Агар гӯям чаҳ мояи шиканҷ аз раҳгузори ранҷӣ ки бандагони волоро хост бар ин пери хастау мустаманди шикаста аз осмону замини рехт ва раст осӯдаи равони саркорӣ ки ҷовидонаш андӯҳ мабод , фарсӯдаи кӯҳҳо дарду олӯдаи даштҳо гирд хоҳад шуд . Ва чаро чунин набошад ки ҷуз бо тандурустии волои сармояи зиндагонӣу перояи Комронии ман бандау ҷаҳонӣ бар шохи оҳӯу пар ҳумоаст , агар ҳафтод кишвар чун ману бартар аз ман бар ҷони сипории сар наад ва ба хоксорӣ ҷон диҳад , чнонстӣ ки муштии хок бар боду шикастаи деворӣ аз бунёд шуда бошад . Вале худоӣ накарда агар сари мўӣӣ аз ҳастӣ ҷонпарвару андоми Фрштии гавҳари саркор дар коҳад , ё осеби захмаи хории захми андеши он фаррухи равон пайкар уфтад тани лашкарҳо бадрӯд равон хоҳад карду гулшани зиндагонии кишварҳо кӯби озмоӣ хазон хоҳад шуд .

اگر گویم چه مایه شکنج از رهگذار رنجی که بندگان والا را خاست بر این پیر خسته و مستمند شکسته از آسمان و زمین ریخت و رست آسوده روان سرکاری که جاویدانش اندوه مباد، فرسوده کوه ها درد و آلوده دشت ها گرد خواهد شد. و چرا چنین نباشد که جز با تندرستی والا سرمایه زندگانی و پیرایه کامرانی من بنده و جهانی بر شاخ آهو و پر هما است، اگر هفتاد کشور چون من و برتر از من بر جان سپاری سر نهد و به خاکساری جان دهد، چنانستی که مشتی خاک بر باد و شکسته دیواری از بنیاد شده باشد. ولی خدای نکرده اگر سر موئی از هستی جان پرور و اندام فرشتی گوهر سرکار در کاهد، یا آسیب زخمه خاری زخم اندیش آن فرخ روان پیکر افتد تن لشکرها بدرود روان خواهد کرد و گلشن زندگانی کشورها کوب آزمای خزان خواهد شد.

Рӯзии ду азин пеши он ҷавони ҳошимии гавҳар ки дар шумори наздикон даргоҳасту гузидагони фаргоҳ ба роҳии андар фароз омад , гузориши фаррухи рӯзгори саркории бози ҷустам , гуфт худоро ситоиши ранҷи ҷони гзоу андӯҳи шиканҷи Фзо буна куну хонаи пардоз бар карон зисту ҳамроҳи хуршеди шаҳриёрону ҷамшеди комкорон ки ту сини чархиши ром ва ду пайкару моҳаши сохту стоми бод , шикори Кебеку тиҳуу нахҷӣри гавазну оҳӯро Рахшу фитроки сабк ва гарон фармуд . Чеҳри ниёзам бар ин хуши сурӯду зебои навиди замини суду кулоҳи гӯшаи оромишу комами сипеҳр соӣ афтод .

روزی دو ازین پیش آن جوان هاشمی گوهر که در شمار نزدیکان درگاه است و گزیدگان فرگاه به راهی اندر فراز آمد، گزارش فرخ روزگار سرکاری باز جستم، گفت خدا را ستایش رنج جان گزا و اندوه شکنج فزا بنه کن و خانه پرداز بر کران زیست و همراه خورشید شهریاران و جمشید کامکاران که تو سن چرخش رام و دو پیکر و ماهش ساخت و ستام باد، شکار کبک و تیهو و نخجیر گوزن و آهو را رخش و فتراک سبک و گران فرمود. چهر نیازم بر این خوش سرود و زیبا نوید زمین سود و کلاه گوشه آرامش و کامم سپهر سای افتاد.

Умедворами Фрхҷстаҳи равони худовандиро ҳаргиз аз гардиши тиру кайвон газанд назояд ва аз ҷунбиши моҳу парвин нижанд напояд . Камтарини чокари моҳу ҳафтаи пайдоу наҳуфтаи бештар дар кӯии саркори мирзоъбдолҳсинм , ҳар ҳангоми истодаи гони бору огоҳони кори ҳумоюни базми минўФри воло аз ранҷи аФзоӣии ман банда гирифт ва дареғӣ нест огоҳӣ фиристанд пой аз сари сохтаи чор асба хоҳам тохт :

امیدوارم فرخجسته روان خداوندی را هرگز از گردش تیر و کیوان گزند نزاید و از جنبش ماه و پروین نژند نپاید. کمترین چاکر ماه و هفته پیدا و نهفته بیشتر در کوی سرکار میرزاعبدالحسینم، هر هنگام ایستاده گان بار و آگاهان کار همایون بزم مینوفر والا از رنج افزائی من بنده گرفت و دریغی نیست آگاهی فرستند پای از سر ساخته چار اسبه خواهم تاخت: