Рӯзи гузашта бо фарзандии мирзои ҷаъфари руста рай мегузоштему кулбаи хоҷау колои лолоро волови пасти зеру болои чашм харидорӣ мегумоштем . Дибаҳу барадаши танги тангу неки фаровон буду сурху зардаши ранги рангу фараи арзон , чаҳ суди ончии миён ҷавонон бобаст ва ба фарҳанги порсии овозаши гуми гуми офтоб , ҳамчунон ба санг андараст ё дар чанги гуруҳе аз санги сахттар чндонкаҳи дигаронро тамошоу гашти шодии раведи моро азин гашту тамошои андӯҳи зод ва ба ҷои ромиши ранҷи афзуд . Мисра : моу ҷаъфар ба тамошои ҷаҳон омадаем .

روز گذشته با فرزندی میرزا جعفر رسته ری می گذاشتیم و کلبه خواجه و کالای لالا را والاو پست زیر و بالا چشم خریداری می گماشتیم. دیبه و بردش تنگ تنگ و نیک فراوان بود و سرخ و زردش رنگ رنگ و فره ارزان، چه سود آنچه میان جوانان بابست و به فرهنگ پارسی آوازش گم گم آفتاب، همچنان به سنگ اندر است یا در چنگ گروهی از سنگ سخت تر چندانکه دیگران را تماشا و گشت شادی روید ما را ازین گشت و تماشا اندوه زاد و به جای رامش رنج افزود. مصرع:ما و جعفر به تماشای جهان آمده ایم.

Шунидам дунба молидаа аз ҷои баланди овехта буду гурбаи озмандаши андеша шикор ангехта , на бар он бозуӣ ҷустан дошт на аз он неруии растан . Дерии тафтаи дил ба шеби андрзисту гуруснаи чашм Фроболо нагирист . Чангии нарм ва рангин нашуду комии чарбу ширин . Рӯз бе гоҳи гашт ,у даст аз чораи кӯтоҳ , бастан растан ангехт ва нигаристан грстн оварад , гурги хўӣӣ боз монаду ниҳоди худро ба риюи рӯбоҳии гурба дар анбон дошт ки тамӯзи туф хезасту дунбаи гармии ангез , агар чанги полоим ва дандон олоем тандурустиро зиён зояду сустиро неру фазояд , шеър :

شنیدم دنبه مالیده از جای بلند آویخته بود و گربه آزمندش اندیشه شکار انگیخته، نه بر آن بازوی جستن داشت نه از آن نیروی رستن. دیری تفته دل به شیب اندرزیست و گرسنه چشم فرابالا نگریست. چنگی نرم و رنگین نشد و کامی چرب و شیرین. روز بی گاه گشت، و دست از چاره کوتاه، بستن رستن انگیخت و نگریستن گرستن آورد، گرگ خوئی باز ماند و نهاد خود را به ریو روباهی گربه در انبان داشت که تموز تف خیز است و دنبه گرمی انگیز، اگر چنگ پالایم و دندان آلایم تندرستی را زیان زاید و سستی را نیرو فزاید، شعر:

