Паранду шинами бегонаи мардии ошноўш гиребон гирифту меҳмон гирифтанро бо кашишҳои танги овези домон ба домони баст , роҳи гурези баста буду дасти ситези шикаста , ногзри гардани ниҳодаму ошуфтаи дилу парокандаи ниҳодаш дар паии афтодами гарм ё сарди навозиш ҳо кард , пухта ё хоми сози созишҳо сохт . Зибри дасти худ ҷой намӯду смор ва чой оварад дар хӯрд худхонау густариши хушу рангини афканд ва ба ҳангом хеш хону хӯриши чарб ва ширин густард . Вале чун дар хуйу маниш ва нишаст ва хост ва гуфту шунӯду биғораҳу ситоиш ва дигар чизҳоу дасти овезҳо низ роҳу равиш дигаргун дошт , ва ноӣу забон аз чанбар ва чанг хамӯшӣу диранги бурун , дар ситоиши зоду буму физоиши баргу созу ниёйиши бех ва бару намоиши обу фари худ ёваи дроӣӣ сар карду жожсроӣӣ дар ниҳод . Чандон гуфт ва аз сар гирифт ва бар он гуфт беҳудаи муфти дигари баст ки кому забонаши судаи гашту гӯшу мағзи ёрони фарсӯда , байт :

پرند و شینم بیگانه مردی آشناوش گریبان گرفت و مهمان گرفتن را با کشش های تنگ آویز دامان به دامان بست، راه گریز بسته بود و دست ستیز شکسته، ناگزر گردن نهادم و آشفته دل و پراکنده نهادش در پی افتادم گرم یا سرد نوازش ها کرد، پخته یا خام ساز سازش ها ساخت. زبر دست خود جای نمود و سمار و چای آورد در خورد خودخانه و گسترش خوش و رنگین افکند و به هنگام خویش خوان و خورش چرب و شیرین گسترد. ولی چون در خوی و منش و نشست و خاست و گفت و شنود و بیغاره و ستایش و دگر چیزها و دست آویزها نیز راه و روش دگرگون داشت، و نای و زبان از چنبر و چنگ خموشی و درنگ برون، در ستایش زاد و بوم و فزایش برگ و ساز و نیایش بیخ و بر و نمایش آب و فر خود یاوه درائی سر کرد و ژاژسرائی در نهاد. چندان گفت و از سر گرفت و بر آن گفت بیهوده مفت دیگر بست که کام و زبانش سوده گشت و گوش و مغز یاران فرسوده، بیت:

Гоҳ ба дасти овези жожии хому лоғии сарди зери оби пухтаи покони гарм гарм кашидӣ ва гоҳ бигуфтӣ муфти вчнгии сусти пардаи кеши бузургон ва пасу пеши одам то Аҳмади сахту ройгони брдридӣ . Пешкоронро тоб бохтан овараду ёронро хоб тохтан , шабро соз борбстн хосту чароғро гоҳи бори нишастан . Ин ёваи гарои ҳарза дароӣ ба яке чшмзди забон дар коми набард ва аз гўожаҳу дашноми пухтау хому накӯҳиши нанги мардуму номи худ ором накард . Дарди дигари онкии навбати гуфтану шнФтши гӯш аз гуфт муфту чашм аз лаби хрмҳраҳи сифт гирифтан ҳамон буд ва ба кӯби ангушту осеби мушти тиҳии гоҳу зону сифтан ҳамон , гӯш даридан гирифту ҳуш паридан , хурӯси бсрўдн пар заду шбхўон ба гулдастаи бртохт , тоб табоҳӣ ангехту чашм сиёҳӣ оварад бурдборӣ зиён карду кушод аз гӯш бар забон афтод . Ба омӯзгорӣ на чӯби кории даҳанаши бастам ва суханаш гусастам .

گاه به دست آویز ژاژی خام و لاغی سرد زیر آب پخته پاکان گرم گرم کشیدی و گاه بگفتی مفت وچنگی سست پرده کیش بزرگان و پس و پیش آدم تا احمد سخت و رایگان بردریدی. پیشکاران را تاب باختن آورد و یاران را خواب تاختن، شب را ساز باربستن خاست و چراغ را گاه بار نشستن. این یاوه گرای هرزه درای به یکی چشمزد زبان در کام نبرد و از گواژه و دشنام پخته و خام و نکوهش ننگ مردم و نام خود آرام نکرد. درد دیگر آنکه نوبت گفتن و شنفتش گوش از گفت مفت و چشم از لب خرمهره سفت گرفتن همان بود و به کوب انگشت و آسیب مشت تهی گاه و زانو سفتن همان، گوش دریدن گرفت و هوش پریدن، خروس بسرودن پر زد و شبخوان به گلدسته برتاخت، تاب تباهی انگیخت و چشم سیاهی آورد بردباری زیان کرد و گشاد از گوش بر زبان افتاد. به آموزگاری نه چوب کاری دهنش بستم و سخنش گسستم.