Шохаҳои сифориш ки кишт ва кор дамиду пистау анору ҳастаро дар боғи нигориш кошта будам ҳама аз гарони хизиҳоу сусти овезиҳои ту хрзҳраҳ ва кбст расту шрнгу тирёковар , шеър :

شاخه های سفارش که کشت و کار دمید و پسته و انار و هسته را در باغ نگارش کاشته بودم همه از گران خیزیها و سست آویزی های تو خرزهره و کبست رست و شرنگ و تریاک آور، شعر:

Ин мартабаро днгӣу шурӣ бояд

این مرتبه را دنگی و شوری باید

Ман гӯям ва худ ту нашнавӣ шўрднгӣ

من گویم و خود تو نشنوی شوردنگی

Кош аз он пеш ки ҳангоми дарахти корӣ сипарӣ гардаду мурғи умеди мо аз осеби банду газанди сиёҳи дастиҳои ту кӯби озмои хастаи болӣу шикастаи парӣ , раҳеро огаҳӣ медодӣ то анҷоми ин кору фарҷом ин кард аз мардӣ хоҳам ,у дармони ин ранҷ аз худованд дардӣ ҷӯям . Борӣ бо онкии судии шигарф дар пой рафту зӣонеи жарфи дасти афканд ҳамчунон аз ту сипоси андешам ва низ шармандаи бахти хеш ки зудам аз он хуии зишту ниҳоди аҳрӣмани сиришт огоҳ кардӣ то шоҳ нишин аз пои гоҳу зафтӣ аз омоаҳу подош аз бодоФроаҳи боздонстму роҳ аз чоҳу гул аз гиёҳу дуруст аз табоҳ дарёфтам , кунунат ки сиришт инасту сарнавишти чунин хору гулати як рангасту пашизу гҳрики санг , суди худ дар зиёни дӯстони донеу баҳори дмн дар хазони бӯстон .

کاش از آن پیش که هنگام درخت کاری سپری گردد و مرغ امید ما از آسیب بند و گزند سیاه دستی های تو کوب آزمای خسته بالی و شکسته پری، رهی را آگهی می دادی تا انجام این کار و فرجام این کرد از مردی خواهم، و درمان این رنج از خداوند دردی جویم. باری با آنکه سودی شگرف در پای رفت و زیانی ژرف دست افکند همچنان از تو سپاس اندیشم و نیز شرمنده بخت خویش که زودم از آن خوی زشت و نهاد اهریمن سرشت آگاه کردی تا شاه نشین از پا گاه و زفتی از آماه و پاداش از بادافراه بازدانستم و راه از چاه و گل از گیاه و درست از تباه دریافتم، کنونت که سرشت این است و سرنوشت چنین خار و گلت یک رنگ است و پشیز و گهریک سنگ، سود خود در زیان دوستان دانی و بهار دمن در خزان بوستان.

Хоҳишмандами азин пас ба номау паёмами рӯз табоҳ нахоҳӣ ва ба сарди сроӣиҳои титолм ки нохунаи чашму ҳзорпоӣ гӯшаст ромиши сол ва моҳ набарӣ , камандати боби ин нахҷӣру мурғати марди ин анҷӣр нест .

خواهشمندم ازین پس به نامه و پیامم روز تباه نخواهی و به سرد سرائی های تیتالم که ناخنه چشم و هزارپای گوش است رامش سال و ماه نبری، کمندت باب این نخجیر و مرغت مرد این انجیر نیست.