Талхи ком аз овези дармонду турши рӯи соз парҳез гирифт , борӣ ба қизилбошиҳои дарвешӣу парчамаи шайхиҳои бениёзӣ ки ҳар ду дурӯғӣ бефурӯғасту газофии ҳамаи лофи хуршедаи лаби ҷӯшидаи мағз , мисра : чашм аз ҳам пӯшида гузоштем ва гузаштем . Поёни бозори ҷавонии рехтагар неки равиши хуби гуҳар дар роҳгзр пеш омаду пурсишҳои беш аз пеш кард ва ба корхона хеш хонд . Дасти пухт ончӣ дошт боз намӯду рози хариди оғози ниҳоди банд аз забон бар гӯши басту пӯзиши ҳеҷ зариро пашизӣ надид ва ба чизе дар нашимурд . Ногзри ширии устувори дурушти устихони сахти пайкар , поки савҳони оби анбори ҷндқро дар як тӯмон ва ду ҳазор харидорӣ рафт . Ҳар ки дуюми раҳ роҳ сипору ҳомӯн гузор ояд , ба хост худо хоҳам фиристод . Худ бози ист ва он шери куҳан бар куну онрои дурусту дайри пой дар нишону музди кирдори хеш аз бори худои хоҳ . Баҳоии онро аз кишту хирмани боғгоҳ бекост ва фузуд дарёб . Ҳар чаҳ дар ободии оби анборсанҷӣ сарриштаи нигоҳдору дилу даст бо роҳ , то дар савдои яздон ки ҳама судаст зиён накунӣ ва ба шӯридаи кории гўожаҳи гзо ва ангушт намой ҳар дасту забони нёӣӣ . Шери куҳанро бо он шикастҳо ки назд устод ҳусайн аст дарёфт кун , то ба ҳангоми худ дасти корӣ дуруст уфтаду ояндагонаш ки зиндагонии пояндаи бод , гоҳи дрбоист бакор баранд . Аҳрӣман ки роҳнамои бадӣ ҳоаст дар он корҳо ки поки яздонро моя хушнӯдӣаст бўку магари тарошад ,у андешаи имрӯзу фардори ангезад . Зинҳор аз он беш ки деви дарун бедор гардаду омодаи кор , пои давандагии дрнаҳу дасти анҷоми бргшоӣ .

تلخ کام از آویز درماند و ترش رو ساز پرهیز گرفت، باری به قزلباشی های درویشی و پرچمه شیخی های بی نیازی که هر دو دروغی بی فروغ است و گزافی همه لاف خورشیده لب جوشیده مغز، مصرع: چشم از هم پوشیده گذاشتیم و گذشتیم. پایان بازار جوانی ریخته گر نیک روش خوب گهر در راهگذر پیش آمد و پرسش های بیش از پیش کرد و به کارخانه خویش خواند. دست پخت آنچه داشت باز نمود و راز خرید آغاز نهاد بند از زبان بر گوش بست و پوزش هیچ زری را پشیزی ندید و به چیزی در نشمرد. ناگزر شیری استوار درشت استخوان سخت پیکر، پاک سوهان آب انبار جندق را در یک تومان و دو هزار خریداری رفت. هر که دویم ره راه سپار و هامون گذار آید، به خواست خدا خواهم فرستاد. خود باز ایست و آن شیر کهن بر کن و آنرا درست و دیر پای در نشان و مزد کردار خویش از بار خدای خواه. بهای آنرا از کشت و خرمن باغگاه بی کاست و فزود دریاب. هر چه در آبادی آب انبار سنجی سررشته نگاهدار و دل و دست با راه، تا در سودای یزدان که همه سود است زیان نکنی و به شوریده کاری گواژه گزا و انگشت نمای هر دست و زبان نیائی. شیر کهن را با آن شکست ها که نزد استاد حسین است دریافت کن، تا به هنگام خود دست کاری درست افتد و آیندگانش که زندگانی پاینده باد، گاه دربایست بکار برند. اهریمن که راهنمای بدی ها است در آن کارها که پاک یزدان را مایه خشنودی است بوک و مگر تراشد، و اندیشه امروز و فردار انگیزد. زینهار از آن بیش که دیو درون بیدار گردد و آماده کار، پای دوندگی درنه و دست انجام برگشای.

Ҷузи достони шери ончӣ дар ин нома нигориш рафт ва гузориш ёфт , лоғӣ бесангасту жожӣ беранг . Яке аз дар озмӯни оғозномаҳ бар фарҳанги порсӣ ва дар ин ҳанҷори хост , ночор чунин афтоду шумори сухан бар ин рафт . Маро бо ёрони бозорӣ чаҳ ва бо ҳамаи безорӣ ва бе зарии андешаи харидории кадом ? байт :

جز داستان شیر آنچه در این نامه نگارش رفت و گزارش یافت، لاغی بی سنگ است و ژاژی بی رنگ. یکی از در آزمون آغازنامه بر فرهنگ پارسی و در این هنجار خواست، ناچار چنین افتاد و شمار سخن بر این رفت. مرا با یاران بازاری چه و با همه بیزاری و بی زری اندیشه خریداری کدام؟ بیت: