Агар дилҳоро ба дилҳо роҳасту ҷонҳо аз дарди ҷонҳо огоҳ , чун шуд ки марои ҷони тимори суди бадрӯд тан карду дил дар синаи андӯҳи Фрсои хӯни гашт , ва аз дида ба домани рехту турои дили сангин ба мўӣӣ огоҳ нест ,у сари панҷаи ҷони номҳрбонт аз ковуши кин ҳамчунон кӯтоҳ на , байт :

اگر دل ها را به دل ها راه است و جان ها از درد جان ها آگاه، چون شد که مرا جان تیمار سود بدرود تن کرد و دل در سینه اندوه فرسا خون گشت، و از دیده به دامن ریخت و ترا دل سنگین به موئی آگاه نیست، و سر پنجه جان نامهربانت از کاوش کین همچنان کوتاه نه، بیت:

Ореи ту худовандӣ ва мо банда , мо мурдаем ва ту зинда , зиндаро бо мурда чаҳ кору бандаро бо худованд чаҳ бозор . Бо ин пастӣ ва бо он баландӣ ва ин хорӣ ва он арҷмандӣ ки маро додаанду турои ниҳода кӣ бор бар бар ва дӯш уфтаду куҷои коми канору оғӯши хезад , мисра : мо ки бошем ки андешаи мо низ кунанд . Гунҷишкро бо шоҳини бешаи ҳам ошёнӣу гадоро бо ҷамшеди андеша Комронӣ нест , шабаҳ бо гавҳари нёўизду шрнг бо шукр наёмизад . Боргоҳи худовандиро бар пояи бартар аз онаст ки мо кӯтоҳи остинонро бар остони баландаши даст чҳрсоӣӣ уфтаду пешгоҳи ноз аз он бе ниёзтар ки чун ман олӯда наҳодӣ трдомонро бори намоз ороӣӣ бошад , байт :

آری تو خداوندی و ما بنده، ما مرده ایم و تو زنده، زنده را با مرده چه کار و بنده را با خداوند چه بازار. با این پستی و با آن بلندی و این خواری و آن ارجمندی که مرا داده‌اند و ترا نهاده کی بار بر بر و دوش افتد و کجا کام کنار و آغوش خیزد، مصرع: ما که باشیم که اندیشه ما نیز کنند. گنجشک را با شاهین بیشه هم آشیانی و گدا را با جمشید اندیشه کامرانی نیست، شبه با گوهر نیاویزد و شرنگ با شکر نیامیزد. بارگاه خداوندی را بر پایه برتر از آنست که ما کوتاه آستینان را بر آستان بلندش دست چهرسائی افتد و پیشگاه ناز از آن بی نیازتر که چون من آلوده نهادی تردامان را بار نماز آرائی باشد، بیت:

Борӣ аз онҷо ки хуршеди рахшон бар санги сиёҳ низ тобаду абри дарёи дил бар хўшидаҳи гиёҳ низ борад , агар солу моҳӣ аз он дасту лаб ки ҷовдонами коми ҷону доми гардани боди номау паёмии хезад гуноҳӣ нахоҳад дошт .

باری از آنجا که خورشید رخشان بر سنگ سیاه نیز تابد و ابر دریا دل بر خوشیده گیاه نیز بارد، اگر سال و ماهی از آن دست و لب که جاودانم کام جان و دام گردن باد نامه و پیامی خیزد گناهی نخواهد داشت.