Саркори қудрат аз тандурустӣу фари гавҳар ва ба афтод карти раҳеро огаҳӣ доду ахтари носоз рӯй дар Фрҳӣу рӯзи нокомии сар дар кӯтаҳӣ оварад , фузуд меҳру поси паймон ки дарбора ман низ аз ту равшану ошкорои дида ва шунида буд , ҳам бар сари анҷуман ба шевотар сухан боз ронад , ва дар ҷрги ҳмгнонми бад-ӣни муждаи ромиши хези дили хуш ва сарафроз дошт . Мисра : гуфтам ки ин нахусти худовандӣ ту нест . Ҳамвора зиён овардаему суди бардау тан фарсӯдаему ҷони парварда , ва ҳамчунин боз намӯд ки бо се гиронмояи ҷуфт ки туро анбоз хӯрд ва хуфтанд ва дмсоз шунид ва гуфт , тозаи нигории хостау бистар ба шукуфтаи баҳории ороста . Дидораши хуҷастау хуррами боду пайвандаши ҳумоюни сӯрӣ бемотам . Агар худоӣ нахоста моҳи нави паймону ёри тозаи пайванд аз он хуии носозу сиришти занона ки бештари занони рост ва ба хости худо ӯро бахше аз он нест , рашкомезу баҳона ангез бошад , дигари бастагонро ки аз худ рстгоннд ва бо ту пайвастагони баҳри чӯби ронӣу баҳри номи хуонеи фармон тараст .

سرکار قدرت از تندرستی و فر گوهر و به افتاد کارت رهی را آگهی داد و اختر ناساز روی در فرهی و روز ناکامی سر در کوتهی آورد، فزود مهر و پاس پیمان که درباره من نیز از تو روشن و آشکارا دیده و شنیده بود، هم بر سر انجمن به شیواتر سخن باز راند، و در جرگ همگنانم بدین مژده رامش خیز دل خوش و سرافراز داشت. مصرع: گفتم که این نخست خداوندی تو نیست. همواره زیان آورده ایم و سود برده و تن فرسوده ایم و جان پرورده، و همچنین باز نمود که با سه گرانمایه جفت که ترا انباز خورد و خفتند و دمساز شنید و گفت، تازه نگاری خواسته و بستر به شکفته بهاری آراسته. دیدارش خجسته و خرم باد و پیوندش همایون سوری بی ماتم. اگر خدای نخواسته ماه نو پیمان و یار تازه پیوند از آن خوی ناساز و سرشت زنانه که بیشتر زنان راست و به خواست خدا او را بخشی از آن نیست، رشک آمیز و بهانه انگیز باشد، دیگر بستگان را که از خود رستگانند و با تو پیوستگان بهر چوب رانی و بهر نام خوانی فرمان تر است.

Фарзандии асадро ки меҳмони дори давр ва наздикасту коргузори тарку тозик аз осебу газандаши нигаҳдошт бояд , ва дар андарзу пандаш фурӯ гузошт нишоед бдоноӣӣ гузарон кун ва бо биноӣӣ нигарон бош . Гуруҳе бедониш ва дид ки хастаи бими вомиднд ва баста гуфт ва шунид , ороиш ҳастӣ дар гову хари бенанд ва осоиш зист дар симу зар , аз дар дилсӯзӣу тимор на сарзаниши ороӣӣу озор ҳаме гӯйанд бо костӣ ҳои даромад ва фузуд берун шуду вом бисёр ва омад ва рафт фаровон , бениёзиҳои гавҳару коми сӯзиҳои гардуни сари чаҳор хотуни ҳунарманд ва чандон сутӯдаи фарзанд , длришии чунон хастау дарвешии чунин рустаро бо ин кори дарҳаму сози шӯрида чаҳ ҷои ҷуфт ҷустан буд ва худро муфти хстн .

فرزندی اسد را که مهمان دار دور و نزدیک است و کارگزار ترک و تازیک از آسیب و گزندش نگهداشت باید، و در اندرز و پندش فرو گذاشت نشاید بدانائی گذران کن و با بینائی نگران باش. گروهی بی دانش و دید که خسته بیم وامیدند و بسته گفت و شنید، آرایش هستی در گاو و خر بینند و آسایش زیست در سیم و زر، از در دلسوزی و تیمار نه سرزنش آرائی و آزار همی گویند با کاستی های درآمد و فزود بیرون شد و وام بسیار و آمد و رفت فراوان، بی نیازی های گوهر و کام سوزی های گردون سر چهار خاتون هنرمند و چندان ستوده فرزند، دلریشی چنان خسته و درویشی چنین رسته را با این کار درهم و ساز شوریده چه جای جفت جستن بود و خود را مفت خستن.

