Чаҳоруми моҳи гузаштаи ду нома ки яке хати ҳасан буд аз ту бмн расед хастаи ҷонро муждаи тандурустиҳои ту тоб ва туоне тоза ангехту фарсӯдаи танро ромишу равонии дил осо оварад , шеър :

چهارم ماه گذشته دو نامه که یکی خط حسن بود از تو بمن رسید خسته جان را مژده تندرستی های تو تاب و توانی تازه انگیخت و فرسوده تن را رامش و روانی دل آسا آورد، شعر:

Гуё ба дастӣ ки дилхоҳи дӯстон буд , кори фарзандиро дар саркор воло нишастӣ нхост ,у равони пўиаҳи пурвирди дарони дастгоҳ ки сими ҳам санг хокасту гавҳари ҳам ранги рег , ганҷи комӣ андӯхта нагашт . Ҳамоно саркори воло ҳануз андеша дар кор марзбонӣ набастаанду сазои пояи хешу мояи кишвари хдоӣӣ бар дстўонаҳи басту кушоду ситад ва дод нанашаста дилтанг мабош ва бар ҳанҷор ва маниш ҳастӣ поси андеши диранги зӣ . Ин шохи барӯманд ки ҳумоюни дарахтӣ аз ҷӯйбор биҳиштасту сарсабзии афзои сад ҷаҳони боғу кишти дайр ё зуди сояҳои дароз доман хоҳад афканду шоиаҳҳои ширину ҷони гўор дар гиребони давр ва наздик хоҳад рехт .

گویا به دستی که دلخواه دوستان بود، کار فرزندی را در سرکار والا نشستی نخاست، و روان پویه پرورد درآن دستگاه که سیم هم سنگ خاک است و گوهر هم رنگ ریگ، گنج کامی اندوخته نگشت. همانا سرکار والا هنوز اندیشه در کار مرزبانی نبسته اند و سزای پایه خویش و مایه کشور خدائی بر دستوانه بست و گشاد و ستد و داد ننشسته دلتنگ مباش و بر هنجار و منش هستی پاس اندیش درنگ زی. این شاخ برومند که همایون درختی از جویبار بهشت است و سرسبزی افزای صد جهان باغ و کشت دیر یا زود سایه های دراز دامن خواهد افکند و شایه های شیرین و جان گوار در گریبان دور و نزدیک خواهد ریخت.

Ин ду се бомдоди дигар ки ҳамчунон дидаи бахт ба хобаст ва бозор зист берангу об , бар нарму дурушт бурдборӣ кун ва ба талху ширини созгорӣ . Шшмоаҳи яксол аз дили пўиаҳи коми пардохтан ва дрбоӣ зист ва ҳастӣ ба воми сохтани чандон душвору равон озор нест . Борҳои худ озмудаи хоҳӣ буд ва дар борномаҳи бузургон низ дида ки анҷоми корҳо ба ҳангом хешаст . Хости поки яздони сари мўӣии пас ва пеш нагардаду чархи коми сӯз бар як ҳанҷору кеши пайванду дайр ё зуди ин хазонро баҳорӣ хоҳад раст ва ин дарёии шикеби аўборро поён ва канорӣ хоҳад зод .

این دو سه بامداد دیگر که همچنان دیده بخت به خواب است و بازار زیست بی رنگ و آب، بر نرم و درشت بردباری کن و به تلخ و شیرین سازگاری. ششماه یکسال از دل پویه کام پرداختن و دربای زیست و هستی به وام ساختن چندان دشوار و روان آزار نیست. بارها خود آزموده خواهی بود و در بارنامه بزرگان نیز دیده که انجام کارها به هنگام خویش است. خواست پاک یزدان سر موئی پس و پیش نگردد و چرخ کام سوز بر یک هنجار و کیش پیوند و دیر یا زود این خزان را بهاری خواهد رست و این دریای شکیب اوبار را پایان و کناری خواهد زاد.

Чораи хомӣ на бҷўшиднасту гумораши пухтаи орзӯ на бкўшидн , ҳамон моя ки накӯҳиши ҳамсояи ҷӯяндаро ба тани осонӣ ва бедардӣ забон заду ангушт газон дорад кӯшишу давандагӣ бояд , беш аз он ҳар чаҳ ҷӯшӣ ва кӯшӣу хиромӣу хурӯшии ҷузи пушаймонии судӣу ҷузи фарсойиши тану ҷон ва пардохт осоиши дилу равон беҳбӯдӣ нахоҳад дошт .

چاره خامی نه بجوشیدن است و گمارش پخته آرزو نه بکوشیدن، همان مایه که نکوهش همسایه جوینده را به تن آسانی و بی دردی زبان زد و انگشت گزان دارد کوشش و دوندگی باید، بیش از آن هر چه جوشی و کوشی و خرامی و خروشی جز پشیمانی سودی و جز فرسایش تن و جان و پرداخت آسایش دل و روان بهبودی نخواهد داشت.

