Бо инки рашкам дар об ва гул насириштаанду оз бар ҷону дили нанавишта , барони бнўраҳи волоу бунёди баланди боло ки ин оғози пастӣ ва анҷом ҳастӣ хост ва дод хдоӣӣ туро афрохт , ҳамвора рашк май орму ашк май боРом . Сомонии чунон орому ободи равонии чунин осӯдау озоди дарбори мардонаи мардии бузурги зод ва на остони бастаи фарзонаи родии фаррухи ниҳоди фарохи остин , на ошӯби овезу ҷангӣ на осеби тӯбу туфангӣ на захми зубину хишт , на ранҷ гирифту кишт , на бадномии тороҷу тозӣ , на бе андомии сарҳангу сарбозӣ , на бими шбхўну шабгир , на тарси зиндону занҷир , на савдои пухтау хомӣ на тлўоси донау домӣ , ҳар шомати бодаи бахт ба ҷомасту ҳрбомти содаи сахт ба дом . Гоҳе хами бодаро пушт бар шиками дорӣу гоҳи содаи хамро шикам бар пушт . Ин аз ҳамаи хуштар ки мароин ромишу гомат дар фаргоҳи ду маин пешво ва ду гузин бузаи бхшо даст додау рахти ниҳода ки ба фари хоку хӯни эшон гуноҳкорӣу омурзиши дӯш ба дӯшасту лағзишу пазириши гӯш ба гӯш . Олӯдагӣ ҳам хуфт осӯдагӣу тани осоӣии ҷуфти фарсӯдагӣ , сурӯшӣ чанд ки ба чархи андари аўорҷаҳи сози зебо ва зиштанду рӯзноманигор дӯзаху биҳишт , аз бими эшон ном гуноҳ наёранд ва агар нигоранд чашми пӯшиҳои яздон гуноҳ нишморад ва нигоҳ нагуморд ва табоҳ хоҳад ва сиёҳ кунад бо он ободӣ ва он озодӣ ва он хоҷаи род ва он дили озод ва он зебу ороиш ва он кому осоиш ва он бодаи хом ва он содаи роми рубоӣ :

با اینکه رشکم در آب و گل نسرشته اند و آز بر جان و دل ننوشته، برآن بنوره والا و بنیاد بلند بالا که این آغاز پستی و انجام هستی خواست و داد خدائی ترا افراخت، همواره رشک می آرم و اشک می بارم. سامانی چنان آرام و آباد روانی چنین آسوده و آزاد دربار مردانه مردی بزرگ زاد و نه آستان بسته فرزانه رادی فرخ نهاد فراخ آستین، نه آشوب آویز و جنگی نه آسیب توپ و تفنگی نه زخم زوبین و خشت، نه رنج گرفت و کشت، نه بدنامی تاراج و تازی، نه بی اندامی سرهنگ و سربازی، نه بیم شبخون و شبگیر، نه ترس زندان و زنجیر، نه سودای پخته و خامی نه تلواس دانه و دامی، هر شامت باده بخت به جام است و هربامت ساده سخت به دام. گاهی خم باده را پشت بر شکم داری و گاه ساده خم را شکم بر پشت. این از همه خوشتر که مراین رامش و گامت در فرگاه دو مهین پیشوا و دو گزین بزه بخشا دست داده و رخت نهاده که به فر خاک و خون ایشان گناهکاری و آمرزش دوش به دوش است و لغزش و پذیرش گوش به گوش. آلودگی هم خفت آسودگی و تن آسائی جفت فرسودگی، سروشی چند که به چرخ اندر اوارجه ساز زیبا و زشتند و روزنامه نگار دوزخ و بهشت، از بیم ایشان نام گناه نیارند و اگر نگارند چشم پوشی های یزدان گناه نشمارد و نگاه نگمارد و تباه خواهد و سیاه کند با آن آبادی و آن آزادی و آن خواجه راد و آن دل آزاد و آن زیب و آرایش و آن کام و آسایش و آن باده خام و آن ساده رام رباعی:

Номаҳои сиёҳи ҳамаи онҷо сифедаст ,у бимҳои бузурги онҷои ҳамаи умед , имрӯзат аз ин роди худованди роҳи гушоиш аз ҳама дар бозаст ,у фардо аз он бори худоӣ ки ҳама аз ӯст неи не ки худ ҳама ӯст , ҳамаи кор бахшоиш бисоз . Агар барги навоу сомон ва навохтро фурӯи физоиши ҷўӣӣ ва дар ин ранҷи лона ва он ганҷи хона ҳар ду орому осоиш то забонро неруӣ гўёӣӣасту пойро бозуии пўёӣӣ , чори асбаи роҳи спосдории рӯ ва даҳ мурдаи рози стоишгзории рон .

نامه های سیاه همه آنجا سفید است، و بیم های بزرگ آنجا همه امید، امروزت از این راد خداوند راه گشایش از همه در باز است، و فردا از آن بار خدای که همه از اوست نی نی که خود همه اوست، همه کار بخشایش بساز. اگر برگ نوا و سامان و نواخت را فرو فزایش جوئی و در این رنج لانه و آن گنج خانه هر دو آرام و آسایش تا زبان را نیروی گویائی است و پای را بازوی پویائی، چار اسبه راه سپاسداری رو و ده مرده راز ستایشگزاری ران.

Борӣ дар хости онкӣ ба поси ин ромишу сипоси ин оромиш ҳар ҳангомат аз бодау ҷому содау ком осӯдагӣ расту дил аз хокбўси он фаррухи фаргоҳу фархундаи даргоҳ ки намозгоҳи замин ва осмонасту бӯсаи ҷои подшоҳ то посбон , чораи ин олӯдагии хост , чеҳраи соӣӣу лобаи сроӣии ин сиёҳи номаи табоҳи ҳангомаро низ аз бори худоӣу поки равони он ду бузургвор боз намой , ниёзи овезу ниёзии нмозонгизи дрхўоаҳ , пайдост ки дар остони осмони пояу даргоҳи офтоби сояи ташнаи нинавои куштаи Карбало ки ҷону сару падару модару зану фарзанду хешу пайванд , ҳар ки ҳар чаҳ дорам бархе хӯну хокаши бод , ҳам аз ин хоксор фаромӯш нахоҳӣ кард ва аз боз гуфт дар хоҳӣ ки рафт пайдо ва наҳуфт хомӯш нахоҳӣ зист .

باری در خواست آنکه به پاس این رامش و سپاس این آرامش هر هنگامت از باده و جام و ساده و کام آسودگی رست و دل از خاکبوس آن فرخ فرگاه و فرخنده درگاه که نمازگاه زمین و آسمان است و بوسه جای پادشاه تا پاسبان، چاره این آلودگی خواست، چهره سائی و لابه سرائی این سیاه نامه تباه هنگامه را نیز از بار خدای و پاک روان آن دو بزرگوار باز نمای، نیاز آویز و نیازی نمازانگیز درخواه، پیداست که در آستان آسمان پایه و درگاه آفتاب سایه تشنه نینوا کشته کربلا که جان و سر و پدر و مادر و زن و فرزند و خویش و پیوند، هر که هر چه دارم برخی خون و خاکش باد، هم از این خاکسار فراموش نخواهی کرد و از باز گفت در خواهی که رفت پیدا و نهفت خاموش نخواهی زیست.