Ндонанд ва набенанд ки корҳо аз чанбари дониш берунаст ва доду хости мо бо хосту додхдоӣии дигаргун . Якеро бесуду сармоя , барги ромиш ба созасту дайгариро бо ҳама ҳастӣ аз паии икрўзаҳи нони бҳрхўонии даст дар юзаи дароз , кушодаи рӯзиро бо танагии сол чаҳ кору тавонгари ниҳодро аз ранҷи дарвешӣ чаҳ тимор ? ман донам ту аз ин бандҳо озодӣ ва бо ин ҳамаи вайронии обод , гӯш аз муфти онон ва гуфт мо ҳар ду окандаи дор ва аз ин ситоиш ва он биғораҳи фароҳам ва пароканда машав . Ҳар шаб ба Комронии тангаш дар бар каш ва ҳар рӯз ба шодмонии зиндагонӣ аз сари гир . Умраст чунон каш гузароне гузарад .

ندانند و نبینند که کارها از چنبر دانش بیرون است و داد و خواست ما با خواست و دادخدائی دگرگون. یکی را بی سود و سرمایه، برگ رامش به ساز است و دیگری را با همه هستی از پی یکروزه نان بهرخوانی دست در یوزه دراز، گشاده روزی را با تنگی سال چه کار و توانگر نهاد را از رنج درویشی چه تیمار؟ من دانم تو از این بندها آزادی و با این همه ویرانی آباد، گوش از مفت آنان و گفت ما هر دو آکنده دار و از این ستایش و آن بیغاره فراهم و پراکنده مشو. هر شب به کامرانی تنگش در بر کش و هر روز به شادمانی زندگانی از سر گیر. عمر است چنان کش گذرانی گذرد.

Тимори нон он хӯрду андӯҳи сомони он барад ки моя зист баргу наворо дид на бори худоро , аз хӯшау хирмани роз беҳрузӣ хонд на худованди рӯзӣ ки мирзои Муҳамад низ ин рӯзҳо пайванди ёрии бастау беруни дарвоза аз шаҳри канории ҷустаи ончӣ худ гуфт аз дар чеҳру пайкари боғҳо баҳораст ва шаҳрҳонигор , лонаи тораши хона хуршед афтоду кулбаи тангаши кохи ҷамшед . Бо ӯ нишаст ва аз ҳама бархест , бар ваии афзуд ва аз ҳамаи дркост , дар накушода дар басту миён дар баста бар гушӯд . Гоҳе агар барояд ва роҳӣ паймоед ҷуз то кӯии дарвеши тавонгари манишу тавонгари дарвеши равиши паноҳи афсару нигин , довари осмону замини саркор фахрӣ нахоҳад буд . Дар он дар ба роҳии даст ба корасту бандагони худоро дар хури худ коргузор , номау паёмӣ май расонад , музд ва ниёзӣ месетанд , гулаш бегиёҳасту кораши рўброаҳ , ҳамвора ӯро физоиши боду турои осоиш . Ман низ бебастагӣу борстгӣ дар рустаи рай раҳ сипорам , ва ба буии фархундаи дидорати зиндау рўзгзор . То кӣ аз ин банди гарони газандами раҳои равед ва бо сари он кӯйу канори он ҷӯйу гузашти он шох ва нишаст он кох ки хонаи озодӣу чашмаи зиндагӣу дарахти минӯ ва сипеҳр миност , ошноӣӣ зояд . Агарат корӣ ҳаст нгороўр ки пазиришу анҷомро сар бар остонаму ҷон дар остин .

تیمار نان آن خورد و اندوه سامان آن برد که مایه زیست برگ و نوا را دید نه بار خدا را، از خوشه و خرمن راز بهروزی خواند نه خداوند روزی که میرزا محمد نیز این روزها پیوند یاری بسته و بیرون دروازه از شهر کناری جسته آنچه خود گفت از در چهر و پیکر باغ ها بهار است و شهرها نگار، لانه تارش خانه خورشید افتاد و کلبه تنگش کاخ جمشید. با او نشست و از همه برخاست، بر وی افزود و از همه درکاست، در نگشاده در بست و میان در بسته بر گشود. گاهی اگر برآید و راهی پیماید جز تا کوی درویش توانگر منش و توانگر درویش روش پناه افسر و نگین، داور آسمان و زمین سرکار فخری نخواهد بود. در آن در به راهی دست به کار است و بندگان خدا را در خور خود کارگزار، نامه و پیامی می رساند، مزد و نیازی می ستاند، گلش بی گیاه است و کارش روبراه، همواره او را فزایش باد و ترا آسایش. من نیز بی بستگی و بارستگی در رسته ری ره سپارم، و به بوی فرخنده دیدارت زنده و روزگذار. تا کی از این بند گران گزندم رهایی روید و با سر آن کوی و کنار آن جوی و گذشت آن شاخ و نشست آن کاخ که خانه آزادی و چشمه زندگی و درخت مینو و سپهر میناست، آشنائی زاید. اگرت کاری هست نگارآور که پذیرش و انجام را سر بر آستانم و جان در آستین.