Афлотӯн ҳамвора шукуфта рӯйу хуррам буд на гирифтаи хуйу дарҳам , прсидндш чунаст то ҳаргизи грдондўаҳу тиморати гирди пок равон напуед ва агар осмону замин зирўзбр гардад ромишу оромати кӯби озмои костӣ ва зиён нашавад ? фармуд маро ба зишту зебоу пашм то дебои кайҳони он моя дилбастагӣ нест ки агар гусастагӣ зояд моя хастагӣ фазояд . Шуданӣ ҳо хоҳад шуд ва бӯданӣ ҳо хоҳад буд . Он хуштар ки ҳунарманди хиради пешаи кору кому нангу номи худро ба хости бори худои бозмонда , беш аз сарнавишт хеш нахоҳаду тану ҷонро ки ба кори дигар хостаанд ва аз охшиҷони дигари ороста ба бўку магару оз ва ҳавас накоҳад .

افلاطون همواره شکفته روی و خرم بود نه گرفته خوی و درهم، پرسیدندش چونست تا هرگز گرداندوه و تیمارت گرد پاک روان نپوید و اگر آسمان و زمین زیروزبر گردد رامش و آرامت کوب آزمای کاستی و زیان نشود؟ فرمود مرا به زشت و زیبا و پشم تا دیبای کیهان آن مایه دلبستگی نیست که اگر گسستگی زاید مایه خستگی فزاید. شدنی ها خواهد شد و بودنی ها خواهد بود. آن خوشتر که هنرمند خرد پیشه کار و کام و ننگ و نام خود را به خواست بار خدا بازمانده، بیش از سرنوشت خویش نخواهد و تن و جان را که به کار دیگر خواسته اند و از آخشیجان دیگر آراسته به بوک و مگر و آز و هوس نکاهد.

Мирзои Абулқосимро беш аз гуфтаҳои пеш дар поси равону анҷоми орзӯу шинохти давру наздик ва навохт тарку тозику дигари чизҳои шумо сифоришҳо рондааму нигоришҳо давонидаи чунончии худовандиҳои саркори волоу пҳлўдориҳои мирзо низ корӣ насохт ва борӣ напардохт , нёзномаҳҳо дар озодӣу бозгашти ту ба шоҳзодаи осмони остони оскўни остини гусаста ва пайваста хоҳам фиристод , ба хости поки яздони гирду дардӣ ки аз раҳгузори парешоне бар гӯнау дили дорӣ ва ба дастёрӣу поймардии мардии дигар пардохта хоҳад шуд . Родии посдору поси андеши сипосгузор ки дар поёни номаи номӣ аз ин бе нишони ронда буду розӣ аз рӯзгори хеши хонда , дурудии хуҷастаи сурӯд бар сарой ки дилхоҳи сари кори шумо низ дида ва донистам андешаи ҳардуон аз як ниҳодаст ва ҳар дуро збнди ин бастагӣ , бе онкии дилии ранҷади тлўоси рустагӣу кушоди гузориш ҳамонаст ки нигоштаам ва дар онҷои нигориш бе пардаи равшан ва пайдо дошта . Агар дар он саркор худоӣ нахоста гушоишӣ нахост ва дар омаду судро савдои бастагиҳои вай физоиш нараст огоҳӣ фиристад то дар дигар кӯбему чораи кор аз ҷои дигари ҷўӣим .

میرزا ابوالقاسم را بیش از گفته های پیش در پاس روان و انجام آرزو و شناخت دور و نزدیک و نواخت ترک و تازیک و دیگر چیزهای شما سفارش ها رانده ام و نگارش ها دوانده چنانچه خداوندی های سرکار والا و پهلوداری های میرزا نیز کاری نساخت و باری نپرداخت، نیازنامه ها در آزادی و بازگشت تو به شاهزاده آسمان آستان آسکون آستین گسسته و پیوسته خواهم فرستاد، به خواست پاک یزدان گرد و دردی که از رهگذار پریشانی بر گونه و دل داری و به دستیاری و پایمردی مردی دیگر پرداخته خواهد شد. رادی پاسدار و پاس اندیش سپاسگزار که در پایان نامه نامی از این بی نشان رانده بود و رازی از روزگار خویش خوانده، درودی خجسته سرود بر سرای که دلخواه سر کار شما نیز دیده و دانستم اندیشه هردوان از یک نهاد است و هر دو را زبند این بستگی، بی آنکه دلی رنجد تلواس رستگی و گشاد گزارش همان است که نگاشته ام و در آنجا نگارش بی پرده روشن و پیدا داشته. اگر در آن سرکار خدای نخواسته گشایشی نخواست و در آمد و سود را سودای بستگی های وی فزایش نرست آگاهی فرستد تا در دیگر کوبیم و چاره کار از جای دیگر جوئیم.