аз андешаи бози омадам ва аз парешоне ба фароҳам шудани анбоз ки марду занро ин дашти фурӯзон бояд навишту дӯсту душманро бар ин оташи сӯзон бояд гузашт . Хуштар онкии пои роҳи сипари фаротари нуҳуму перомуни ин паҳнаи озрхизу озари дўхи ангези дурудии брдмм , то аз каронаши роҳи растан баста монаду пои сарафрозии шикаста . Пас ману ёрон ба дастёрии якдигар дрўдгзорон гашта , ин хор аз роҳи бараҳна поён бардошта гардад ва ин чоҳ ки бар гузаргоҳи пиёдаи пӯёни анбошта , бо худ ин гуфтам ва аз дасти рости нарми нармак роҳ барграфтам гомии ду пеш нарафта он мард овоз дод ки бози исту чори асбаи мтоз . Туро ки ин мояи рию ва рангасту дастону найранг ки батар фурӯшии об аз равад дуруд фишонӣ ва ин озари мардуми хора ба поймардии он чораи бози нишоне . Даст аз кирдори зишту гуфтори нописанди даракашу пой аз пўиаҳи бдФрҷому ҷунбиши ноҳамвор дар гусал . Поки яздон дар ин паҳнаи ҳеҷ озари ниФрўхт ва касеро бар озар насӯхт ин оташ оварда хомкорӣу пухтаи хориҳои шумоаст . Агар туу ёрони ин бе боки озари пок фусурда хоҳед ва ин дашти диронҷоми душворгузари зуду осони супурда аз дар биноӣии гом на ва аз срдоноӣии коми ҷӯ , мисра ҳамчунон мерӯ ки зебо меравад . Аз ин гуфт гуҳари сифтами сахт шармандагӣ расту пеш аз онкии нигориши тавон сарафкандагии зоди ҷони ҷӯянда сардӣ ангехту пои пӯянда аз так бози истод , аз хуии шармсорӣу озарм ба оби андари омадам ва аз хоби баромадам .

گفتم این آتش را بدین هنجار که دانی و بینم که از جوش افکند و چه خاموش کرد؟ گفت درودی که بر روان پاک پیمبر همی فرستند و جز آن دست آویز این سوزنده آذر را چیز دیگر فروگشتن نیارد. گفتم پس از در فسردن و فرومردن بازش ساز جوش خواهد خاست یا همچنان خاموش است، گفت نی جاویدان خاموش است و تا رستاخیزش جوشیدن فراموش. اگر چه گفتش همه استوار دیدم و بر هنجار شنیدم ولی از در آزمون خود نیز درودی سرسری بر سروده بر آذر دمیدم. بر همان راه و روش که گفتم و شنودی آتش ساز تباهی گرفت و زمین رنگ سیاهی. لختی از اندیشه باز آمدم و از پریشانی به فراهم شدن انباز که مرد و زن را این دشت فروزان باید نوشت و دوست و دشمن را بر این آتش سوزان باید گذشت. خوشتر آنکه پای راه سپر فراتر نهم و پیرامون این پهنه آذرخیز و آذر دوخ انگیز درودی بردمم، تا از کرانش راه رستن بسته ماند و پای سرافرازی شکسته. پس من و یاران به دستیاری یکدیگر درودگزاران گشته، این خار از راه برهنه پایان برداشته گردد و این چاه که بر گذرگاه پیاده پویان انباشته، با خود این گفتم و از دست راست نرم نرمک راه برگرفتم گامی دو پیش نرفته آن مرد آواز داد که باز ایست و چار اسبه متاز. ترا که این مایه ریو و رنگ است و دستان و نیرنگ که به تر فروشی آب از رود درود فشانی و این آذر مردم خواره به پایمردی آن چاره باز نشانی. دست از کردار زشت و گفتار ناپسند درکش و پای از پویه بدفرجام و جنبش ناهموار در گسل. پاک یزدان در این پهنه هیچ آذر نیفروخت و کسی را بر آذر نسوخت این آتش آورده خامکاری و پخته خواری های شما است. اگر تو و یاران این بی باک آذر پاک فسرده خواهید و این دشت دیرانجام دشوارگذر زود و آسان سپرده از در بینائی گام نه و از سردانائی کام جو، مصرع همچنان میرو که زیبا می رود. از این گفت گهر سفتم سخت شرمندگی رست و پیش از آنکه نگارش توان سرافکندگی زاد جان جوینده سردی انگیخت و پای پوینده از تک باز ایستاد، از خوی شرمساری و آزرم به آب اندر آمدم و از خواب برآمدم.